บทที่ 13 ฉันจะรับ...ส่วนนั้นไปด้วย แล้วแข็งแกร่งขึ้นไปด้วยกัน

มากิโนะไม่ได้กังวลกับผลแพ้ชนะของการประลองเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้โซโลจะวางท่าดูเย่อหยิ่งและสุขุม แต่ความจริงแล้วเขากลับไม่มีพื้นฐานวิชาดาบเลยสักนิด

แม้จะมีพรสวรรค์ที่โดดเด่นจนสามารถตั้งท่าดาบคู่ได้ทันที แต่มันก็เป็นเพียงท่าทางที่ดูดีแต่เปลือก

ทว่าโซโลกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

ลึกๆ แล้วเขาเชื่อมั่นอย่างสนิทใจว่าตนเองแข็งแกร่งมาก ชนิดที่ไร้คู่ต่อกรในหมู่บ้านละแวกนี้

โคชิโร่เอ่ยขึ้น "เลือกอาวุธสิ อันไหนก็ได้!"

"อันไหนก็ได้เหรอ?" โซโลทวนคำ

โคชิโร่: "แล้วแต่เธอชอบเลย"

โซโลคายใบไม้ที่คาบไว้ออก ยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วเดินไปคว้าดาบไม้ไผ่มาหนึ่งกำมือใหญ่

มือซ้ายสาม มือขวาสาม และที่เวอร์ที่สุดคือคาบไว้ในปากอีกสามเล่ม

เหล่าศิษย์ที่นั่งคุกเข่าชมอยู่ถึงกับอึ้ง นี่เอาจริงดิ?

ปากบอกมาถล่มโรงฝึก แต่ไหงกลายเป็นโชว์ปาหี่ลิงกังไปได้

มากิโนะที่คุ้นเคยกับฉากนี้ดีอยู่แล้วได้แต่ยิ้มแห้งๆ

โซโลนี่เข้าใจสัจธรรมที่ว่า "ผู้ใหญ่เขาเหมาหมดไม่เลือก" มาตั้งแต่เด็กเลยสินะ!

ถ้าเป็นโซโลตอนโต วิชาเก้าดาบคงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่นี่มัน...

"คำนับศาลเจ้า"

สิ้นเสียงโคชิโร่ มากิโนะ โคชิโร่ และโซโลต่างก็ก้มศีรษะลง

แต่แล้วเสียง แกรก ก็ดังขึ้น ดาบไม้ไผ่เล่มหนึ่งในปากโซโลร่วงลงมา

"คำนับซึ่งกันและกัน"

เสียง แกรก ดังขึ้นอีกครั้ง ดาบอีกเล่มร่วงลงมาจากปากโซโล

ทุกคนเริ่มรู้สึกพูดไม่ออก นี่มันจะดูตลกเกินไปหน่อยไหม?

แต่โซโลกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรักษามาดขึงขังเอาไว้... "เตรียมตัว..."

ทันทีที่โคชิโร่พูดจบ โซโลก็ตั้งท่าทันที

มากิโนะมองดูแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนใจไม่น้อย ท่าทางที่โซโลใช้นั้นดูดีทีเดียว

มากิโนะไม่ได้ประมาท เขารีบตั้งท่าระดับกลางที่สมดุล พร้อมรุกและรับทันที

ยังไงซะโซโลก็เป็นถึงตัวเอก ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะระเบิดพลังแฝงออกมาเมื่อไหร่?

พลังต่อสู้ของพวกตัวเอกมักเป็นปริศนาเสมอ เหมือนที่มีคำกล่าวว่า...

อย่าได้ดูถูกเกะนินจากโคโนฮะเชียว!

"เริ่มได้"

สิ้นเสียงอาจารย์โคชิโร่ มากิโนะไม่ลังเล เปลี่ยนจากท่าระดับกลางเป็นท่าเหนือศีรษะ แล้วฟาดดาบไม้ไผ่ลงมาเต็มแรง

โซโลมีปฏิกิริยาตอบสนองว่องไว ไขว้ดาบสองเล่มเป็นรูปตัว X หวังต้านทาน "ท่าผ่ากลาง" ของมากิโนะ

แต่กายภาพของมากิโนะอัปเกรดเป็นระดับ LV3 แล้ว อีกทั้งยังเป็นการฟาดฟันที่ดุดันรุนแรง จะถูกป้องกันได้ง่ายๆ ได้อย่างไร?

