บทที่ 142 ความสุขเพียงครึ่งวันในชีวิต, อิ๋งปิงมั่นใจเต็มเปี่ยม
บทที่ 142 ความสุขเพียงครึ่งวันในชีวิต, อิ๋งปิงมั่นใจเต็มเปี่ยม
เป็นที่รู้โดยทั่วกัน—
ซุปของยัยก้อนน้ำแข็งนั้น คำว่า ‘ซุป’ ยังน้อยไป… น่าจะเรียกว่า ‘ยาพิษที่มีซุปเจือปนอยู่’ มากกว่า
หลี่โม่ถึงกับสงสัย ว่าหากตักยาพิษออก จะเหลือน้ำอยู่ในนั้นบ้างหรือไม่
“ไม่ดื่มได้หรือไม่?”
“เจ้าดื่มมาแล้วสองวัน” อิ๋งปิงขมวดคิ้วมองเขา
“…สองวัน?”
หลี่โม่อ้าปากค้าง
“ตำรับยาของผู้อาวุโสเซวี่ยจิง ดื่มวันละสามชาม ต้องครบสามวัน”
“วันนี้วันสุดท้ายแล้ว”
อิ๋งปิงค่อย ๆ ช้อนซุปจ่อริมปากเขา
น่าประหลาดใจนัก—ยัยก้อนน้ำแข็งผู้เลื่องชื่อเรื่องความเย็นชา กำลังดูแลคนเจ็บอยู่
โชคดีที่ไม่มีใครรู้ถึงชื่อเสียงในชาติภพก่อนของนาง มิเช่นนั้นคงควักลูกตาตนเองมาตรวจดูเป็นแน่
หลี่โม่ “…”
เขาฮึดกล้ากลืนลงไป รสออกขมนิด ๆ แต่มิถึงกับเป็นยากินที่ไม่ได้
ในที่สุด เขาก็รู้เสียทีว่าทำไมในเส้นลมปราณจึงพอมีปราณบาง ๆ ฟื้นขึ้นมาได้—แท้จริงเพราะอิ๋งปิงคอยป้อนยาให้นี่เอง
นั่นแปลว่า… ช่วงวันสองวันมานี้ นางมาดูแลเขาทุกวันอย่างนั้นรึ?
ในห้องพลันเงียบลง
นอกหน้าต่างมีเสียงจักจั่นปลายฤดูดังเป็นพัก ๆ แทรกด้วยเสียงสะบัดผ้าห่ม—ซึ่งน่าจะเป็นท่านแม่ เสียงน้ำกระฉอก—คงเป็นท่านพ่อที่รดน้ำต้นไม้
เสียงเหล่านี้ เมื่อก่อนหลี่โม่คิดว่าหนวกหู พอตื่นไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมานอนต่อ ก็มักนอนไม่หลับ
แต่เมื่อนานไปได้กลับบ้านอีกครา เพียงได้ฟังเสียงช้อนกระทบถ้วยเคล้าไป กลับรู้สึกสงบใจแปลก ๆ
แสงแดดสาดส่องผ่านกระดาษ ละอองฝุ่นที่ลอยระยับ ขนตาทุกเส้นของเด็กสาวคล้ายเคลือบด้วยประกายใส ดวงตาแจ่มกระจ่าง แวววาวมีชีวิต
หลี่โม่ก็มิใช่คนที่ไม่คยเห็นโลก ทว่าเวลานี้ยังอดเหม่อไม่ได้
“มือ”
อิ๋งปิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“โอ๊ะ ๆ” หลี่โม่ยื่นมือให้นาง
เมื่อนางจับไว้ ปราณสองสายก็ไหลสลับเข้า–ออกอย่างคุ้นเคย เพื่อเกลี่ยเส้นลมปราณที่ขอดตึงให้เรียบคืน
ขณะหมุนปราณ นางเอ่ยถามขึ้น
“รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
หลี่โม่บีบนวดเบา ๆ เอ่ยอย่างตั้งใจ
“นุ่ม…”
“?” อิ๋งปิงเงยหน้ามองเขานิ่ง
หลี่โม่ได้สติ ไอแห้ง ๆ ก่อนกล่าวว่า
“พอ…จะฝืนใช้ ‘เสียงหงษ์บรรเลงสวรรค์’ ได้อยู่”
“ดี”
หลังจากเว้นช่วงไปหลายวัน ทั้งสองก็กลับมาฝึกฝนปราณร่วมกันอีกครั้งอย่างชื่นมื่น
นอกห้อง หลี่ต้าหลงผ่านมาเห็นพอดี
“ลูกชาย…เจ้าตื่นแล้-…!”
