108 - ค่าค้ำประกัน

108 - ค่าค้ำประกัน

ในอากาศ ร่างของซูซินเคลื่อนไหววูบวาบสองครั้ง ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ปรากฏตัวต่อหน้าเจียงเอี๋ยนในชั่วพริบตาเดียว พร้อมกับสะบัดกระบี่ในมือ

"เงาลวง!"

ฟึ่บ!

ทั้งที่เป็นเพียงกระบี่เดียว แต่กลับเกิดเงากระบี่เลือนรางนับพันซ้อนกันเป็นชั้นๆ ราวกับหมื่นกระบี่รวมเป็นหนึ่ง ฟันผ่านอากาศลงมา

สีหน้าของเจียงเอี๋ยนเปลี่ยนไป รีบยกกระบี่ขึ้นต้าน แต่ทันทีที่กระบี่ซ้อนเหล่านั้นฟาดใส่ ร่างของเขาก็จมลงอย่างแรงจากแรงปะทะมหาศาล

ร่างของซูซินขยับวูบ ตามด้วยกระบี่อีกเล่มหนึ่งฟันออก

"ฝันสลาย!"

"หยดโลหิต!"

"รุ่งอรุณ!"

กระบี่แล้วกระบี่ ซัดออกอย่างต่อเนื่อง

ทุกกระบี่ล้วนบรรจุแรงกดดันถึงขีดสุด

สีหน้าของเจียงเอี๋ยนเต็มไปด้วยความหวาดผวา

ทักษะกระบี่ที่ซูซินใช้ในตอนนี้ ไม่เพียงแต่มีพลังรุนแรงอย่างหาที่เปรียบมิได้ ที่สำคัญคือ...ทักษะเหล่านี้ ช่างประณีตพิสดารยิ่งนัก!

บางกระบี่ฟาดเฉียง บางกระบี่ตวัดกวาด บางกระบี่แทงทะลุ ทุกกระบวนล้วนเป็นท่าไม้ตายที่น่าหวาดกลัว ทุกกระบวนท่า ต่างสร้างแรงกดดันให้เขาอย่างใหญ่หลวง ต้องทุ่มเทสุดกำลังถึงจะรับไว้ได้

แต่กระบวนแล้วกระบวน แม้เขาจะรับได้ทั้งหมด ก็รับได้อย่างยากลำบากและอับจนหนทาง

"ดอกไม้บานวูบเดียว!"

อีกหนึ่งกระบวนท่าถูกใช้

แสงกระบี่เปล่งประกายงดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานชั่วขณะ แล้วก็เลือนหายไป

เสียงกระแทกดังสนั่น กระบี่ฟาดลงบนกระบี่ของเจียงเอี๋ยนจนกระบี่สั่นสะเทือน แขนทั้งสองข้างของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง แทบทำให้กระบี่หลุดจากมือ

"หิมะขาวโพลน!"

อีกหนึ่งกระบวนท่า

แม้แต่อากาศก็ดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง ทั้งสวรรค์และปฐพีตกอยู่ในหิมะที่เหน็บหนาวถึงกระดูก

ลำแสงกระบี่แฝงพลังเยือกเย็นแทงทะลุเข้าหาเจียงเอี๋ยน และแม้เขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่เสื้อคลุมของเขาก็ถูกกรีดเป็นทางยาว

เจียงเอี๋ยนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเลื่อนลอย ภายในศีรษะยังคงว่างเปล่า เต็มไปด้วยความตกตะลึง

ศิษย์วังเทียนเหยียนที่ยืนชมอยู่โดยรอบ ต่างก็อ้าปากค้าง

"เจียงเอี๋ยน...แพ้แล้วหรือ?"

"เขา...แพ้ให้ศิษย์ใหม่จริงๆ?"

เหล่าศิษย์วังเทียนเหยียนต่างรู้สึกเหลือเชื่ออย่างที่สุด

เป็นไปได้จริงหรือ?

ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าวังเทียนเหยียนมาได้แค่สองเดือนเท่านั้น กลับเอาชนะศิษย์รุ่นเก่าที่ฝึกฝนอยู่มาหลายปีได้ในการปะทะตรงๆ?

