บทที่ 187 จิตกระบี่กระจ่างแจ้ง…ด้วยแสงจันทร์ของเจ้า
บทที่ 187 จิตกระบี่กระจ่างแจ้ง…ด้วยแสงจันทร์ของเจ้า
ประกายเแสงเจิดจ้าพลันส่องออกมาจากหอกระบี่ บดบังแม้กระทั่งแสงอาทิตย์
ดุจดังเจตจำนงแห่งเซียนที่จุติลงมา—บันไดเมฆาเบื้องล่างถูกอาบไล้ด้วยแสงสีทองอร่าม กลายเป็นเส้นทางสู่สรวงสวรรค์อย่างแท้จริง
อิ๋งปิงเงยหน้ามองแท่นกระบี่ยักษ์ที่ตั้งตระหง่าน ดวงตาของนางสั่นไหวเล็กน้อย—แน่นอนว่านางมิได้ถูกพลังของบันไดเมฆาขับไล่ หรือรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลใดๆ เพียงแต่กำลังครุ่นคิด...ว่านางสมควรขึ้นไปหรือไม่?
ในเมื่อยังมิสามารถทำให้ ‘จิตกระบี่กระจ่างแจ้ง’ ขึ้นไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด?
แต่หากต้องการเข้าถึงแก่นแท้ของวิชา ‘กระบี่เทวะเมฆา’ และเดินบนเส้นทางสายนี้—อนาคตของนาง…ก็จำต้องเดินอย่างเดียวดาย
“นางเป็นอันใดไป?”
“บันไดเมฆานี่ แม้แต่ข้ายังเดินไปได้ครึ่งทาง เหตุใดนางจึงไม่กล้าขึ้นไป?”
“มิน่าใช่...ตอนอยู่บนเวทีประลอง ไม่มีผู้ใดรับกระบี่ของนางได้เกินสามกระบวนท่า จะมาขลาดกลัวสิ่งนี้ได้อย่างไร”
“ต้องมีเรื่องผิดปกติเป็นแน่” เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่
สตรีใบหน้าธรรมดา…หรือก็คืออินเหมียนเหมียน หันมามองด้วยความสนใจ—เหล่าผู้อาวุโสเองก็ขมวดคิ้วสงสัย ด้วยพรสวรรค์ของเด็กสาวผู้นี้ บันไดเมฆาก็มิต่างอะไรกับทางเดินธรรมดา แค่เดินผ่านไปก็สิ้นเรื่อง แต่เหตุใดนางถึง...แสดงท่าทีลังเลใจ?
ภาพนับไม่ถ้วนฉายวาบผ่านดวงตาที่พร่าเลือนของอิ๋งปิง ด้านหนึ่งคืออำนาจอันไร้เทียมทาน...แต่แลกมาด้วยความโดดเดี่ยวอันเยียบเย็น
อีกด้านหนึ่งคือชีวิตใหม่ ที่เปี่ยมล้นไปด้วยสีสันและความอบอุ่น ทั้งสองสิ่งหยั่งรากลึกลงในใจจนมิอาจลบเลือน—สิ่งเหล่านี้ส่งผลให้จิตใจของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง
“ยัยก้อนน้ำแข็ง”
ทันใดนั้น..เสียงหนึ่งก็แทรกผ่านความวุ่นวายเข้ามาในหูนาง
อิ๋งปิงเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงเด็กหนุ่มที่กำลังทำสีหน้าลำบากใจไม่แพ้กัน—ศิษย์น้องหลี่รู้สึกขื่นขมในใจ แรงกดดันไร้สภาพที่ถาโถมเข้ามามิหยุดหย่อนนี้ ไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย แต่กลับโจมตีจิตใจและเจตจำนงโดยตรง!
มันเกินไปแล้ว! ตอนที่เขาเดินบนบันไดสู่สวรรค์…ยังมิเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน!
เป็นไปได้หรือไม่ว่าบันไดเมฆานี้หล่อหลอมขึ้นจากเจตจำนงกระบี่ ซึ่งตัวเขาไม่ถูกกับวิถีแห่งกระบี่?—ก็ไม่น่าใช่...ดูอย่างจงเจิ้นเยว่ที่ไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านกระบี่โดดเด่นอะไร ก็ยังก้าวขึ้นไปได้อย่างรวดเร็ว
ช่างน่าประหลาดนัก…
เขาไม่อาจค้นหาต้นตอที่แท้จริงได้—ไม่เพียงแต่จิตเจตจำนงจะต้องรับมือกับแรงกดดัน ภายนอกยังต้องตีหน้าเรียบเฉยอีก...
ดูท่าคงมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น...
ในเมื่อศิษย์น้องหลี่คืออัจฉริยะ หลังจากครุ่นคิดอย่างหนัก เขาก็คิดหาวิธีที่ ‘น่าจะ’ เป็นไปได้ขึ้นมาหนึ่งวิธี
【ยินดีด้วย ความเข้าใจในวิถีแห่งยุทธ์สิบปีถูกถ่ายทอดเสร็จสิ้น】
【ปีที่หนึ่ง: ท่านเข้าใจหลักการหลอมรวมและสั่นพ้องของจิตแห่งเจตจำนง—ซึ่งเป็นไปตามหลักวิชาบำเพ็ญคู่】
...
