119 - ผลไม้เทพ

119 - ผลไม้เทพ

ทั้งสามเดินขึ้นไปบนแท่นบูชา ผ่านขั้นบันไดชั้นแล้วชั้นเล่า มาหยุดยืนตรงหน้ารูปปั้นเทพอสูรที่น่าสะพรึงตนนั้น

บนแท่นบูชาไม่มีสิ่งใดประดับอยู่เลย มีเพียงบ่อน้ำแห้งขนาดหนึ่ง ซึ่งลึกจนมองไม่เห็นก้นบ่อ

แต่เมื่อเห็นบ่อน้ำนั้น ชายในชุดคลุมหน้าตาหล่อเหลาก็เผยแววตาตื่นเต้นและเร่าร้อนออกมาทันที

เมื่อเดินมาถึงปากบ่อแห้ง ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแฝงความชั่วร้ายก็ใช้นิ้วเจาะเลือดออกมาอย่างชำนาญ เลือดสดๆ จากปลายนิ้วหยดลงสู่บ่อน้ำ

ทันทีที่เลือดสัมผัสก้นบ่อ ลำแสงสีเลือดก็พลันพวยพุ่งขึ้นมาจากส่วนลึกของบ่อในพริบตา จากนั้นหมอกเลือดหนาทึบก็ทะลักออกมาจากก้นบ่อ ราวกับนัยน์ตาสีเลือดน่าสะพรึงได้ลืมตาขึ้น แสงสีเลือดฉาบทั่วแท่นบูชาแปรเปลี่ยนเป็นสังเวียนนรก

กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงตลบอบอวลไปทั่วแท่นบูชา

ภาพที่เห็นยิ่งเร้าให้ดวงตาของชายหนุ่มชั่วร้ายผู้นั้นทอแววตื่นเต้นและคลุ้มคลั่งยิ่งขึ้น

"เริ่มได้!"

เขาฝืนความตื่นเต้นในใจ แล้วเริ่มหยิบของออกจากแหวนมิติมาทีละชิ้น ก่อนโยนเข้าไปในบ่อที่เต็มไปด้วยหมอกเลือดเบื้องหน้า

สิ่งของที่เขาหยิบออกมานั้นมีมากมาย หลากหลายประเภท

มีทั้งโอสถที่ส่งกลิ่นหอมล้ำลึก โอสถเหล่านี้หลายชนิดอยู่ในระดับสูงยิ่ง แต่เขากลับโยนลงไปทีเดียวหลายร้อยเม็ด

ยังมีวัตถุดิบสวรรค์สมุนไพรนานาชนิด ทั้งผลไม้วิเศษ สมุนไพรวิญญาณ ยาเทพ... ล้วนเป็นของหายากล้ำค่าแม้กระทั่งในอาณาจักรเทียนเหยียน

จากนั้นชายหนุ่มก็หยิบซากศพและชิ้นส่วนของสัตว์อสูรจำนวนมากมาโยนลงไป รวมถึงโครงกระดูกของผู้ตายที่เก็บรักษามาหลายปีด้วย

จนท้ายที่สุด เขากลับหยิบหัวใจของมนุษย์ที่ยังเต้นอยู่จางๆ ออกมา...

ใช่แล้ว...หัวใจของมนุษย์

นับรวมแล้วมีมากกว่าสิบดวง และทั้งหมดถูกโยนลงบ่อไปเช่นกัน

ชายชราตาเดียวและหญิงวัยกลางคนด้านหลัง ตอนเห็นโอสถกับสมุนไพรในตอนแรกก็ยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง

แต่พอเห็นหัวใจมนุษย์สิบกว่าดวงที่เขานำออกมา สีหน้าทั้งคู่ก็แปรเปลี่ยนอย่างประหลาดทันที

พวกเขารู้ดีว่า ของที่ชายหนุ่มเตรียมมานั้น ส่วนใหญ่สามารถรวบรวมได้ไม่ยากนัก แต่เฉพาะหัวใจมนุษย์สิบดวงสุดท้ายนั้น ต้องใช้เวลาและแรงมหาศาลกว่าจะได้มา

