บทที่ 29 แกคู่ควรด้วยงั้นหรือ?

เหล่าโจรสลัดต่างตกตะลึงกับการปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างมากิโนะและเทราคาวะ นี่คือระดับที่มนุษย์จะทำได้จริงๆ หรือ?

มันเกินจริงไปแล้ว!

กัปตันเทราคาวะน่ะไม่เท่าไหร่ เพราะเขาเป็นโจรสลัดที่รัฐบาลโลกให้ความสำคัญและมีชื่อเสียงกระฉ่อนอยู่แล้ว

แต่เจ้าเด็กที่กำลังต่อกรกับกัปตันนี่สิ?

ปีนี้เขาอายุเท่าไหร่กัน?

เขาเริ่มฝึกดาบตั้งแต่อยู่ในท้องแม่หรือไง?

"มันอาจจะไม่ใช่เด็กก็ได้ บางทีอาจจะแค่ตัวเตี้ยเฉยๆ!"

"เตี้ย... แกหมายถึงคนแคระเหรอ?"

"ไม่แน่ เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเหมือนกัปตัน!"

"แกหมายถึง... ผลปีศาจ?"

เหล่าโจรสลัดตาเป็นประกาย กัปตันเทราคาวะกลายเป็นคนอัปลักษณ์สุดขีดเพราะกินผลปีศาจ ดังนั้นทำไมเจ้าเด็กตรงหน้าจะเป็น... ผู้ใหญ่ที่หยุดการเจริญเติบโตเพราะผลปีศาจไม่ได้ล่ะ?!

"ใช่แล้ว เด็กตัวแค่นี้จะไปรับดาบของกัปตันได้ยังไง?"

"ฉันเกือบโดนรูปลักษณ์ภายนอกหลอกซะแล้ว แต่จะมาเอาชนะกัปตันน่ะ เร็วไปร้อยปี!"

"ถูกต้อง กัปตันแข็งแกร่งที่สุด!"

ลูกเรือทุกคนต่างมีความมั่นใจในตัวเทราคาวะอย่างเต็มเปี่ยม ส่วนสำคัญเป็นเพราะผลปีศาจของเทราคาวะที่ทรงพลังเกินไป

ตั้งแต่เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดมา พวกเขาไม่เคยเห็นกัปตันแพ้ใครมาก่อน ถึงขั้นสงสัยว่ากัปตันยังไม่เคยเอาจริงด้วยซ้ำ

ไม่เพียงเท่านั้น สมาชิกปัจจุบันหลายคนก็เป็นยอดฝีมือที่เทราคาวะดึงตัวมาร่วมทีมหลังจากเอาชนะกลุ่มโจรสลัดอื่นๆ

กัปตันเทราคาวะไม่ได้มีแค่ความทะเยอทะยาน แต่ยังมีพละกำลัง วิธีการ และ... ความใจกว้างที่มากพอจะรองรับความทะเยอทะยานนั้น!

ณ สนามรบ

พื้นที่รอบกายมากิโนะกลายเป็นซากปรักหักพัง ฝุ่นควันตลบอบอวล

มากิโนะกระชับดาบ 'กระสาขาว' ในมือแน่น แววตาคมกริบดุจพญาอินทรี จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชน

เมื่อเห็นมากิโนะรับดาบของเขาได้โดยสมบูรณ์ เทราคาวะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว รับการโจมตีของเขาได้ตรงๆ... เหลือเชื่อจริงๆ!

ศิษย์น้องกำมะลอผู้นี้ช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว!

"แกเป็นคนแรกที่รับดาบข้าได้โดยไม่ถอยเลยสักก้าว!"

มากิโนะขยับนิ้วที่เริ่มชาเล็กน้อยพลางกล่าว "นั่นเพราะแกไม่เคยเจอฉันมาก่อนต่างหาก"

ช่างอวดดีนัก!

แต่เขาก็มีต้นทุนมากพอที่จะอวดดี

เทราคาวะหัวเราะร่าอย่างถือดี "ข้ายอมรับแก แกเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะจริงๆ แกชื่ออะไร?"

"มากิโนะ"

เทราคาวะอาจจะเป็นคนเลว แต่เขาก็แข็งแกร่งจริงๆ

นอกจากโคชิโร่แล้ว เทราคาวะถือเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือคนแรกที่มากิโนะได้เจอ!

