บทที่ 24 ชื่อเสียงเล็ก ๆ

บทที่ 24 ชื่อเสียงเล็ก ๆ

“จอร์จ นายต้องเข้าใจนะ... แม้แต่ค่าเหนื่อยเดิม 300,000 นี่ก็ติดท็อปไฟว์ของโอเบียโดแล้ว”

“ฮ่าฮ่า เฟร์นานโด... ผมรู้ แต่ในท็อปไฟว์ของคุณ นอกจากเบนตอสแล้ว มีใครที่ทีมอย่างบาร์เซโลนายอมทุ่ม 10 ล้านเพื่อแลกตัวไหมครับ? คุณว่าผมพูดถูกไหม?”

“จอร์จ... 500,000 เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด... เต็มที่ 350,000”

“ตกลง! ดีล... อีกสักพักผมจะไปสเปน แล้วเรามาเซ็นสัญญาใหม่กัน”

จนกระทั่งได้ยินเสียงสัญญาณวางสาย... เยียร์โรถึงเพิ่งรู้ตัวว่าโดนต้มซะแล้ว เมนเดสไม่ได้คาดหวังว่าเบนตอสจะได้ขึ้นค่าเหนื่อยในรอบนี้หรอก เขาแค่กำลัง “ปูทาง” สู่อนาคตต่างหาก การขอขึ้นเงินเดือนเป็นแค่ข้ออ้าง... แต่เขาก็ดันตกหลุมพรางนั้นเข้าเต็มเปา...

‘แม่งเอ๊ย... ไอ้ลูกหมาเอ๊ย’

“เป็นอะไร? ทำไมดูอารมณ์ดีจังจอร์จ?”

เห็นเมนเดสเดินยิ้มร่าเข้ามาหลังจากวางสาย คริสเตียโนเอ่ยถามอย่างงง ๆ

“ฉันไปขอขึ้นเงินเดือนให้เบนตอสมาน่ะ”

“หือ? ทำไมล่ะ? เขาเพิ่งอยู่โอเบียโดไม่ถึง 3 เดือนไม่ใช่เหรอ?”

“นายยังไม่รู้เหรอ?”

“รู้อะไร?”

“โอ้... บ้าจริงคริสเตียโน... คราวก่อนที่เบนตอสบอกว่ายิงไป 3 ลูก นายไม่ได้ดูวิดีโอเหรอ?”

“เปล่า... ยุ่ง ๆ เลยลืมไปเลย”

“นายดูนี่ก่อนดีกว่า... ลองทายซิ วันนี้ฉันได้รับสายจากใคร?”

“ใคร?” ได้ยินเมนเดสเกริ่นมาแบบนี้ คริสเตียโนหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาพลางถามกลับ

“อเลมานี... ผู้จัดการทั่วไปของบาร์เซโลนาโทรมาหาฉัน”

“เขาโทรมาทำไม? หรือว่าเรื่องเบนตอส?”

“ถูกต้อง... นายรู้ไหม? บาร์ซายื่นข้อเสนอ 10 ล้านยูโรให้โอเบียโดเพื่อซื้อเบนตอส... และเท่าที่ฉันรู้ ข้อเสนอแรกคือ 7.5 ล้าน พอโดนเฟร์นานโดปฏิเสธ พวกเขาก็อัปราคาเป็น 10 ล้านทันที... เห็นชัดเลยว่าบาร์ซาเอาจริงมาก เพราะงั้นนายควรดูวิดีโอแมตช์นั้นของเบนตอสจริง ๆ”

เมนเดสนั่งรอเงียบ ๆ ให้คริสเตียโนดูวิดีโอจบ... หลังจากบาร์ซาติดต่อมา เขาก็ไปหาเทปบันทึกการแข่งขันนัดโอเบียโดเจออัลกอร์กอนและบาร์ซา บี มาดู... แม้เขาจะไม่ใช่นักเตะ แต่การเป็นเอเจนต์มานานหลายปี ทำให้เขามั่นใจในสายตาตัวเอง... ครั้งนี้เขารู้เลยว่าถ้าคราวก่อนไม่ได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเรื่องเบนตอสเพราะเห็นแก่หน้าคริสเตียโน เขาคงพลาดเพชรเม็ดงามอย่างเบนตอสไปแน่ ๆ

