บทที่ 136 ข้าจะทุบพวกเจ้าให้เละเป็นโจ๊ก!
บทที่ 136 ข้าจะทุบพวกเจ้าให้เละเป็นโจ๊ก!
หานเจินที่กำลังต่อสู้กับอิ๋งปิงนั้นมีต้นกำเนิดจากโครงกระดูกแห่งขอบเขตหยั่งฟ้า
พลังของเขาแข็งแกร่งกว่าหานเจินวัยหนุ่มอยู่หลายขุม
แต่สิ่งที่เขานึกไม่ถึงเลยคือ— พลังแก่นแท้แห่งหงส์โลหิตที่สะสมมาด้วยความยากลำบาก จะถูกยึดไปโดยนาง
และที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือ… อิ๋งปิงช่างแข็งแกร่งจนน่าสะพรึงกลัว
โดยทั่วไป หากผู้ใดถูกยกระดับขอบเขตอย่างกะทันหันให้สูงขึ้นไปอีกหนึ่งขั้น ต่อให้ฝืนใช้พลังเต็มที่ ก็แสดงผลออกมาได้เพียงสามถึงสี่ส่วนเท่านั้น
แต่อิ๋งปิง… กลับแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณญาณเทพทุกคนที่เขาเคยพบ แม้กระทั่งตัวเขาเอง ก็ยังเทียบไม่ติด
ด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงให้อินหัวเซวียนร่วมมือด้วย
ส่วนหลี่โม่ แม้จะแกร่งกล้าจนน่าตะลึง ยิ่งพอได้รับพลังจากโอสถมังกรพยัคฆ์ ก็ราวกับมีพลังพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
แต่สุดท้ายแล้ว ก็ไม่อาจเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง พละกำลังเพียงอย่างเดียว… ไม่อาจลบล้างสรรพวิชาของเขาได้
หากสามารถนำพลังแก่นแท้แห่งหงส์โลหิตกลับมาได้ สถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไปทันที
“อิ๋งปิง! ถึงตอนนี้แล้วยังเจ้ายังคิดจะดื้อดึงอีกหรือ?”
เสียงของอินหัวเซวียนสั่นสะเทือนท้องฟ้าชั้นเมฆ
ภายในสนามพลังของเขา สายลมคำรามกรรโชก ฝนฟ้ากระหน่ำทั่วท้องนภา
เบื้องหลังของเขา เงาของสัตว์ร้ายมากมายแปรปรวนทับซ้อนกัน พลังอำมหิตดิบเถื่อนรวมตัวเป็นพายุบ้าคลั่ง ม้วนตัวขึ้นสู่สวรรค์
ขอบเขตภูมิทัศน์ภายในขั้นแปด มีอานุภาพถึงขั้นเปลี่ยนสภาพฟ้า–ดิน พระราชวังทองสัมฤทธิ์ทั้งสี่ชั้นถึงกับสั่นสะเทือนแทบจะถล่มลงเพราะการมาถึงของเขา
…
ด้านล่าง
“นั่นมัน… ผู้อาวุโสอินหัว?”
พี่ใหญ่แห่งยอดเขาหรูอี้—โอวหยาง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขามาที่นี่ได้อย่างไร?
แล้วเหตุใดจึงลงมือกับศิษย์น้องอิ๋งปิง?
ทุกคนในสนามนิ่งอึ้ง โดยเฉพาะไป๋จิงหง
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าในมิติหงส์โลหิต ซึ่งเปิดรับเพียงผู้บรรลุไม่เกินขั้นปราณญาณเทพ จะมีผู้แข็งแกร่งระดับ ภูมิทัศน์ภายในปรากฏตัวขึ้น
ที่ยิ่งกว่านั้น… ผู้ที่มายังเป็นผู้อาวุโสแห่งสำนักชิงเยวียน
ไม่ได้มาในฐานะสหาย หากแต่เป็นศัตรู!