ที่สำคัญที่สุด คนคนนี้เคยเป็นศิษย์พี่ร่วมสำนัก วิชาดาบของพวกเขามีต้นกำเนิดมาจากแหล่งเดียวกัน

เทราคาวะเอ่ยชวน "มากิโนะ? สนใจมาร่วมกลุ่มโจรสลัดกับข้า แล้วไปชิงตำแหน่งราชาโจรสลัดด้วยกันไหม?"

มากิโนะชะงัก

จากการต่อสู้ไหงกลายมาเป็นการชักชวนเข้าพวกซะงั้น?

อีกอย่าง ในโลกวันพีซทำไมโจรสลัดทุกคนต้องอยากเป็นราชาโจรสลัดกันหมด?

ไอ้ตำแหน่งราชาโจรสลัดลวงโลกนั่นมันมีดีอะไรนักหนา?

มากิโนะทวนคำ "เข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดของแก?"

เทราคาวะหัวเราะเสียงแหลม "มากิโนะ พรสวรรค์ของแกโดดเด่นมาก ถ้าแกมาอยู่กับข้า ตำแหน่งรองกัปตันจะเป็นของแกทันที"

เมื่อได้ยินคำพูดของเทราคาวะ เหล่าลูกสมุนต่างมองด้วยความเลื่อมใส

กัปตันก็เป็นแบบนี้เสมอ ขอแค่ใครแข็งแกร่ง เขาก็พร้อมจะดึงมาร่วมทีม

แม้ว่ามากิโนะจะดูเด็ก แต่ความแข็งแกร่งของเขาเป็นที่ประจักษ์แล้ว ต่อให้เป็นรองกัปตัน ก็ไม่มีใครคัดค้านแน่นอน

มากิโนะถามกลับเสียงเรียบ "อยากให้ฉันเป็นรองกัปตัน... แกคู่ควรด้วยงั้นหรือ?"

พรวด!

เหล่าโจรสลัดพ่นน้ำที่กำลังดื่มออกมาแทบสำลักตาย

ทุกคนหดคอ กลั้นหายใจด้วยความหวาดกลัวว่ากัปตันเทราคาวะจะระเบิดโทสะออกมาในตอนนี้

เทราคาวะก้มหน้าลง

เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามขมับ เขาโกรธจัดจนแทบคลั่งเพราะคำพูดของมากิโนะ

มากิโนะยืนหยัดอย่างสง่างาม มองเทราคาวะด้วยสายตาดูแคลน

"ฉันยอมรับว่าแก เทราคาวะ มีฝีมืออยู่บ้าง แต่ข้า มากิโนะ ยืนหยัดอย่างผ่าเผย ไม่ละอายต่อฟ้าดิน และทำตามมโนธรรม คนทรยศอาจารย์ รังแกคนอ่อนแอ ดีแต่พ่นเรื่องไร้สาระอย่างแก คู่ควรจะเป็นกัปตันของฉันงั้นหรือ?"

"แก... คู่ควรเหรอ?"

รอบด้านเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มตก

เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดฝั่งและเสียงลมพัดผ่านแผ่วเบา

คุอินะและโซโลเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจและรู้สึกเป็นเกียรติ

มากิโนะพูดถูก คนต่ำช้าอย่างเทราคาวะจะมีค่าคู่ควรให้มากิโนะเป็นรองกัปตันได้อย่างไร?

ส่วนพวกโจรสลัดคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงกับวาจาอันทรงพลังของมากิโนะ

บางคนถึงกับก้มหน้าด้วยความละอายใจ!

เทราคาวะสูดหายใจเข้าลึก พยายามข่มความโกรธในใจอย่างยากลำบาก

เขารู้ว่าเวลานี้เขาจะแพ้ไม่ได้เด็ดขาด สงครามน้ำลายก็นับเป็นสมรภูมิเช่นกัน!

"ทรยศอาจารย์? แกไม่เข้าใจโคชิโร่เลยสักนิด! เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นแต่กลับปิดบังทุกอย่าง สอนข้ามาสามปีก็กลัวข้าจะเก่งกว่า เลยบอกว่าไม่มีอะไรจะสอนแล้ว โคชิโร่นั่นแหละที่เป็นคนใจแคบ!"

ชิ!

มากิโนะแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยัน "สอนตั้งสามปีแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ? อาจารย์เพิ่งสอนฉันได้แค่ปีเดียวเอง!"

เฮือก!

คำบ่นพร่ำเพ้อของเทราคาวะหยุดชะงักลงทันที เขามองมากิโนะด้วยความตื่นตะลึง

"แกอยู่โรงฝึกมากี่ปีแล้ว?"