"กระบี่ที่เขาใช้ออกเมื่อครู่..."

หลายคนเริ่มหันไปให้ความสนใจกับกระบวนท่ากระบี่ที่ซูซินเพิ่งแสดงออกมา

ทักษะกระบี่นั้น...แข็งแกร่งเกินไป!

ทุกกระบวนท่าล้วนถือเป็นไม้ตายที่ล้ำลึก และซูซินยังสามารถใช้แต่ละกระบวนท่าต่อเนื่องกันอย่างไร้รอยต่อ

กระบี่แล้วกระบี่เล่า เจียงเอี๋ยนไม่มีทางต้านทานได้เลย

"ทักษะที่เขาใช้เมื่อครู่...น่าจะเป็นกระบี่เฟยเซวี่ย"

ศิษย์ผู้เชี่ยวชาญกระบี่คนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "กระบี่เฟยเซวี่ย ประกอบด้วยเจ็ดกระบวนท่า แต่ละท่าเป็นท่าไม้ตายเฉพาะตัว และเขาเมื่อครู่ เพิ่งใช้ไปหกกระบวนเท่านั้น ยังไม่แตะกระบวนท่าที่เจ็ดเลยด้วยซ้ำ"

"มีทั้งหมดเจ็ดกระบวนท่า?" ศิษย์ทั้งหลายอุทานออกมาพร้อมกัน

เพียงแค่หกกระบวนท่า ซูซินก็สามารถเอาชนะเจียงเอี๋ยนได้แล้ว?

ส่วนตัวซูซินเอง ขณะนี้ก็รู้สึกประหลาดใจและดีใจอย่างยิ่งในใจ

"ไม่เสียแรงที่เป็นคำแนะนำของปรมาจารย์เต๋าจิ่วเฉิน คำแนะนำของเขาแม่นยำเหลือเกิน" ซูซินรำพึงในใจ

"หากพูดถึงระดับแล้ว กระบี่เฟยเซวี่ยอาจเทียบไม่ได้กับกระบี่เป่ยชาง แต่ว่ากระบี่เป่ยชางนั้น หลายกระบวนท่าจำเป็นต้องมีความเข้าใจในเจตจำนงกระบี่ที่สูงมากถึงจะใช้ได้เต็มที่"

"บางทีในอนาคต กระบี่เป่ยชางอาจจะมีประโยชน์ต่อข้ามากกว่า แต่ในตอนนี้ กระบี่เฟยเซวี่ยคือทักษะที่สามารถแสดงพลังของข้าออกมาได้ดีที่สุด" ซูซินกล่าวพลางยิ้มบางๆ

กระบี่เฟยเซวี่ย ประกอบด้วยเจ็ดกระบวนท่า ได้แก่

'เงาลวง' 'ฝันสลาย' 'หยดโลหิต' 'รุ่งอรุณ' 'ดอกไม้บานวูบเดียว' 'หิมะขาวโพลน'

และกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด... 'เส้นทางแห่งหวงเฉวียน!'

ทุกกระบวนล้วนเป็นไม้ตายอย่างแท้จริง และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

เมื่อทั้งเจ็ดรวมกัน ก็จะทรงพลังจนไร้ผู้ต่อต้าน

เมื่อครู่ เขาเพิ่งแสดงออกมาเพียงหกกระบวนเท่านั้น และกระบวนที่แข็งแกร่งที่สุดอย่าง 'เส้นทางแห่งหวงเฉวียน' ก็ยังไม่ได้ใช้ออก เจียงเอี๋ยนก็รับไม่ไหวแล้ว

…

"เจียงเอี๋ยน เดิมพันก็ต้องยอมรับผล แบ่งแต้มไฟมาซะ" ซูซินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ สายตาจับจ้องไปยังเจียงเอี๋ยน

เจียงเอี๋ยนในตอนนี้ยังมีแววตาเลื่อนลอย สีหน้าเหม่อลอย เหมือนไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะแพ้ให้กับศิษย์ใหม่อย่างซูซินได้จริงๆ