เสียง ปัง ดังสนั่น มือของโซโลชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึกจากแรงปะทะ

ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว การโจมตีระลอกสองอันทรงพลังของมากิโนะก็ตามมาติดๆ ส่งผลให้ดาบไม้ไผ่ทั้งหมดของโซโลกระเด็นร่วงกราวลงกับพื้น

"บ้า... บ้าที่สุด!"

โซโลมองใบหน้าเรียบเฉยของมากิโนะ แล้วลุกขึ้นจากพื้นอย่างไม่ยอมแพ้ หยิบดาบไม้ไผ่สองเล่มขึ้นมาตั้งท่าใหม่

เมื่อเห็นท่าร่างใหม่ของโซโล โคชิโร่และคุอินะต่างประหลาดใจ

จากการปะทะกันครั้งแรก โซโลดูเหมือนมือใหม่ที่ไม่รู้วิชาดาบเลยชัดๆ

ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ อย่างการคาบดาบสามเล่มไว้ในปากหรอก

แต่ท่าดาบคู่ที่โซโลใช้อยู่ตอนนี้กลับถูกต้องตามแบบแผนเป๊ะ

ทว่ามากิโนะกลับไม่แปลกใจเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกเหมือนได้เปิดหูเปิดตา

นี่คือท่าเริ่มต้นของวิชาดาบคู่งั้นหรือ?

ในเวลานี้ คนแรกที่แวบเข้ามาในหัวของมากิโนะคือคิริโตะ ปรมาจารย์วิชาดาบคู่

วิชาสามดาบต้องใช้ปากคาบดาบ ถ้าฟันไม่แข็งแรงจริงก็ฝึกไม่ได้

แต่การเรียนวิชาดาบคู่ไว้เป็นไม้ตายก้นหีบ ก็นับเป็นความคิดที่ไม่เลวเลย

"หนอยแน่ แกกล้าเหม่อตอนสู้กับฉันเรอะ! ดูถูกกันเกินไปแล้ว!"

มากิโนะเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยชม "ทักษะการสังเกตของนายใช้ได้เลยนี่"

โซโลยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม อีกฝ่ายเป็นคู่ต่อสู้ แถมอายุก็ไม่ได้มากกว่าเขาเท่าไหร่ ทำไมต้องทำน้ำเสียงวางมาดเป็นผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กแบบนั้นด้วย?

"ฉันแข็งแกร่งมาก และจะแข็งแกร่งขึ้นอีก! ฉันจะ... ฉันจะมาแพ้ไอ้เด็กอวดดีแบบนี้ได้ยังไง?!"

"อวดดีงั้นรึ?!"

ไฟโทสะของมากิโนะลุกโชนเมื่อถูกว่า มองลงไปที่เจ้าหัวมอสจอมบื้อ แล้วตัดสินใจว่าจะจัดหนักให้สมกับความตั้งใจ

โซโลตะโกนลั่น ไขว้ดาบสองเล่มราวกับเขาประทิง

แม้ท่าดาบคู่ของโซโลจะดูดุดัน แต่เขายังตัวเตี้ยเกินไป และ "เขาประทิง" นั้นมีจุดศูนย์ถ่วงต่ำ ทำให้จุดอ่อนเปิดโล่งชัดเจนเกินไป

สำหรับมากิโนะ ท่าของโซโลไม่ได้ดูเหมือน "กระทิง" เลยสักนิด แต่มันเหมือน "หมูป่าพุ่งชน" เสียมากกว่า!

ผัวะ!

ดาบของมากิโนะฟาดเข้าเต็มใบหน้าของโซโล ราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างของโซโลแข็งทื่อไปในทันที

เด็กน้อยสองสามคนที่นั่งดูอยู่ขอบสนามถึงกับสะดุ้ง เอนตัวหลบไปข้างหลังโดยไม่รู้ตัว ราวกับดาบนั้นฟาดโดนหน้าตัวเอง

มีความเจ็บปวดชนิดที่แค่คนดูก็ยังรู้สึกเจ็บแทน!

"โอ๊ยๆๆ!"

"ทำไมเขาไม่หลบล่ะ?"

โซโลที่มีรอยแดงพาดผ่านกลางใบหน้า ล้มลงกับพื้น หมดสภาพการต่อสู้อย่างสิ้นเชิง

โคชิโร่: "หนึ่งแต้ม พอแค่นั้น!"

เมื่อเห็นโซโลล้มลง มากิโนะก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่โค้งคำนับตามกติกาด้วยความสงบนิ่ง

ทางที่ดีอย่าไปยั่วโมโหพวกตัวเอกจะดีกว่า!