เขากำลังจะทัก ทว่าปากก็ถูกแม่ของเด็กรีบพุ่งเอามือมาอุดไว้
กู้เสวี่ยฉินถึงขั้นงัดวิชาตัวเบาประจำตระกูลออกมา
“คนบื้อ! ท่านอย่าเอะอะไป คนหนุ่มสาวเขาจะเขินเอา”
“ออ…ใช่ ๆ ที่รักพูดถูกแล้ว”
หลี่ต้าหลงยิ้มแหย ย่อตัวลงโผล่แต่ครึ่งหัวส่องเข้าไป
สองสามีภรรยาซุ่มมองอยู่หน้าประตู ปรากฏรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างเอ็นดูบนใบหน้า
เหมือนจะเผลอ หรืออาจกลั้นไม่อยู่ ทั้งคู่ก็เริ่มกระซิบกระซาบกันอีกครั้ง
“ดีจริงเชียว”
“เห็นไหมเล่าท่านพี่… ข้าบอกแล้วว่าต้องเอาอิ๋งเอ๋อร์มาเป็นสะใภ้บ้านเรา”
“ดี ๆ ข้าเองก็เห็นนางมาตั้งแต่เล็ก”
“เจ้าหลี่โม่ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว… สมัยเด็กชอบไปดึงผมนาง ข้าตีก็ไม่เข็ด”
“ออกไปฝึกฝนในโลกกว้างนี่ได้ผลจริง ๆ”
“ตอนนี้อิ๋งเอ๋อร์เก่งถึงเพียงนั้น ถึงขั้นโอสถลึกลับแล้ว ขออย่าได้รังเกียจลูกเราเป็นพอ”
“บุญที่หน้าตาลูกได้พ่อ—สมัยก่อนข้านี่ดังถึงสิบแปดตำบลเชียว…”
…
ด้านในห้อง
หลี่โม่ “…”
เดี๋ยวก่อน! ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่พวกท่านไม่เห็นลูกเป็นผู้ฝึกยุทธ์เลยกระมัง?
สำหรับเขาแล้ว ยุงบินออกนอกหน้าต่างยังได้ยินชัด ถ้อยคำกระซิบของพ่อแม่ ก็ก้องหูตนประหนึ่งเสียงฟ้าร้อง
อีกอย่าง—นางมีบุญญาวาสนาลิขิต ข้าเองก็มีระบบ
ไม่ได้ด้อยกว่ายัยก้อนน้ำแข็งเสียหน่อย!
ฟ้าดินเป็นพยาน! ขั้นโอสถลึกลับแล้วอย่างไร รอดูตอนข้าร้อยเรียงดาราได้ครบสามร้อยห้าสิบกว่า… เอ่อ… ช่างเถิด เอาเป็นว่าคอยดูเถอะ!
ว่าแต่…
เขายังได้ยินชัดขนาดนี้… แล้วยัยก้อนน้ำแข็งล่ะ—
หลี่โม่เหลือบมอง เห็นหน้าใสของเด็กสาวยังนิ่งสงบเช่นเดิม แต่ขนตาซึ่งวาววับใต้แสงอาทิตย์กลับสั่นระริกเบา ๆ …
เข้าใจล่ะ
ในเมื่อเจ้าแสดง… ข้าก็จะแสดงด้วยเช่นกัน
พอเห็นว่าจังหวะได้ที่ หลี่โม่ก็ไอแห้ง ๆ ทีหนึ่ง
“ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่ไหนกันรึ? ข้ากลับมาถึงยังมิได้คารวะท่านเลย”
“พวกท่าน…”
อิ๋งปิงเหลือบตาไปทางประตู ถอนมือกลับอย่างเงียบงัน
ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามา
“ลูกชาย เจ้าฟื้นแล้ว ข้ามารบกวนพวกเจ้าหรือเปล่า?”
หลี่ต้าหลงกับกู่เสวี่ยฉินก้าวเข้ามาจากหน้าประตู
หลี่โม่ทำหน้าประหลาดใจอย่างยิ่ง
“อ้าว! นายท่านหลี่–ท่านหญิงกู้ พูดยังไม่ทันขาดคำ ก็เสด็จมาพอดีเลยนะพะยะค่ะ”
“ข้ากับแม่เจ้า…แวะมาเดินเล่นแถวนี้พอดี ใช่ เดินเล่น ๆ”
หลี่ต้าหลงทำหน้าขรึม พูดเสียงหนักแน่น
“บังเอิญจังเลยพะยะค่ะ”
“ก็จริงน่ะสิ”
สองพ่อลูกช่างเจรจาจนรถไฟแล่นออกจากปากได้ พูดกันเพลินราวกับคณะแสดงที่ไม่ต้องมีบท—ต่อให้ปะทะฝีปากกันอีกสักชั่วยาม ก็คงไปได้เรื่อย ๆ
“ร่างกายดีขึ้นหรือยัง? วันนี้ท่านผู้อาวุโสเซวี่ยจิงยังแวะมาถามไถ่อาการเจ้า” กู้เสวี่ยฉินนั่งลงข้าง ๆ กวาดตามองดูลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง
“พักอีกสักสองวันก็น่าจะพอแล้วขอรับ”
จากนั้นก็ถึงช่วงเวลาซักถามสารทุกข์สุกดิบของครอบครัว
หลี่โม่หยิบ ‘น้ำนมวิญญาณปฐพี’ ที่เตรียมไว้ กับโอสถรักษาบาดแผลหลายขนานออกมา ก่อนฝากฝังกำชับหลายเรื่อง
ท่านพ่อมีอาการบาดเจ็บเรื้อรัง จึงตันอยู่ที่ขั้นปราณภายใน
ท่านแม่ก็อ่อนแอลงหลังให้กำเนิดเขา จึงไม่ได้ฝึกยุทธ์ต่อ
สองสามีภรรยาซึ้งใจยิ่งนัก แต่ก็ยังย้ำแล้วย้ำอีก—ลูกเอ๋ย ห้ามทำอะไรฝ่าฝืนกฎบ้านมือง เช่น แอบย่องเข้าคลังสำนักชิงเยวียน แล้วไปหยิบของออกมาเด็ดขาด
หลี่โม่ทำหน้าปั้นยาก—ความกังวลของทั้งสองมิได้ไร้เหตุผล
สมัยเด็ก เขาเคยแอบหยิบเงินในบ้านไปซื้อขนมมาแล้ว กินเสร็จก็โดนเฆี่ยนตีไปหลายที
อิ๋งปิงเฝ้ามองเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง ใจกลับอบอุ่นผ่อนคลายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
หากให้ยืมคำของหลี่โม่—นี่คงเรียกว่า…
ความสุขเพียงครึ่งวันในชีวิตกระมัง?