"การบูชาครั้งนี้ คุณชายใช้เวลาเตรียมตัวถึงสองปี ไม่รู้ว่าสุดท้ายผลลัพธ์จะทำให้คุณชายพอใจได้หรือไม่..." ชายชราตาเดียวคิดในใจ

หลังจากชายหนุ่มโยนของทั้งหมดลงในบ่อแล้ว บ่อน้ำนั้นก็นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่กลุ่มหมอกเลือดจะพวยพุ่งขึ้นอีกครั้ง

จากก้นบ่อน้ำ ปรากฏผลไม้สีเลือดสองผลที่ส่องแสงเย้ายวนใจอย่างน่ากลัว ค่อยๆ ลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ

"เป็นผลไม้เทพ!" ชายชราตาเดียวกับหญิงวัยกลางคนต่างจ้องมองด้วยสายตาเร่าร้อน

"ผลไม้เทพสองผล!"

ชายหนุ่มชั่วร้ายก็ดีใจสุดขีดเช่นกัน

"ฮ่าๆๆ คุ้มค่ากับที่ข้าเสียแรงและเวลาถึงสองปีเพื่อเตรียมการมา!" เขาหัวเราะลั่น รีบคว้าผลสีเลือดทั้งสองไว้ในมือแน่น

แม้ชายชราตาเดียวกับหญิงวัยกลางคนจะมองอย่างอิจฉา แต่ก็ไม่กล้าแสดงอาการใดๆ ออกมา

หนึ่งคือเพราะเบื้องหลังของชายหนุ่มผู้นี้

สองคือแม้ผลไม้เทพจะทรงคุณค่า แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็หนักหนาพอให้พวกเขาหวาดหวั่นจนไม่กล้าแตะต้อง

แต่ชายหนุ่มหาได้สนใจ เขากลับกลืนกินผลหนึ่งลงไปทันทีที่ยังอยู่บนแท่นบูชา

และเมื่อเขากลืนผลไม้ลงไป พลังปราณทั่วร่างก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่งจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

จากเดิมที่เป็นเพียงระดับโพซวีช่วงกลาง เพียงครู่เดียวก็ทะลุไปถึงระดับโพซวีขั้นสูงอย่างยากจะเชื่อ

ชายชราตาเดียวกับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังก็อดถอนใจในใจไม่ได้

ช่างแปลกประหลาดสิ้นดี!

เดิมทีเขาเป็นแค่ระดับโพซวีช่วงกลางเท่านั้น แต่เพียงผลหนึ่ง ก็ทำให้คุณชายของพวกเขาทะลุถึงระดับโพซวีขั้นสูงโดยทันที

ความแข็งแกร่งนี้...ช่างรวดเร็วเกินไป!

"โพซวีขั้นสูง!!"

ชายหนุ่มชั่วร้ายรู้สึกถึงการทะลวงพลังของตน ก็หัวเราะด้วยความปีติ มือของเขายังถือผลอีกผลแน่นไม่ปล่อย

"ยังไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้ข้าเพิ่งทะลวงขึ้นมาโดยอาศัยผลไม้เทพ ต้องกลับไปปรับฐานบ่มเพาะให้มั่นคงก่อน รออีกสักพัก เมื่อทุกอย่างมั่นคงดีแล้ว ค่อยกลืนผลที่สองไป อาจทะลุถึงระดับโพซวีขั้นสูงสุดได้ในคราเดียว!" ชายหนุ่มกำมือแน่น

โพซวีขั้นสูงสุด!

ในอาณาจักรเทียนเหยียน ผู้ที่บรรลุระดับนี้ หากไม่นับผู้แข็งแกร่งระดับนิพพานที่สูงส่งแล้ว ระดับนี้ก็ถือเป็นสุดยอดของผู้แข็งแกร่งแล้วเช่นกัน!