【ปีที่สิบ: ท่านตระหนักรู้ถึงกุญแจสำคัญ…หากจิตเจตจำนงทั้งสองเข้ากันไม่ได้ ก็ไม่มีทางสำเร็จวิชา ‘เสียงหงส์บรรเลงสวรรค์’ ขั้นที่สอง】
เขามองไปยังอิ๋งปิงแล้วเอ่ยขึ้น
“วิชาเสียงหงส์บรรเลงสวรรค์ขั้นที่สอง...เจ้ายังจำได้หรือไม่?”
“เสียงหงส์...บรรเลงสวรรค์?” ดวงตาอันสงบนิ่งของอิ๋งปิงปรากฏแววสับสน แต่ก็ยังพยักหน้าเบาๆ
“ถ้าเช่นนั้นก็มานี่” หลี่โม่ยื่นมือออกไปทางนาง
อิ๋งปิง “?”
วิชาเสียงหงส์บรรเลงสวรรค์คือวิชาบำเพ็ญคู่...จะมาใช้ที่นี่น่ะหรือ?
ขณะที่นางกำลังสับสนลังเล ความอบอุ่นก็พลันแล่นสู่ฝ่ามือเรียวบาง
หลี่โม่ซึ่งแบกองค์หญิงน้อยเจียงไว้บนหลัง รีบคว้ามือของยัยก้อนน้ำแข็งเอาไว้!—สัมผัสนั้นทั้งอบอุ่นและหนักแน่น
พลันนั้นเอง…อิ๋งปิงก็พบว่าความว้าวุ่นในใจพลันมลายหายสิ้น…ราวกับมิเคยเกิดขึ้นมาก่อน
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? เหตุใดจิตเจตจำนงของนางจึงกลับมาสงบนิ่งได้อีกครั้ง?
ทั้งสองคนเคยใกล้ชิดกันมากกว่านี้ แค่จับมือไม่น่าจะส่งผลได้...นี่มันผิดปกติ!
อิ๋งปิงเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่คุ้นเคยคู่นั้น...แต่กลับดูคุ้นเคยยิ่งกว่าครั้งไหนๆ
ในดวงตาของเขา…สะท้อนเพียงภาพของนาง—ราวกับมีเงาจันทร์กระจ่างทอประกายอ่อนโยนอยู่ภายใน
ด้วยสัญชาตญาณ นางโคจรเคล็ดวิชาเสียงหงส์บรรเลงสวรรค์ขั้นที่สองในทันที...วิชาสุดยอดที่สามารถหลอมรวมเจตจำนง และเชื่อมประสานจิตวิญญาณซึ่งกันและกัน
พลันโอสถจันทราในกายของเขา…ก็ส่องสว่างเข้ามาในเส้นชีพจรของนาง
นี่คือ ‘ไท่อิน’ ไม่ผิดแน่—แต่แสงจันทร์นวลตานี้กลับไร้ซึ่งความเยียบเย็นและความเงียบเหงา มันมอบเพียงความสงบและอ่อนโยนดุจสายน้ำให้แก่โลกหล้า...
เป็น ‘ไท่อิน’ ในมุมมองของเขาสินะ? ช่างแตกต่างจากที่นางเคยสัมผัสอย่างสิ้นเชิง…ทั้งแปลกใหม่ และคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
“เฮ้อ...ไปกันเถอะ” หลี่โม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
หลังโคจรวิชา เขาก็เห็นต้นไม้เทพสัมฤทธิ์และไท่อินในดวงตาของอิ๋งปิงเช่นกัน—เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนกอะไร เพียงรู้สึกว่าหลังจากจิตเจตจำนงของทั้งสองหลอมรวมกัน แรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างก็หายวับไปทันที
ดังนั้น…หลี่โม่ที่แบกองค์หญิงน้อยเจียงไว้บนหลัง ก็เดินไปพลางจูงมือยัยก้อนน้ำแข็งที่ยังคงงุนงง
พวกเขาเหยียบเมฆาขึ้นสู่เบื้องบน ทิ้งความสับสนวุ่นวายไว้เบื้องหลัง ก้าวเดินได้อย่างมั่นคง
...
“???”
“เดี๋ยวนะ สรุปว่าที่อิ๋งปิงไม่ยอมเดิน...คือรอให้ศิษย์น้องหลี่มาจูงมือหรอกเรอะ?”
“ทุกท่าน ข้าว่าชุมนุมยุทธ์ครั้งนี้ไม่น่าสนใจแล้ว ข้าขอตัวลา ฮือๆๆ”
“อย่าเพิ่งไปสิสหาย...”
