บทที่ 34 การปรับทัพ

บทที่ 34 การปรับทัพ

การบีบพื้นที่สูง  อย่างกะทันหันของ เรอัล โอเบียโด ส่งผลให้ เรอัลมาดริด ทีมบี ที่ผิดพลาดบ่อยอยู่แล้ว ยิ่งรวนหนักเข้าไปอีก

ผู้ตัดสินที่สี่ยกป้ายไฟแสดงเวลาทดเจ็บ 3 นาที... และความพยายามของโอเบียโดก็สัมฤทธิ์ผล... การเข้าบีบของซาอูล ทำให้ เลออน ต้องรีบเตะสาดทิ้งออกมา เข้าทาง เตเฆรา เต็ม ๆ... เตเฆราจ่ายออกขวาทันทีให้ มาร์ติเนซ แบ็กขวาที่เติมเกมรุกขึ้นมา

มาร์ติเนซใช้หลังพิงบังบอลจาก เกซาดา กองหลังคู่แข่ง พักบอลลงแล้วจ่ายยัดเข้ากลางให้ซาอูลที่วิ่งมารับบอล... ทันทีที่จ่ายบอล มาร์ติเนซพลิกตัวสปีดฉีกไปข้างหน้าทันที... และจังหวะที่เขาวิ่งแซงเกซาดา บอลจากเท้าซาอูลก็แทงทะลุช่องคืนมาให้อย่างรู้ใจ

ก่อนเบนตอสจะย้ายมาโอเบียโด... มาร์ติเนซคือนักเตะที่เร็วที่สุดในทีม และนั่นคือเหตุผลที่เขายึดตำแหน่งตัวจริงได้... ระบบ 4-3-3 ของเยียร์โร ต้องการฟูลแบ็กที่มีพละกำลังในการเติมเกมรุกสูงมาก

หลังกระชากผ่านเกซาดา... มาร์ติเนซรับบอลแล้วควบตะบึงไปตามเส้นข้างด้วยความเร็วสูงสุด... พอใกล้ถึงเส้นหลัง เขาเบรกตัวโก่งกะทันหัน! เกซาดาที่วิ่งไล่กวดมาเบรกไม่ทันจนวิ่งเลยหน้าไป... มาร์ติเนซแต่งบอลหนึ่งจังหวะ แล้วตวัดกึ่งยิงกึ่งผ่านเข้าไปในเขตโทษทันที

วินาทีนี้ในกรอบเขตโทษ... เบนตอสโฉบมาที่เสาแรก โฟลช์รออยู่ตรงกลาง และบาร์เกนาก็สอดมาที่เสาสอง... ลูกเปิดของมาร์ติเนซไม่โด่งมากและพุ่งเข้าหาเบนตอสที่เสาแรกพอดี แต่ด้วยระดับความสูงของลูกบอล มันต่ำเกินกว่าที่คนตัวสูงอย่างเบนตอสจะโหม่งได้ถนัด

ในเสี้ยววินาทีที่ไม่มีทางเลือก... เบนตอสกระโดดลอยตัวขึ้นเล็กน้อย ใช้หน้าอกพักบอลลงโดยไม่สนแรงกระแทกจากเลออนที่เบียดอยู่ด้านหลัง... และจังหวะที่บอลกำลังจะตกถึงพื้น เขาก็ใช้ส้นเท้ากระแทกบอลกลับหลังอย่างแรง!

ในสภาพหันหลังให้ประตู... จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงนกหวีดผู้ตัดสิน ตามมาด้วยเสียงเฮลั่นของแฟนบอลโอเบียโด

พอหันกลับไปมอง... ลูกฟุตบอลนอนสงบนิ่งอยู่ในก้นตาข่ายเรียบร้อยแล้ว!

พริบตาต่อมา เพื่อนร่วมทีมโอเบียโดก็กรูกันเข้ามา และทับถมกันเป็นภูเขามนุษย์อีกครั้ง...

จอยักษ์ในสนามฉายภาพช้าวนซ้ำ... ลูกตอกส้นของเบนตอสพุ่งลอดผ่านดงขาผู้เล่นเข้าไปอย่างปาฏิหาริย์... ลูกา ซีดาน ผู้รักษาประตูถูกบังมิด กว่าจะเห็นลูกบอลกลิ้งมาก็สายเกินแก้ ทำได้แค่มองบอลไหลเข้าประตูตาปริบ ๆ... ภาพช้าแสดงให้เห็นชัดเจนว่าบอลลอดขาเลออนเป็นด่านแรก คนที่อยู่ข้างหลังเลยไม่ทันตั้งตัว ปฏิกิริราช้าไปหนึ่งจังหวะกันหมด

3–0!

และนี่เพิ่งจบครึ่งแรก... ผลลัพธ์นี้เกินความคาดหมายของทุกคนโดยสิ้นเชิง แม้แต่เยียร์โรยังไม่คิดว่าเกมจะราบรื่นขนาดนี้ และไม่คิดว่าเบนตอสร่างระเบิดฟอร์มจะน่ากลัวได้ถึงเพียงนี้

เบนตอสที่ถูกฝังอยู่ก้นหลุมอีกรอบ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาหลังจากเพื่อน ๆ แยกย้ายกันไป... สภาพดูไม่จืดจนแฟนบอลบนอัฒจันทร์อดหัวเราะด้วยความเอ็นดูไม่ได้

“ถุย! ถุย!”