หลังจากดูฟอร์มการเล่นในฐานะตัวสำรองเพียงสองนัด... เมนเดสถึงกับแวบความคิดขึ้นมาว่า... อนาคตของเบนตอสอาจจะยิ่งใหญ่กว่าคริสเตียโนด้วยซ้ำ

คริสเตียโนนั่งดูตาไม่กระพริบ... เมนเดสรู้ดีว่าคริสเตียโนไม่ได้ดูแค่รอบเดียว และสีหน้าของเขาก็บอกชัดเจนว่า... ตอนนี้คริสเตียโนกำลังช็อกสุดขีด

“นี่เบนตอสเหรอ? นี่คือเบนตอสจริง ๆ เหรอ?”

“ใช่... นี่คือเบนตอส”

“ไม่... ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย... ทำไม? ทำไมตอนอยู่กัสติยาไม่มีใครรู้เรื่องนี้?”

“ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... แต่ตอนนี้นายคงรู้แล้วสินะว่าทำไมบาร์ซาถึงอยากได้ตัวเขาใจจะขาด”

“แน่นอน... ทีมไหนเจอนักเตะแบบนี้...แถมอายุแค่ 16...ก็ต้องอยากได้ทั้งนั้น... แต่จอร์จ ฉันไม่เห็นด้วยถ้าเบนตอสจะไปบาร์ซาตอนนี้... ไม่ใช่เพราะฉันไม่ชอบบาร์ซา แต่การไปที่นั่นตอนนี้อาจไม่ใช่ผลดีต่อพัฒนาการของเขา... ในทางตรงกันข้าม การอยู่โอเบียโดช่วยเขาได้มากกว่าเยอะ”

“ฉันรู้... นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ได้ตอบตกลงตอนอเลมานีโทรมา... ที่ฉันโทรหาเฟร์นานโด ก็เพื่อจะบอกเขาว่าเรารู้เรื่องสถานการณ์ของเบนตอสหมดแล้ว เพราะงั้นอย่ามาปิดบังกัน... ฉันแค่หวังว่าเมื่อถึงวันที่เบนตอสต้องไปจากโอเบียโด เขาจะไม่มาขวางทาง”

“ปาฏิหาริย์จริง ๆ... ถ้าเบนตอสมีอนาคตที่ดี ฉันเชื่อว่าแม่คงมีความสุขที่สุด... คราวก่อนโทรมา แม่ยังบ่นฉันอยู่เลยที่ทิ้งเบนตอสไว้สเปนคนเดียว... ที่น่าโมโหที่สุดคือ ลูกชิ้นปลาคอดพวกนั้นแม่ทำไว้ให้เบนตอสกินต่างหาก... บางทีฉันก็สงสัยนะว่าเบนตอสนี่ลูกแท้ ๆ ของแม่รึเปล่า”

จะปาฏิหาริย์หรือไม่ เบนตอสไม่รู้หรอก... แต่ที่ทำให้เขาดีใจคือ ระหว่างทางกลับอพาร์ตเมนต์ มีคนเข้ามาขอลายเซ็นเขาด้วย! นี่แปลว่าเขามีแฟนคลับเป็นของตัวเองแล้วสินะ

ทว่า... ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที... เพราะไอ้แฟนคลับติงต๊องคนนั้น ดันขอให้เขาเซ็นชื่อว่า ‘กอริลลา’ ลงในสมุดโน้ต

เขาโกรธจนแทบกระอักเลือด... พอกลับถึงห้อง เบนตอสเอาแต่นั่งคิดหาวิธีกำจัดฉายา ‘กอริลลา’ ออกไปให้พ้นตัว

“คริสเตียโน?”

