ตอนที่ 78 : ถังเซี่ยวเซี่ยวรู้สึกอิจฉา

"ซินหยา ฉันจะบอกเธอ พี่สาวจางนิสัยแย่มาก เรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของฉันเลย เป็นเพราะว่าเธอไม่พูดให้มันชัดเจน พอผิดพลาดก็มาลงที่ฉัน ทำให้ฉันโดนหัวหน้าด่า แถมการเลื่อนตำแหน่งเป็นพนักงานประจำก็ถูกเลื่อนออกไปอีก" ในวิดีโอคอล ถังเซี่ยวเซี่ยวกำลังกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจ

ระหว่างฝึกงาน เธอต้องทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น การออกไปซื้อกระดุม ซิป ผ้าที่ไม่มีในสต๊อก ฯลฯ โดยพื้นฐานแล้วทั้งหมดที่เธอทำคือการออกไปทำธุระที่ข้างนอก

"ทุกวันนี้ฉันต้องวิ่งเข้าๆออกๆอยู่ทุกวัน จนรู้สึกเหมือนว่าจะกลายเป็นสาวผิวแทนไปซะแล้ว" ถังเซี่ยวเซี่ยวบ่นให้โจวซินหยาฟัง

พวกเธอสนิทกันเหมือนพี่กับน้อง ปกติแล้วพวกเธอจะคุยโทรศัพท์กันทุกคืน

หลังจากระบายออกมาบ้างแล้ว ถังเซี่ยวเซี่ยวก็เอ่ยถามอีกครั้ง "ซินหยา อยู่ที่นั่นเธอเป็นไงบ้าง?"

ก่อนหน้านี้เธอได้รู้ว่าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนได้ทำการขยายฐานการผลิตเพิ่มขึ้น เป็นเหตุให้โจวซินหยาได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และเงินเดือนของเธอเพิ่มขึ้นทันที 2,000 หยวน ซึ่งมันน่าอิจฉามาก

อย่างไรก็ตาม โรงงานของเธอเป็นโรงงานที่มีพนักงานหลายพันคน ถ้าเทียบกันแล้ว ขนาดของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนนั้นมันถือว่าเล็กมาก

เมื่อได้ยินคำถามของถังเซี่ยวเซี่ยวโจวซินหยาก็เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนของเรากำลังวางแผนที่จะขยายฐานการผลิตอีกครั้ง"

"กำลังวางแผนที่จะขยายฐานการผลิตอีกครั้งงั้นเหรอ?"

นี่ยังไม่ถึงสองเดือนเลยนับตั้งแต่ที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนก่อตั้งขึ้น แต่พวกเขาทำการขยายฐานการผลิตไปสองครั้งติดกันแล้ว?

อย่างไรก็ตาม โจวซินหยาไม่ได้บอกว่าทางโรงงานจะรับพนักงานเพิ่มอีกกี่คน นี่ถือเป็นความลับของทางโรงงาน

"แสดงว่าเธอต้องได้ปรับขึ้นเงินเดือนอีกครั้งใช่ไหม?" หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถังเซี่ยวเซี่ยวก็ถามอย่างสงสัย

ครั้งล่าสุดที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนขยายฐานการผลิต โจวซินหยาก็ได้รับการปรับขึ้นเงินเดือน

"อืม ฉันได้เพิ่มอีก 2,000 หยวน" โจวซินหยายิ้มพลางพยักหน้า

"ได้เพิ่มจริงๆงั้นเหรอ?!" แม้จะพอเดาได้ แต่ถังเซี่ยวเซี่ยวก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เมื่อได้ยินคำตอบของโจวซินหยา

ได้เพิ่มอีก 2,000 ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าตอนนี้เงินเดือนของโจวซินหยาอยู่ที่ 8,000 หยวนต่อเดือนแล้ว!

นี่แค่เพิ่งออกมาฝึกงานตอนปีสามเอง หลายๆคนในกลุ่มยังบ่นว่าเงินเดือนน้อยมากอยู่เลย บางคนได้ไม่ถึง 2,000 หยวนด้วยซ้ำ

นี่ถือว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะเมื่อตอนเริ่มฝึกงานพวกเขายังไม่มีคุณสมบัติใดๆ และเมื่อเข้าสู่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่อื่นๆ เนื่องจากพวกเขายังไม่มีคุณสมบัติหรือประสบการณ์ พวกเขาจึงต้องเริ่มต้นจากการเป็นผู้ช่วยดีไซน์เนอร์ก่อน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่ต่ำที่สุด

ต้องทำอยู่หลายเดือนกว่าจะได้เป็นพนักงานประจำ และต้องรออีก 2-3 ปีก่อนที่คุณจะสามารถเป็นดีไซน์เนอร์ตัวจริงได้ นี่คือเส้นทางสำหรับคนส่วนใหญ่

ไม่มีประสบการณ์? โรงงานใหญ่ที่ไหนจะกล้าจ้างคุณ?