สำหรับคนทั่วไป แม้จะได้รับการบ่มเพาะอย่างพิถีพิถันจากตระกูลใหญ่หรือสำนักใหญ่ และแม้จะเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด...หากอยากให้การบ่มเพาะทะลวงไปถึงระดับโพซวีขั้นสูงสุด ก็มักต้องใช้เวลายาวนาน ส่วนใหญ่มักจะทำได้เมื่อมีอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปีขึ้นไป

แต่เขา ปีนี้เพิ่งจะอายุยี่สิบหกปีเท่านั้น...กลับอยู่ห่างจากระดับโพซวีขั้นสูงสุดเพียงแค่ก้าวเดียว

"หึ อัจฉริยะอะไรกัน?"

"ในอาณาจักรเทียนเหยียนนี้ จะมีอัจฉริยะคนไหน เทียบข้าได้แม้เพียงเสี้ยวหนึ่ง?"

ชายหนุ่มชั่วร้ายหัวเราะเย้ยหยัน

ไม่นาน ทั้งสามก็ออกจากแท่นบูชา

ในส่วนลึกของเทือกเขาบูชายัญ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า~~"

เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วฟ้าดิน ร่างของเขาลอยอยู่กลางอากาศ พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว มือยังถือกระบี่ยาว ฟาดฟันลงมาทางป่าด้านล่างไม่หยุด

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!~~

ต้นไม้จำนวนมากถูกฟันล้มถล่มลงอย่างต่อเนื่อง พื้นดินก็ถูกกรีดฉีกกระจุย สัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในป่าเหล่านั้นก็ล้มตายลงภายใต้คมกระบี่ของเขาเป็นจำนวนมาก

เขาเพียงไล่ฆ่าอย่างบ้าคลั่ง...อาละวาดไปทั่วอย่างไม่สนโลก

หญิงวัยกลางคนที่ตามอยู่ข้างหลังอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ผู้อาวุโสตาเดียว ที่นี่คือเทือกเขาบูชายัญ…คุณชายน้อยทำอย่างนี้ จะไม่…"

"ไม่ต้องห่วง"

ชายชราตาเดียวโบกมือเบาๆ แล้วกล่าวว่า "แม้จะเป็นส่วนลึกของเทือกเขาบูชายัญ แต่ยังไม่ใช่เขตแกนกลาง อสูรระดับสี่ขั้นสูงที่เทียบเท่าผู้แข็งแกร่งระดับโพซวีขั้นสูงสุดยังมีอยู่น้อยมาก ส่วนอสูรระดับห้า ยิ่งไม่มีแน่นอน มีเราสองคนคุ้มกันอยู่ ไม่ต้องกังวลอันใด ปล่อยให้คุณชายน้อยระบายออกให้พอเถอะ"

ชายชราตาเดียวรู้ดีว่า...ผลไม้เทพที่ได้มาจากพิธีบูชานั้น แม้จะสามารถเพิ่มระดับพลังได้อย่างมหาศาล

แต่ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่แสนแพง...จิตใจมนุษย์จะค่อยๆ บิดเบี้ยว กลายเป็นคนวิปลาสมากขึ้นทุกที

เขาอยู่รับใช้คุณชายน้อยผู้นี้มากว่าสิบปี เคยเห็นกับตาว่าอดีตคุณชายผู้สุภาพอ่อนโยน ใจดีมีเมตตา กลับค่อยๆ กลายเป็นปีศาจในร่างคน เป็นบุรุษคลั่งไร้มนุษยธรรมราวกับสัตว์ป่า

ทุกครั้งที่กลืนผลไม้เทพเข้าไป เขาจำเป็นต้องระบายความบ้าคลั่งออกมาเป็นเวลานาน จึงจะสามารถควบคุม "สัญชาตญาณเดรัจฉาน" ในใจเอาไว้ได้ มิฉะนั้นก็จะกลายเป็นบ้าจริงๆ

ชายหนุ่มชั่วร้ายระบายอารมณ์อยู่ในป่าแห่งนี้เกือบครึ่งชั่วยามเต็ม ก่อนอารมณ์ของเขาจะค่อยๆ สงบลง

……..