“เฮ้ เบนตอส... นายควรเรียกฉันว่าพี่ชายนะ”

“โอเคครับพี่ชาย... โทรมามีอะไรเหรอครับ? เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า? ทะเลาะกับจอร์จินาเหรอครับ?”

“ไอ้เด็กบ้า พูดจาอะไรของแกฮะ?... ฉันกับจอร์จรู้เรื่องที่สเปนหมดแล้วนะ... นึกไม่ถึงเลยว่านายจะเป็นอัจฉริยะขนาดนี้ มิน่าล่ะเฟร์นานโดถึงดึงดันจะเอานายไปให้ได้... เอาเถอะ เดี๋ยวให้จอร์จคุยกับนายนะ”

“เบนตอส”

“คุณจอร์จ... มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“เปล่าครับ... คืออย่างนี้ วันนี้ผมได้รับสายจากผู้จัดการทั่วไปของบาร์เซโลนา... พวกเขาอยากได้ตัวคุณไปอยู่บาร์ซา”

“อ๋อ เรื่องนั้น... ผมรู้แล้วครับ คุณเฟร์นานโดบอกผมแล้ว แต่ผมไม่อยากไปครับ ผมยังอยากอยู่โอเบียโดต่อ”

“ไม่ ๆ ๆ เบนตอส ฟังผมก่อน... ที่คุณรู้คือข้อเสนอแรกของบาร์ซา... พอเฟร์นานโดปฏิเสธ พวกเขายื่นข้อเสนอใหม่ 10 ล้านยูโร... แถมยังโทรหาผมด้วย... ส่วนเรื่องที่ว่าเหมาะจะไปบาร์ซาไหม ทั้งผมและคริสเตียโนเห็นตรงกันว่าคุณควรอยู่โอเบียโดต่อ...

แต่ว่า... ผมไปขอขึ้นเงินเดือนกับเฟร์นานโดให้แล้ว... ตั้งแต่ตอนนี้ไป ค่าเหนื่อยรายปีของคุณคือ 350,000 ยูโร... ผมโทรมาเพื่อบอกคุณว่าให้โฟกัสกับการเล่นบอล เรื่องนอกสนามผมจัดการให้เอง”

“หา? คุณจอร์จ... แบบนั้นมันจะไม่น่าเกลียดเหรอครับ? ผมรู้สึกเหมือนเราไปฉวยโอกาสตอนเขาเดือดร้อนยังไงไม่รู้”

“ไม่เป็นไรครับเบนตอส... คุณต้องเข้าใจนะว่าคุณคือนักเตะอาชีพ การเล่นบอลคืออาชีพของคุณ เล่นให้ดีคือสิ่งที่คุณควรทำ และผลตอบแทนที่สโมสรให้ก็ควรสอดคล้องกับความสามารถของคุณ... นี่คือกฎพื้นฐานที่สุดในการรักษากลไกตลาด... ไม่ต้องห่วง เฟร์นานโดไม่มีปัญหากับการขึ้นเงินเดือนครั้งนี้หรอกครับ กลับกัน เขาจะสบายใจขึ้นด้วยซ้ำ”

“โอเคครับ ผมเข้าใจแล้ว”

แม้เบนตอสจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่เมนเดสพูดเท่าไหร่ แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อใจ

สิ่งที่เบนตอสไม่รู้คือ... อย่างที่เมนเดสบอก พอรู้เรื่องบาร์ซาจะซื้อตัว การที่เมนเดสมาขอขึ้นเงินเดือนให้เบนตอส กลับทำให้เยียร์โรและสโมสรโอเบียโดมั่นใจว่าเบนตอสจะไม่ทิ้งทีมไปในตอนนี้... และนั่นทำให้เยียร์โรและสโมสรกล้าที่จะเดินหน้าแผนงานต่าง ๆ ต่อไปได้อย่างสบายใจ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═