เพียงพริบตา— เงาร่างครึ่งคนครึ่งอสูรที่ประทุพลังขึ้นราวกับภูเขาไฟ พุ่งพรวดลงมาด้วยท่าทีเหี้ยมโหด
“อินหัวเซวียน…”
อิ๋งปิงเหมือนจะเข้าใจทุกอย่างในฉับพลัน
ด้วยพลังที่สะสมมาจากแก่นแท้แห่งหงส์โลหิต หากต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง นางไม่หวั่นแม้จะเป็นระดับภูมิทัศน์ภายใน แต่หากสองคนร่วมมือกัน นั่นคือเรื่องยุ่งยากแล้ว
โดยเฉพาะหานเจิน ในฐานะผู้เคยบรรลุถึงขอบเขตหยั่งฟ้า เขามีวิชาอันลึกล้ำซ่อนเร้นไว้มากมาย
และยังมีโครงกระดูกของเขา แม้จะโจมตีเท่าใดก็แทบจะไม่ระคายผิว
เมื่อมีอินหัวเซวียนคอยรบกวนอยู่ใกล้ ๆ นางก็ไม่มีโอกาสใช้กระบี่ไร้ตัวตนได้อีกครั้ง
และที่สำคัญที่สุด—แก่นแท้แห่งหงส์โลหิตในตอนนี้… ยังไม่ได้เป็นของนางโดยสมบูรณ์
ส่วนหลี่โม่… ต่อให้มีค้อนอุกกาบาตบรรลัยกัลป์อยู่ในมือ เขาก็ไม่อาจใช้ค้อนนี้จบศึกได้ในกระบวนท่าเดียว
อินหัวเซวียนแข็งแกร่งกว่านักฆ่าแห่งหอละอองฝนที่เขาเจอก่อนหน้านับสิบเท่า
และทุกครั้งที่หลี่โม่ใช้ค้อนนี้ มันจะดูดกลืนพลังเขาไปจนหมดสิ้น ทำให้เข้าสู่สภาพอ่อนล้าโดยสมบูรณ์
เท่ากับยื่นคอตัวเองให้ศัตรูเชือด
คนที่ต้องการแก่นแท้แห่งหงส์โลหิต… ก็คือนางเอง
ในการก้าวสู่เก้าฟ้าเมื่อชาติที่แล้ว นางเผชิญกับอุปสรรคมากมาย เหนือกว่าในวันนี้ก็เคยผ่านมาแล้ว ศัตรูที่แกร่งกว่านี้… ก็ยังสังหารมานับไม่ถ้วน
นางไม่เคยหลบอยู่หลังใคร!
วูบ—
แสงจันทราซัดสาดขึ้นสวนกระแส ราวกับทะเลสาบกำลังสวนไหลย้อน
คลื่นพลังนั้นตรึงร่างหานเจินวัยกลางคนไว้ชั่วขณะ
ปราณกระบี่นับพันสายรวมตัวกันเป็นคลื่นงดงาม เปล่งประกายสาดใส่ราวกับเกลียวคลื่นแห่งแสง
นางเหยียบแสงรุ้งพุ่งทะยานขึ้นไป ปะทะคลื่นพลังอย่างกล้าหาญ
เคร้ง เคร้ง เคร้ง—!
ปราณกระบี่พัดกระหน่ำดั่งพายุเข้าใส่อินหัวเซวียน ภาพของสัตว์อสูรคล้ายมังกรเบื้องหลังถูกบดขยี้จนแทบสิ้นสูญ
ทว่า… ยังไม่อาจแตะต้องตัวของอินหัวเซวียนได้เลยแม้แต่น้อย
ขอบเขตภูมิทัศน์ภายในขั้นแปดสูงเกินไป
ส่วนหานเจินก็ถูกตรึงไว้ได้แค่ครู่เดียวเท่านั้น
อิ๋งปิงหยุดนิ่งในที่เดิม ริมฝีปากซีดขาวของนางปรากฏรอยแดงเรื่อจาง ๆ
อย่าว่าแต่ระดับปราณญาณเทพเลย แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับภูมิทัศน์ภายใน หากเผชิญหน้าศัตรูสองคนนี้พร้อมกัน น้อยคนนักที่จะต้านทานไหว
นางเองก็ทำได้เกินกว่าขอบเขตปราณญาณเทพทั่วไปแล้ว แถมยังมีประสบการณ์จากชาติที่แล้วคอยหนุน
แต่นั่นก็ยังไม่พอ…
“มันจบแล้ว”
“ไม่ยอมรับสุราไมตรีจากข้า เช่นนั้นก็เตรียมรับโทษเสียเถอะ!”