ขืนไปกระตุกหนวดเสือ ใครจะรู้ว่าจะนำความซวยอะไรมาให้บ้าง?

มากิโนะไม่ได้ยั่วยุโซโล แต่เขาห้ามปากพวกเด็กๆ รอบข้างที่คอยยุแยงไม่ได้!

"ศิษย์น้องมากิโนะเก่งเกินไปแล้วมั้ง?"

"ท่าผ่ากลางเมื่อกี้สวยงามจริงๆ เขาเพิ่งมาอยู่ได้แค่สามวันเองนะ หรือนี่คือสิ่งที่เขาเรียกว่าอัจฉริยะ?"

"อะไรนะ? เพิ่งมาได้แค่สามวัน?"

คำพูดนั้นกระตุ้นต่อมศักดิ์ศรีของโซโลอย่างรุนแรง

เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ อุตส่าห์มาท้าประลองถล่มโรงฝึก แต่ทางนั้นกลับส่งมือใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักได้สามวันมาสู้

ต่อให้อีกฝ่ายเป็นอัจฉริยะ เขาก็ยังรู้สึกอับอายขายขี้หน้าอยู่ดี!

อีกอย่าง เขาตั้งเป้าจะเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลก จะมาพ่ายแพ้ให้กับอัจฉริยะบ้านนอกแบบนี้ได้ยังไง?

"บ้าเอ๊ย ฉันจะฝึก ฝึก แล้วก็ฝึกให้หนัก แล้วฉันจะกลับมาโค่นแกให้ได้! จำไว้เลยนะ!"

มากิโนะไม่คาดคิดว่าเรื่องราวจะพลิกผันมาทางนี้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำท้าของโซโล มากิโนะย่อมไม่มีเหตุผลให้ถอยหนี

โซโลแข็งแกร่งก็จริง แต่เขาก็มีสูตรโกงเหมือนกันนี่นา!

ถ้าแค่นี้ยังไม่กล้ารับคำท้า จะเป็นนักดาบไปทำไม? สู้มุดหัวอยู่ในกระดองเต่าเสียดีกว่า!

มากิโนะ: "งั้นก็พยายามเข้านะ!"

โซโลโกรธจนควันออกหู ท่าทีสงบนิ่งและเหนือกว่าของมากิโนะทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งที่โซโลไม่รู้คือ ตอนนี้มากิโนะกำลังรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

สาเหตุก็เพราะเสียงของระบบที่ดังขึ้นในหัวตอนนี้นั่นเอง

[ท่านเอาชนะโซโลได้สำเร็จ และคว้าชัยชนะครั้งแรกในชีวิต รางวัลพิเศษ: พลังงานหนึ่งล้านแต้ม]

[ท่านได้เข้ามาแทนที่บทบาทของคุอินะ และกลายเป็นเป้าหมายแรกที่โซโลต้องการเอาชนะให้ได้ ระดับการบิดเบือนเนื้อเรื่อง: 10% รางวัลพิเศษ: สิทธิ์จับฉลากหนึ่งครั้ง]

[การตายของคุอินะ คือหนึ่งในแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้โซโลมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่สู่เป้าหมายการเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลก นับเป็นภารกิจสำคัญ เมื่อโฮสต์รับภารกิจของคุอินะมา ท่านจึงต้องแบกรับความเสี่ยงเช่นเดียวกับเธอ ระดับความยากของโลกเพิ่มขึ้น 10%]

[ภารกิจหลักเริ่มต้น: เสริมสร้างปณิธานของโซโลในการเป็นนักดาบอันดับหนึ่งของโลก ระยะเวลา: หนึ่งปี]

[รางวัลภารกิจ: พลังงาน + เมล็ดพันธุ์ต้นไม้ + ไอเทมเฉพาะจากโลก One Piece]

เมื่อได้ยินการแจ้งเตือนจากระบบ มากิโนะรู้สึกเหมือนโดนวางยาเข้าให้แล้ว

ฉิบหาย ฉิบหาย ฉิบหายแล้ว!

นี่เขาเข้ามาแทนที่คุอินะ และกำลังเสี่ยงที่จะถูกเนื้อเรื่องฆ่าตายจริงๆ เหรอเนี่ย?

แค่นึกภาพโซโลมาคุกเข่าร้องไห้หน้าหลุมศพเขาแล้วพูดว่า "มากิโนะ ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นในส่วนของนายด้วย" มากิโนะก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

บ้าที่สุด!