"ถ้านับรวมวันนี้ด้วย ก็คงหนึ่งปีกับอีกหนึ่งเดือนพอดี"

เทราคาวะ: "..."

เหล่าโจรสลัด: "..."

หนังตาของเทราคาวะกระตุกยิกๆ เขาอดไม่ได้ที่จะถามต่อ "แกมีอาจารย์คนอื่นมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า?"

แม้เทราคาวะจะไม่ได้ถามตรงๆ แต่โจรสลัดทุกคนเข้าใจความหมาย—แกฝึกดาบมานานแค่ไหนแล้ว?

"อาจารย์โคชิโร่คืออาจารย์คนแรกของฉัน"

เป็นไปไม่ได้!

คนทึ่ฝึกดาบแค่ปีเดียวจะรับดาบหนักของกัปตันเทราคาวะโดยไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียวได้ยังไง?

โลกนี้จะมีสัตว์ประหลาดแบบนี้อยู่ได้ยังไง?

เมื่อเห็นสายตาไม่เชื่อถือของทุกคน มากิโนะเบะปากอย่างดูแคลน

เจ้าพวกบ้านนอก รู้จักคำว่า 'เทพทรู' ไหม?

เทราคาวะเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก เรียนรู้ทุกอย่างได้รวดเร็ว

เรื่องที่คนอื่นต้องฝึกสิบ ยี่สิบ หรือสามสี่สิบครั้ง เขาแค่ดูครั้งเดียวก็ทำได้แล้ว

แม้เวลาจะผ่านไปสิบปี เขาก็ยังจำสายตาตกตะลึงของโคชิโร่เมื่อสิบปีก่อนได้แม่นยำ

แต่ในนาทีนี้ จิตใจของเทราคาวะเริ่มพังทลาย!

เมื่อเทียบกับมากิโนะแล้ว สรุปเขาไม่ใช่อัจฉริยะของจริงงั้นหรือ?

ไฟริษยาลุกโชนโชติช่วง!

คิดจะวัดพรสวรรค์กับมากิโนะเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นพวกโจรสลัดที่จิตใจเริ่มแตกสลาย คุอินะก็เริ่มรู้สึกเวทนา

เจ้าพวกโง่ จะไปเปรียบเทียบกับใครไม่เปรียบ ดันไปเปรียบกับมากิโนะ สมองโดนลาเตะมาหรือไง!

เมื่อเห็นลูกน้องยืนนิ่งเป็นหุ่นไม้เพราะพรสวรรค์ของมากิโนะ เทราคาวะก็สูดหายใจเข้าลึก

เขารู้ดีว่าสงครามทางอุดมการณ์ครั้งนี้... เขาแพ้แล้ว

อย่างไรก็ตาม ชัยชนะครั้งสุดท้ายยังคงต้องเป็นของเขา!

อัจฉริยะที่ยังไม่โตเต็มวัย มันไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น!

เทราคาวะมองมากิโนะแล้วกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง "ข้าจะไม่เถียงกับแกอีก มดปลวกไร้ค่าไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องคุณธรรม!"

เมื่อเห็นเทราคาวะกลับมาเยือกเย็นได้ มากิโนะก็สูดหายใจลึก เจ้าคนเลวคนนี้รับมือไม่ง่ายจริงๆ

การยั่วยุของเขาล้มเหลว!

แต่ไม่เป็นไร

อย่างน้อยเขาก็ชนะสงครามปากเปราะครั้งนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสกิล [การต่อสู้ต่อเนื่อง] ของวิญญาณวีรชนมิยาโมโตะ มุซาชิ เลือดของมากิโนะ... กลับมาเต็มหลอดอีกครั้ง!

แต่ในขณะนั้นเอง มากิโนะก็ต้องระวังตัวขั้นสูงสุดทันที

ร่างกายของเทราคาวะขยายใหญ่ขึ้นฉับพลัน จากส่วนสูงราว 1.8 เมตร พุ่งขึ้นไปเป็น 2.5 เมตร

ที่สำคัญที่สุด คือเปลวเพลิงสีเลือดที่ลุกท่วมร่างของเทราคาวะอย่างน่าสยดสยอง

เวรแล้ว งานเข้า!

มากิโนะตาเบิกโพลง มีคำหยาบคายเป็นล้านคำในใจแต่ไม่รู้จะพ่นออกมายังไงดี!