หานเจินหลุดจากการตรึง เขาเริ่มก้าวเท้าไปข้างหน้า เงาร่างเคลื่อนไหววาบราวกับหายตัวไปในอากาศ
ฝ่ามือหนึ่งของเขาแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งมหาวิถี ที่ขอบเขตหยั่งฟ้าถือครอง เพียงตวัดมือครั้งเดียว พื้นที่รอบกายอิ๋งปิงก็ถูกปิดตายจนหมด
อินหัวเซวียนที่อยู่ด้านข้างพร้อมจะลงมือทุกเมื่อ ทันทีที่นางขยับ เขาจะฟาดฟันด้วยพลังอันไร้ปราณี
ทั้งสองคนต่างระวังนางถึงขีดสุด แม้กระทั่งเหล่าอัจฉริยะที่กำลังชมการต่อสู้อยู่ห่าง ๆ ก็ยังกลั้นหายใจตามไปด้วย…
หัวใจของทุกคนล้วนเต้นระรัว
มาถึงจุดนี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ย่อมมองออก ว่ามิติหงส์โลหิตมีบางสิ่งผิดแปลก!
ตั้งแต่ต้นจนจบ… เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นแผนการ! หากอิ๋งปิงกับหลี่โม่ถูกกำจัด—แล้วพวกเขาจะมีทางรอดได้หรือ?
ทว่าอิ๋งปิงกลับมิได้ตกอยู่ในสภาพโชกเลือดอย่างที่หานเจินกับอินหัวเซวียนคาดคิด ร่างของเด็กสาวถูกห่อหุ้มด้วยชุดขนหงส์เพลิงที่ลุกไหม้ แววตาดูสงบนิ่งล้ำลึกยิ่งกว่าเดิม
นาง… เหลือเพียงหนึ่งกระบวนท่าสุดท้าย
‘แปลงกายเป็นหงส์แห่งสัจจะ’
ไม่ว่าจะเป็นเคล็ดวิชาที่ลึกล้ำเพียงใด หรือวิชาการต่อสู้ที่มหัศจรรย์แค่ไหน ก็ล้วนแลกมาด้วยราคาที่ต้องชดใช้เสมอ
เช่นเดียวกับเคล็ดวิชาสัจจะหงส์ผลาญโลหิต
หากมิใช่เพราะหานเจินฆ่าคนมานับไม่ถ้วน สั่งสมโลหิตสิ่งมีชีวิตไว้มากมาย นางย่อมไม่อาจอาศัยแก่นแท้แห่งหงส์โลหิตของเขา ยกระดับตนจนถึงขั้นปราณญาณเทพขั้นเก้า และยังคงรักษาสภาพนี้ไว้ได้นานเพียงนี้
การแปรเปลี่ยนสู่หงส์แห่งสัจจะ ก็มีราคาที่ต้องจ่ายเช่นกัน
เมื่อลงมือใช้ไปแล้ว ขนหงส์แห่งสัจจะจะสูญเสียพลังไปชั่วคราว และต้องใช้เวลาในการฟื้นคืน
ในการจัดอันดับรอบถัดไปของทำเนียบ… ก็ไม่อาจนับเป็นพลังต่อสู้ของนางได้อีก
ซึ่งหมายความว่า—นางอาจจะตกอันดับอีกครั้ง…
แต่ทว่า… ยามนี้ไม่อาจถอยได้อีกแล้ว
หว่างคิ้วของอิ๋งปิงมีแสงสว่างเรืองรองผุดขึ้น กลิ่นอายอันสูงส่งเกรียงไกรค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมาครึ่งส่วน—
ทันใดนั้นเอง…
สีหน้าของหานเจินก็พลันเปลี่ยนไป! เขาหันขวับกลับไปทันที
ลำแสงสีดำทะมึนสายหนึ่งแหวกอากาศมาพร้อมกับเปลวเพลิงแห่งกรรมอันไร้สิ้นสุด ราวกับดาวตกที่เพิ่งพุ่งหล่นมาจากฟากฟ้า
พลังทำลายล้างระดับอุกกาบาตเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใด ล้วนเปราะบางไร้ค่า!
เป็นแรงกดดันมหาศาลที่สูงเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหว!
เคร้ง——!!
ฝ่ามือที่ใช้ปิดกั้นพื้นที่ ถูกกระแทกปะทะกับดาวอุกกาบาตสีดำสนิท เสียงคำรามของสายฟ้าดังขึ้น! ปราณแห่งศาสตราสังหารแผ่ซ่านดั่งพายุ
พื้นสำฤทธิ์ใต้ฝ่าเท้าสั่นเป็นระลอกคลื่นราวกับทะเลคลั่ง พลังบดขยี้พัดพาให้ทุกสิ่งอ่อนระทวย
แม้ไม่ถูกค้อนนี้ฟาดเข้าใส่โดยตรง—แต่ทุกผู้ที่จ้องมองฉากนี้ ต่างรู้สึกถึงความกลัวที่ลึกถึงกระดูก
ราวกับมดตัวหนึ่งที่เผชิญหน้ากับสวรรค์อันไร้ขอบเขต
“อาวุธเทพ?!”