“นี่มัน ‘เจียงเฉิน’ กับ ‘หลิวอู๋เอียน’ ชัดๆ! เสียดายที่ศิษย์น้องหลี่ไม่มีท่ามุมปากกระตุกแบบในต้นฉบับ”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง
บนแท่นพิธี เหล่าผู้อาวุโสต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก—พูดอะไรไม่ออก
“หากข้าตาไม่ฝาด พวกเขากำลัง...” ผู้อาวุโสเจิงพึมพำ
“ถูกต้อง นั่นคือการบำเพ็ญคู่”
“อืม...และยังเป็นวิชาบำเพ็ญคู่ในระดับที่สูงส่งมากอีกด้วย” ผู้อาวุโสอีกคนกระตุกมุมปาก
ทุกคน “...”
พวกเราคนแก่ต้องมาดูอะไรแบบนี้ด้วยหรือ?
สมัยก่อนตอนขึ้นหอกระบี่ เหล่าอัจฉริยะต่างขับเคี่ยวกันเอาเป็นเอาตาย—แม้จะไม่ต่อสู้กันซึ่งหน้า แต่ก็ไม่มีใครยอมใคร แล้วเด็กสองคนนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน!?
“ไม่เห็นหัวพวกเราเลยรึ!”
“ข้าไม่ใช่คนหรือไงหา! ข้าไม่ใช่คนหรืออย่างไร!”
“ท่านผู้อาวุโสเจิง! ท่านเป็นผู้จัดงาน ท่านต้องจัดการอะไรสักอย่างแล้ว!”
ดังนั้น ผู้อาวุโสเจิงจึงตบโต๊ะดัง พลางประกาศด้วยสีหน้าตื่นเต้น!
“ฮ่าฮ่า...ดี! ดีมาก! ในที่สุดเจียงเฉินก็ได้แสดงความกล้าหาญเยี่ยงบุรุษแล้ว!”
“?????”
...
บนบันไดเมฆา
ทั้งสองยังคงก้าวต่อไป อิ๋งปิงปล่อยให้เขาจูงมือเดินฝ่าหมู่เมฆา
นางมองเห็นฝูงชนเบื้องล่างอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทิวทัศน์มิต่างจากครั้งที่นางยังอยู่ตำหนักกุ้ย...เพียงแต่ครานี้ นางไม่ได้รู้สึกเดียวดายอีกต่อไปแล้ว เพราะในจิตเจตจำนงของเด็กหนุ่ม นางสามารถมองเห็นดวงจันทร์อีกดวงหนึ่ง….ที่ไม่เหมือนใคร
นางผู้มี ‘กายาจันทราหงส์ไท่อิน’ ย่อมรู้สึกถึงความลี้ลับของไท่อินได้อย่างเฉียบคม—เมื่อมีวิชาบำเพ็ญคู่เป็นสื่อกลาง นางจึงมองเห็นในสิ่งที่เขาเห็น ความสับสนในใจมากมายพลันถูกแสงสว่างปัดเป่า ความเข้าใจกระจ่างแจ้งจึงบังเกิด
จิตข้ากระจ่างใสดุจคันฉ่องแล้ว—แม้นเงาจะสะท้อนสิ่งใด แต่ตัวคันฉ่องก็ยังคงใสกระจ่าง
ยอดหอกระบี่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
“ในที่สุดก็ใกล้จะถึงแล้ว” หลี่โม่ได้กลิ่นหอมปริศนาลอยมา
หินที่ถ่วงในใจก็ถูกยกออก ภาพลักษณ์เซียนกระบี่หลี่ของเขายังไม่พังทลาย! ต้องขอบคุณยัยก้อนน้ำแข็งจริงๆ...
“พี่หลี่...พี่หลี่โม่”
“หืม?”
“พี่อิ๋ง...ดูเหมือนนางจะบรรลุจิตกระบี่แล้วเจ้าค่ะ”
“หืม??”
หลี่โม่ชะงักงัน จิตเจตจำนงที่หลอมรวมกันอยู่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง—เมื่อหันกลับไป ก็สบตากันพอดี มุมปากของอิ๋งปิงปรากฏรอยยิ้มจางๆ...เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจอย่างแท้จริง
กิ๊ง—
เสียงกระบี่กังวานดังขึ้นจากที่ใดสักแห่ง มันก้องไปทั่วฟ้าดิน เสมือนจริงและราวกับภาพฝัน สั่นสะเทือนไปทั่วบันไดเมฆา
ครานี้ไม่ใช่ศิษย์น้องหลี่ที่แอบใส่ลูกเล่นพิเศษ...กระบี่นับพันนับหมื่นพร้อมใจกันส่งเสียงกังวานราวกับจะทะยานออกจากฝัก แม้แต่หอกระบี่ขนาดมหึมาก็ยังสั่นสะเทือนเบาๆ
ในห้วงที่จิตเจตจำนงของเขากับอิ๋งปิงหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขาก็รู้สึกได้เช่นกัน...
เสียงเพรียกหาอันว่างเปล่าดังมาจากยอดหอกระบี่…หลี่โม่มิได้สนใจจะทำความเข้าใจมัน
เขาสนใจเพียงเสียงแผ่วเบาของยัยก้อนน้ำแข็งที่เอ่ยขึ้นข้างหู
“ขอบคุณ...สำหรับแสงจันทร์ของเจ้า”