ก่อนหน้านี้ถังเซี่ยวเซี่ยวรู้สึกอิจฉาพนักงานคนหนึ่งในหงซู่หลินมาก เขาคือคนที่ใช้เวลาเพียงครึ่งปีในการเป็นดีไซน์เนอร์ตัวจริง ทั้งๆที่เริ่มจากตำแหน่งผู้ช่วยดีไซน์เนอร์เหมือนกันกับเธอ และเมื่อเขาประสบความสำเร็จถึงระดับนี้แล้ว เงินเดือนของเขาจึงเพิ่มขึ้นสูงมาก

และตอนนี้ โจวซินหยาใช้เวลาแค่หนึ่งเดือนครึ่งเท่านั้น เงินเดือนของเธอก็สูงถึง 8,000 หยวนแล้ว ซึ่งแซงหน้าดีไซน์เนอร์คนนั้นไปไกลเลย

เมื่อกลับไปที่วิทยาลัยและเตรียมตัวเรียนจบในปีสุดท้าย เงินเดือนของดีไซน์เนอร์ระดับนี้จะต้องทำให้ทุกคนในกลุ่มเพื่อนร่วมคณะอิจฉาตาร้อนแน่นอน

ถ้าพวกเธอกลับไปเรื่องนี้ต้องเป็นข่าวใหญ่แน่ เมื่อทุกคนได้ยินว่ามีนักศึกษาจากเอกคณะออกแบบแฟชั่น ได้เงินเดือนถึง 8,000 หยวนระหว่างที่กำลังฝึกงานอยู่

"อา.. ซินหยา ฉันอิจฉาเธอจัง ตั้งแปดพัน ครั้งหน้าที่เราเจอกัน เธอต้องเลี้ยงฉันด้วยอาหารมื้อใหญ่!" ถังเซี่ยวเซี่ยวเอ่อออกมาอย่างอิจฉา "ฉันต้องทำให้เธอขาดทุนให้ได้!"

"แน่นอน ไม่มีปัญหา" โจวซินหยากล่าวด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานี้ ในใจของเธอรู้สึกปั่นป่วนไปหมด ก่อนหน้านี้เธอและถังเซี่ยวเซี่ยวได้ส่งเรซูเม่ของพวกเธอไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าหงซู่หลินด้วยกันทั้งคู่ แต่มีแค่ถังเซี่ยวเซี่ยวเท่านั้นที่ได้รับการยอมรับ ตอนนั้นเธออิจฉาถังเซี่ยวเซี่ยวมาก และเธอก็ลงเอยด้วยการทำงานในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนเพราะไม่มีทางเลือก

แต่ตอนนี้ ถังเซี่ยวเซี่ยวซึ่งได้เข้าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่มีพนักงานหลายพันคนอย่างหงซู่หลิน เธอกลับบ่นเกี่ยวกับการทำงานที่นั่นอยู่ทุกวัน แถมเงินเดือนของเธอก็น้อยกว่า 2,000 หยวนด้วยซ้ำ แต่เธอที่อยู่ที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเล็กๆ กลับได้ออกแบบเสื้อผ้าให้นำไปขายในร้าน หรือแม้แต่นำไปขายในร้านค้าที่เมืองจินหลิง

เมื่อเธอเข้าทำงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนเป็นครั้งแรก เธอก็กังวลเกี่ยวกับความวุ่นวายภายในโรงงานเล็กๆแห่งนี้เช่นกัน กังวลว่าตำแหน่งที่มีทั้งหมดในนั้นจะเป็นของเหล่าญาติๆของบอส แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเลย บอสของโรงงานสนใจเพียงความสามารถของพนักงานเท่านั้น

เธอแค่ต้องตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ

ในช่วงวันหยุด เธอมักจะไปที่ร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนเพื่อดูว่าเสื้อผ้าที่เธอออกแบบนั้นถูกซื้อโดยลูกค้าคนอื่นๆบ้างไหม ความรู้สึกของความสำเร็จนี้ไม่สามารถอธิบายได้เป็นคำพูดได้เลย

ตอนนี้เธอได้กลายเป็นหัวหน้าแผนกออกแบบของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนแล้ว และเงินเดือนของเธอก็สูงถึง 8,000 หยวนเลยด้วย

ในช่วงเวลาสั้นๆนี้ ถังเซี่ยวเซี่ยวกลับเริ่มเป็นฝ่ายที่อิจฉาเธอแทน

บทบาทของทั้งคู่ดูเหมือนจะสลับกัน

"เซี่ยวเซี่ยว ทำไมเธอถึงไม่มาทำงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนของเราล่ะ?"

โจวซินหยาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "บอสฉินของเรากำลังเปิดร้านในจินหลิงด้วย และธุรกิจที่นั่นก็กำลังเฟื่องฟูเลย ฉันรู้สึกว่าในอนาคตโรงงานของเราอาจจะขยายฐานการผลิตเพิ่มอีก ตอนนี้ผู้จัดการฉินได้ให้แผนกออกแบบของเรารับสมัครพนักงานเพิ่มอีก 8 คน ด้วยความสามารถในการออกแบบของเธอ เธอน่าจะสามารถเข้าสู่โรงงานได้ทันทีอย่างแน่นอน โรงงานของเราสนใจแค่ความสามารถในการออกแบบและผลตอบรับของดีไซน์ที่ออกแบบเท่านั้น ไม่สนใจอย่างอื่น ถ้าเธอเข้าทำงานที่นี่ เธอจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วอย่างแน่นอน"

"บอสฉิน ... "

เมื่อได้ยินคำกล่าวของโจวซินหยา ถังเซี่ยวเซี่ยวก็นึกถึงชายหนุ่มที่ดูอายุน้อยกว่าเธอทันที

ในตอนแรก ฉินหยุนมีร้านเสื้อผ้าเพียงสองแห่งที่มีพื้นที่ 40 ตารางเมตร รวมถึงโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้รับการจัดตั้งขึ้นอย่างสมบูรณ์เท่านั้น

แต่ตอนนี้ในช่วงเวลาแค่สั้นๆ กิจการของเขากำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว

"ลืมมันไปเถอะ" หลังจากลังเลอยู่สองสามวินาที ในที่สุดถังเซี่ยวเซี่ยวก็เอ่ยปฏิเสธ

เธอส่ายหัวและกล่าวว่า "ก่อนหน้านี้ฉันผ่านการสัมภาษณ์ แต่ในนาทีสุดท้ายฉันกลับปฏิเสธบอสฉินไป ถ้าฉันกลับไปฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

ถังเซี่ยวเซี่ยวตกลงว่าจะไปทำงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุน แต่เมื่อได้รับจดหมายจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าหงซู่หลิน เธอก็ปฏิเสธการการเข้าทำงานที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนทันที แถมมันยังเป็นคืนก่อนการเปิดกิจการของโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนอีกด้วย ถ้าหากเธอต้องออกจากโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าหงซู่หลินเพื่อไปเข้าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนอีกที เธอคงต้องรู้สึกอับอายขายขี้หน้ามาก

ไม่แน่ว่าบอสฉินอาจจะให้ตำแหน่งกับเธอเป็นแค่คนถือรองเท้าให้เขาก็ได้

แต่เมื่อนึกถึงเงินเดือนในปัจจุบันของโจวซินหยา ถังเซี่ยวเซี่ยวก็รู้สึกอยากถอนหายใจออกมา

ในแง่ของความสามารถในการออกแบบ เธอคิดว่าเธอแข็งแกร่งกว่าโจวซินหยามาก และผลการเรียนในวิทยาลัยของเธอก็สูงกว่าของโจวซินหยาอีกเช่นกัน มิฉะนั้นหงซู่หลินคงจะไม่ยอมรับเธอและปฏิเสธโจวซินหยาแน่นอน

ถ้าเธอเข้าโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนด้วย อย่างน้อยตำแหน่งในปัจจุบันของเธอก็น่าจะไม่ต่ำกว่าของโจวซินหยาแน่นอน

น่าเสียดายที่เธอไม่ชอบโรงงานเล็กๆอย่างโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุน ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธโดยไม่ลังเล แม้ตอนนี้หัวใจของเธอจะหวั่นไหว แต่มันก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของเธอได้

"ก็ได้"

เมื่อได้ยินการปฏิเสธของถังเซี่ยวเซี่ยว โจวซินหยาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ถ้าเธออยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับถังเซี่ยวเซี่ยว เธอก็น่าจะรู้สึกอายเหมือนกัน

"เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย ซินหยา อย่าคิดว่าเธอแซงหน้าฉันไปไกลแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันกำลังค่อยๆพัฒนาอยู่ และฉันจะกลายเป็นดีไซน์เนอร์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในอนาคตแน่นอน" ถังเซี่ยวเซี่ยวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่าสถานการณ์ของการทำงานในปัจจุบันจะไม่ค่อยน่าพอใจนัก แต่เธอก็ยังอายุน้อย ซึ่งเธออายุแค่ 21 ปีเท่านั้น และเธอยังมีเวลาอีกหลายสิบปีในการพัฒนาตนเอง

เธอไม่คิดว่าในอนาคตเธอจะแย่กว่าโจวซินหยาแน่นอน

…

ตัดภาพมาที่ด้านนอกหอพักชาย ฉินหยุนวางสายจากฉินซวนเสร็จ หลังจากคิดอยู่พักหนึ่งเขาก็โทรหาพ่อกับแม่อีกครั้งและกล่าวถึงสถานการณ์ในจินหลิงให้ฟังอย่างรวดเร็ว

(จบตอน)