แต่ในที่สุด เขาก็โอนแต้มไฟแทบทั้งหมดที่มีให้ซูซิน แล้วจากไปอย่างสิ้นหวัง

ซูซินไม่รู้สึกเห็นใจแม้แต่น้อย

เพราะการเดิมพันนี้...เจียงเอี๋ยนเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ต้น เจียงเอี๋ยนก็คิดเพียงแค่จะหลอกเอาแต้มไฟจากศิษย์ใหม่ ด้วยการซ่อนพลังแล้ววางกับดักพวกเขา

ในเมื่อเจ้าเล่นสกปรก การโดนสั่งสอนกลับก็สมควรอยู่แล้ว

"ซูซิน!!"

ต้วนอวิ๋นเฟิง เซี่ยหมาง เมิ่งปิง และศิษย์ใหม่คนอื่นๆ วิ่งกรูเข้ามาหาเขาด้วยความตื่นเต้น

"น้องชาย เจ้านี่มันเก่งเกินไปแล้ว!"

ต้วนอวิ๋นเฟิงโผเข้ากอดซูซินแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยความดีใจ "เพียงแค่สองเดือน เจ้ากลับสามารถเอาชนะศิษย์รุ่นเก่าที่ฝึกฝนในวังเทียนเหยียนมาหลายปีได้ เรื่องแบบนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ของวังเทียนเหยียนเลยกระมัง?"

ซูซินเพียงยิ้มตอบ

ผู้ที่สามารถเข้าวังเทียนเหยียนได้ล้วนเป็นยอดอัจฉริยะอยู่แล้ว และการที่ฝึกฝนเพียงสองเดือนแต่กลับสามารถเอาชนะศิษย์ที่ฝึกมาหลายปีนั้น แม้จะหายากยิ่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น

"เจียงเอี๋ยนนั่นน่ะ ฝึกอยู่ในวังเทียนเหยียนตั้งหลายปี ยังสู้เจ้าที่ฝึกแค่สองเดือนไม่ได้ แบบนี้เรียกว่าขยะสิ้นดี ที่ฝึกมาทั้งหมดนั่น ส่งไปให้หมาฝึกยังดีกว่าอีก!" ต้วนอวิ๋นเฟิงหัวเราะเยาะไม่หยุด

"ต้วนอวิ๋นเฟิง เอาตราประจำตัวเจ้ามา" ซูซินกล่าว

"ทำไมล่ะ?" ต้วนอวิ๋นเฟิงแม้จะสงสัย แต่ก็ยื่นตราออกมา

ซูซินโบกมือครั้งหนึ่ง โอนถ่ายแต้มไฟให้ต้วนอวิ๋นเฟิงถึงหนึ่งพันสามร้อยแต้ม

"น้องชาย เจ้าทำอะไรน่ะ?" ต้วนอวิ๋นเฟิงมองซูซินด้วยความตกใจ

"หากไม่ได้เจ้าช่วยค้ำประกัน ข้าก็คงไม่อาจรับคำท้าครั้งที่สองของเจียงเอี๋ยนได้ และย่อมไม่มีทางชนะแต้มไฟจากเขามากมายเช่นนี้ได้ ดังนั้นแต้มไฟที่ได้มาในครั้งนี้ เจ้าก็ต้องมีส่วน"

"ข้าจำได้ว่าเจ้าเพิ่งเสียไปหนึ่งพันสามร้อยแต้มไฟในการประลองกับพวกศิษย์รุ่นเก่าถึงสิบสามรอบ ข้าก็แค่เอาคืนให้เจ้าจากเจียงเอี๋ยนรอบเดียวเท่านั้นเอง" ซูซินยิ้ม

"ฮ่าๆๆ เช่นนั้นยิ่งดีเข้าไปใหญ่!" ต้วนอวิ๋นเฟิงตาเป็นประกาย ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เพราะซูซินเพิ่งกวาดแต้มไฟจากเจียงเอี๋ยนมาถึงเจ็ดพันแต้ม

ด้านข้าง เซี่ยหมาง เมิ่งปิง และศิษย์ใหม่คนอื่นๆ เมื่อเห็นฉากนี้ ต่างก็อดอิจฉาไม่ได้

………