ติ๊งต่อง—
จังหวะนั้นเอง เสียงเตือนของระบบก็ดังขึ้น
[นับถอยหลังสู่การจัดอันดับรอบถัดไป: 7 วัน]
คราวนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดน “บทลงโทษของผู้พ่ายแพ้”
ทุกอย่างกำลังกลับสู่รางเดิมอย่างที่ควรจะเป็น
ตอนนี้นางมีทั้ง “แก่นแท้หงส์โลหิต”, “แก่นแท้แห่งแสง”, และ “ขนหงส์แห่งสัจจะ” อยู่กับตัว
ต่อให้ทายาทแห่งสำนักเหยียนเทียน หรือแม้แต่รัชทายาทแห่งต้าอวี้ จะมีของสะสมล้ำค่าเพียงใด
…ในระดับปราณภายใน ก็คงยากจะทัดเทียมนาง
แม้เขาจะก่อโอสถลึกลับขึ้นมาได้ ก็มิอาจกระเทือนอันดับของนาง
รางวัลอันดับหนึ่ง—ย่อมมากกว่าอันดับสอง
คิดถึงตรงนี้—ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจของอิ๋งปิงถึงไม่อาจยินดีอย่างเต็มที่
เพราะความสำเร็จทั้งหมดนี้… มีกลิ่นอายของเขาเจืออยู่ไม่น้อย
…
ผ่านไปอีกสองวัน
หลังหลี่โม่ตื่น เขาก็ซดโอสถและของดีในคลังระบบ ฟื้นตัวเร็วดั่งปลาได้น้ำ
อย่างที่คาดไว้—การแตกแล้วตั้งใหม่ ทำให้เขาพบช่องทางทะลวงด่าน
เริ่มจับทางการก่อรูปโอสถลึกลับได้แล้ว
ส่วนอิ๋งปิงยังอยู่ที่เรือนเช่นเดิม เพียงแต่ยามค่ำ ก็จะเข้าสมาธิสำรวจตันเถียนทุกคืน
เวลานี้ ‘โอสถลึกลับคู่’ ของนางกลมเกลี้ยงงามพร้อม แก่นแท้หงส์โลหิตก็ผนึกอยู่ในรากฐานเรียบร้อย
คืนนั้น—ครั้นนางเพิ่งผ่อนลมหายใจ ปล่อยให้พลังมหาศาลของแก่นแท้หงส์โลหิตค่อย ๆ ซึมซับ
พอลืมตาขึ้น ก็พบเหล่าผู้อาวุโสแห่งสำนักชิงเยวียน นำโดยซ่างกวนเหวินชาง ยิ้มละไมอยู่ตรงหน้า
“โอสถลึกลับคู่… แถมยังมีบุญล้ำค่าแนบกาย”
“กลับสำนักครานี้ เลือกฤกษ์งามยามดี—เจ้าสามารถเข้าสักการะ ‘ศาลาบรรพชนยอดเขาหลัก’ ได้แล้ว”
ซ่างกวนเหวินชางเอ่ยด้วยความชื่นใจ
อิ๋งปิงพยักหน้าเล็กน้อย—นางรู้ว่าการมาเยือนครั้งนี้ ยังมีเรื่องอื่นอยู่ด้วย
เฉียนปู้ฝานกล่าวต่อ
“เรื่องในมิติ เรายังต้องขอฟังเจ้าทบทวนลำดับเหตุการณ์อีกครั้ง”
เพราะอิ๋งปิงกับหลี่โม่ไม่ได้อยู่ติดกันตลอด
ด้านหลี่โม่ยังพักฟื้น—ส่วนเส้นทางที่อิ๋งปิงเผชิญ ก็จำเป็นต้องสอบถามให้ชัดเจน