เบนตอสถ่มเศษหญ้าออกจากปาก สายตามองตามหลังเพื่อนร่วมทีมด้วยความแค้นเคือง... เขาเริ่มคิดแล้วว่าคราวหน้าควรแอสซิสต์ให้เพื่อนยิงบ้างดีกว่า จะได้เป็นฝ่ายไปกระโดดทับชาวบ้านบ้าง... โดยเฉพาะไอ้ซาอูล... เมื่อกี้เขาได้ยินแว่ว ๆ ว่าซาอูลกับพรรคพวกคุยกันเรื่องแอบขย่มตัวเขาตอนทับกันอยู่

คิดได้ดังนั้น เบนตอสหรี่ตามองซาอูล... ไอ้เวรนั่นอย่าให้เผลอนะ พ่อจะเอาให้พิการ!

หลังจากเขี่ยบอลเริ่มเล่นได้ไม่กี่นาที ผู้ตัดสินก็เป่านกหวีดจบครึ่งแรก

ขณะเดินออกจากสนาม เยียร์โรเดินเข้ามากอดเบนตอสเป็นพิเศษ

“ทำได้ดีมากไอ้หนู... เป็นไง? สะใจไหมล่ะ?”

“หึหึ... ก็ไม่เลวครับ”

“ป่ะ เข้าข้างในกัน”

......

“หนุ่ม ๆ... พวกนายเล่นครึ่งแรกได้ยอดเยี่ยมมาก! พวกนายลากคอคู่แข่งที่คิดว่าตัวเองสูงส่งลงมา แล้วกดหัวพวกมันให้ก้มลง... ทุกคนทำหน้าที่ได้ไร้ที่ติ... แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อน เกมเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดียว ครึ่งหลังยังรออยู่... เพราะงั้น ห้ามมอบความหวังให้พวกมันเด็ดขาด... บดขยี้พวกมันให้เละคาบ้านของเรา เข้าใจไหม?”

“รับทราบ!”

บรรยากาศในห้องแต่งตัวโอเบียโดที่นำห่าง 3 ลูกนั้นผ่อนคลายและฮึกเหิมสุดขีด... ตรงกันข้ามกับห้องแต่งตัวของกัสติยา ดิอาซมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความผิดหวังที่พวกเขาทำไม่ได้อย่างที่คาดหวัง

พูดตามตรง เขาคาดหวังกับเด็กชุดนี้ไว้สูงมาก แต่วันนี้ปัญหาทุกอย่างถูกเปลือยออกมาจนหมดเปลือก... โดยเฉพาะสภาพจิตใจที่เปราะบางเหลือเกิน... เขารู้ว่าต้องให้กำลังใจเด็ก แต่เจอปัญหาในครึ่งแรกเข้าไป เขาแทบไปไม่เป็น

แปะ! แปะ! แปะ!

ดิอาซตบมือเรียกสติทุกคน

“สุภาพบุรุษทั้งหลาย... 3–0 ไม่ใช่จุดจบของโลก... เราคือใคร? เราคือ กัสติยา... ลืมครึ่งแรกไปซะ แล้วลงไปเล่นครึ่งหลังให้เต็มที่... ถ้าพวกมันยิงเราได้ 3 ลูกในครึ่งแรก เราก็ยิงคืน 3 ลูกได้เหมือนกัน... ทุกอย่างยังเป็นไปได้... เป้าหมายของเราไม่ใช่การเอาชนะทีมใดทีมหนึ่ง... ลืมไปแล้วเหรอว่าความฝันของพวกนายคือการก้าวลงสู่สนามเบร์นาเบว? ถ้ายอมแพ้แค่นี้ พวกนายจะมีหน้าไปเหยียบเบร์นาเบวได้ยังไง?”

คำพูดของดิอาซช่วยจุดประกายไฟในดวงตาของเด็กหนุ่มขึ้นมาได้บ้าง... จิตวิญญาณนักสู้ที่ถูกทำลายไปเริ่มฟื้นคืนกลับมา

เห็นลูกทีมเริ่มมีปฏิกิริยาตอบรับ ดิอาซรีบกางแผนการเล่นครึ่งหลังทันที

ไม่นาน พักครึ่งจบลง นักเตะทั้งสองทีมกลับลงสู่สนาม

ดิอาซปรับเปลี่ยนตัวผู้เล่นจากครึ่งแรก... บิกตอร์ กัมปูซาโน ลงแทน ดานี โกเมซ... จากตำแหน่งการยืน เยียร์โรดูออกทันทีว่านี่ไม่ใช่การเปลี่ยนตามตำแหน่งธรรมดา แต่แท็กติกเปลี่ยนไปแล้ว...

หลังจากกัมปูซาโนลงมา กอนซาเลซถอยลงมายืนต่ำกว่ากัมปูซาโน... และกองกลาง 4 คนไม่ได้ยืนระนาบเดียวกัน แต่ปรับเป็นรูปเพชร ... พูดง่าย ๆ คือ กัสติยาปรับมาเล่นระบบ 4-4-1-1

“มาโลโนคิดจะทำอะไร?” ซานเชซถามขึ้น

“ไม่รู้สิ... รอดูกันไป... หรือเขาจะเน้นเจาะริมเส้น? ส่งหน้าเป้าตัวสูงลงมา แต่ถ้าปรับเหลือกลางรับตัวเดียวแบบนี้ เขาไม่กลัวแรงปะทะของเบนตอสเหรอ?”

เยียร์โรยังอ่านเจตนาการเปลี่ยนแผนของดิอาซไม่ออกในตอนนี้

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═