หานเจินถูกพลังสะท้อนจนจิตวิญญาณสั่นคลอน ร่างของเขาไถลเป็นร่องลึกบนพื้นอย่างน่าอนาถ แม้แต่กระดูกของผู้หยั่งฟ้ายังแทบแตกร้าว
เมื่อเพ่งมองให้ชัด—
เขาและอินหัวเซวียนเห็นค้อนสั้นทรงโบราณปักอยู่กลางพื้น ซึ่งเป็นศูนย์กลางของปราณศาสตราสังหารเมื่อคู่ พลังของมันทำให้พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยวไปอย่างประหลาด
“ค้อนอุกกาบาตบรรลัยกัลป์!”
หานเจินรู้จักมัน!
“เป็นไปไม่ได้! ต่อให้เป็นระดับภูมิทัศน์ภายใน ก็ไม่อาจใช้ศาสตราเทพได้… หรือว่าซ่างกวนเหวินชางมาที่นี่?!”
แต่แล้วความคิดที่ไร้สาระนั้น ก็หายไปอย่างรวดเร็ว!
เพราะเมื่อครู่ เขาเพิ่งรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง…
หานเจินวัยหนุ่ม พ่ายแพ้แล้ว!
เป็นเขางั้นหรือ?!
“เฮ้—”
เงาร่างหนึ่งเหยียบผ่านแม่น้ำโลหิตออกมาอย่างเยือกเย็น ร่างเปลือยท่อนบนกำยำ ราวกับหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้า พลังแฝงที่แทบจะล้นทะลัก แผ่ออกไปทั่วท้องพระโรง
ด้านหลังของเขา ปรากฏร่างเทพสงครามอาบเลือดลางๆ
แรงปรารถนาแห่งการต่อสู้… พุ่งทะยานถึงขีดสุด!
อิ๋งปิงถึงกับชะงัก
ไม่ใช่ว่าเขาใช้อาวุธเทพได้แค่ครั้งเดียวหรอกหรือ?
หรือเป็นเพราะรูปลักษณ์เทพที่อยู่เบื้องหลังนั่น?!
“วันนี้ข้าอึดเป็นพิเศษ” หลี่โม่ยิ้มมุมปาก
ก่อนค่อย ๆ ดึงค้อนอุกกาบาตบรรลัยกัลป์ออกจากพื้น
“เป็นเจ้าใช่หรือไม่?… ที่สังหารเฉิงเอ๋อร์!”
อินหัวเซวียนคำรามร้องเสียงดังก้อง
“เจ้า… เจ้าต้องตาย!”
หานเจินวัยกลางคนเมื่อสัมผัสได้ว่าพลังของร่างวัยหนุ่มหายไป ก็จ้องเขม็งไปยังหลี่โม่ด้วยโทสะอันรุนแรง
“ข้าอยากจะใช้ชีวิตในฐานะจอมยุทธ์กระบี่ผู้สง่างาม”
“แต่เพราะพวกเจ้าสองคน… ทำให้ความลับของข้าถูกเปิดเผยเสียหมดสิ้น!”
“ต่อไป… ข้ายังจะไปยืนหน้าผู้คนได้อย่างไร ยังจะกล้าแนะนำตัวได้อีกหรือ!?”
“ข้าจะทุบพวกเจ้าจนเละเป็นโจ๊กเลยคอยดู!!!”
จอมยุทธ์น้อยหลี่ระเบิดอารมณ์เต็มขั้น! เกจโทสะเต็มหลอด!
ทุกคนที่ยืนอยู่เบื้องล่างขั้นบันได พากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“เดี๋ยวนะ… ใครกันแน่ที่กำลังถูกเล่นงานอยู่?”
ไม่ใช่ว่ามันกลับตาลปัตรไปแล้วหรือ?!
ใครที่เคยเล่นเกม… ย่อมเข้าใจความรู้สึกนี้ดี—
นี่คือบอสที่เข้าสู่เฟสสุดท้าย
กำลังเข้าสู่สภาวะคลั่ง!