บทที่ 134 ท่านจะขายแก่นแท้หงส์โลหิตหรือไม่?

“ตำแหน่งของข้า เคยเป็นถึงผู้หยั่งฟ้า ซึ่งอยู่ในขอบเขตระดับที่เจ็ดมาก่อน” หานเจินยืนกุมมือไว้ด้านหลัง กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ขอบเขตหยั่งฟ้า… แทบจะเรียกได้ว่าอยู่บนจุดสูงสุดของเก้าฟ้าสิบพิภพแล้ว

ไม่ว่าสำนักหรือกองกำลังใด หากไร้ผู้หยั่งฟ้าคอยค้ำจุน ย่อมไม่อาจเรียกตนเองว่าผู้มีอำนาจในแผ่นดินได้

ไม่ต้องนอบน้อมแม้แต่กับจักรพรรดิ เพียงมีชื่อจารึกในราชสำนัก ก็ได้รับฐานะเทียบเท่ามหาเสนาบดีแล้ว

เสียงกล่าวของเขาทุ้มกังวานแฝงด้วยพลัง สะท้อนก้องอยู่ภายในท้องพระโรง

“ขอบเขตหยั่งฟ้า?” หลี่โม่ขมวดคิ้ว เขาไม่ค่อยเข้าใจนัก

แววตาของอิ๋งปิงยังคงสงบนิ่งเย็นชา

ภายในพระราชวังตกอยู่ในความเงียบสงัดอยู่ครู่หนึ่ง จนบรรยากาศเริ่มชวนกระอักกระอ่วน

หานเจิน “…”

ปฏิกิริยาของสองหนุ่มสาวตรงหน้ากลับไม่เป็นดั่งเช่นที่เขาคาดไว้

ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดผวา

ไม่มีแม้แต่ความปลาบปลื้มปิติยินดี…

…แต่ก็เอาเถอะ สำนักชิงเยวียนเองก็ตกต่ำไปมาก

แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่พวกเขาเคยพบ อย่างซางกวนเหวินชาง ก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตกายภาพนอกเท่านั้น

“ในแดนบูรพานี้… พวกเจ้าทั้งสองยังคงเป็นแค่กบในกะลาเท่านั้น”

หานเจินเอ่ยอย่างอดทน ก่อนจะเชิดอกขึ้นเล็กน้อย

“เมื่อใดที่พวกเจ้าทะลวงถึงขอบเขตที่สี่—ภูมิทัศน์ภายใน พวกเจ้าจึงจะเข้าใจว่าการเผชิญหน้ากับข้า ก็ไม่ต่างอะไรกับแมลงตัวน้อยที่เงยหน้ามองนภา”

วาจานั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ และแสดงถึงอำนาจอย่างเต็มเปี่ยม

ทว่า…ก็ตกลงสู่พื้นอย่างไร้เสียง

อิ๋งปิง: “……”

หลี่โม่ “อืมมม…”

หากให้พูดตามตรง…

ศิษย์น้องหลี่รู้สึกว่าความสามารถในการโน้มน้าวใจคนของหานเจินผู้นี้…ค่อนข้างจะห่วยแตก

พูดจาตรงเกินไป ไร้ศิลปะ ไม่สมกับเป็นยอดคนที่ใช้ชีวิตมาหลายพันปี

เขาเองก็มีคำแนะนำอยู่เล็กน้อย… ไม่แน่ใจว่าจะพูดดีหรือไม่…

หานเจินจ้องมองทั้งสองที่ไม่สะทกสะท้าน พลางหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยชมว่า

“พวกเจ้าทั้งสองคน มีใจมั่นคงไร้ความลังเล เป็นคุณสมบัติของผู้ที่จะกระทำการใหญ่ได้ในภายภาคหน้า”

“ดี…เช่นนั้นข้าจะพูดกับพวกเจ้าอย่างตรงไปตรงมา”

“ข้านั้น… หาใช่ผู้หยั่งฟ้าสามัญ หากแต่เมื่อหลายพันปีก่อน เคยดำรงตำแหน่งเป็นราชครูแห่งราชวงศ์ต้าซาง เดินเหินอยู่เหนือเก้าฟ้าสิบพิภพมาหลายพันปี!”

น้ำเสียงแฝงเร้นอำนาจสะเทือนสวรรค์

“หากพวกเจ้ายอมรับคำชี้แนะจากข้า ต่อไปย่อมมีหวังเข้าสู่ขอบเขตหยั่งฟ้าแน่นอน”

“วิชาเทพ วิชาลับ ศาสตราเทพ สมบัติวิเศษ ของล้ำค่าทั้งหลายที่ในสำนักชิงเยวียนยังไม่เคยมี… ล้วนจะอยู่แค่ปลายนิ้วมือของพวกเจ้า!”

ถ้อยคำนั้นดังสะท้อนดุจเสียงพิณสั่นไหว มีเสน่ห์เย้ายวนเกินจะต้านทาน หานเจินรู้สึกว่าตนได้แสดงความจริงใจออกมาอย่างถึงที่สุดแล้ว

หลายพันปีที่ผ่านมา… เขาไม่เคยต้องเปลืองวาจาหรือวางกลยุทธ์มากเท่าครั้งนี้มาก่อน

ฟึ่บ—

ร่างโครงกระดูกสีทองหม่นของผู้หยั่งฟ้าพลันยืนขึ้นมาอย่างเงียบงัน

กลางอกมีประกายสีแดงวูบไหวคล้ายหัวใจเต้นแผ่วเบา ลายเลือดค่อย ๆ แผ่ขยายไปตามโครงกระดูก กลายเป็นเส้นสายลึกลับแวววับแปลกตา

กลิ่นอายอันเข้มข้นและน่าสะพรึงกลัวปะทะเข้ามาโดยตรง

นี่คือการแสดงถึงพลัง… และการข่มขู่

“แก่นแท้หงส์โลหิต กลับถูกเจ้าทำให้ตกต่ำได้ถึงเพียงนี้”

คิ้วเรียวของอิ๋งปิงขมวดเข้าหากัน

“…” หานเจินกระตุกเปลือกตาเบา ๆ แววตาก็เริ่มฉายแววอันตรายมากขึ้น

“เอ่อ…”

หลี่โม่ขมวดคิ้วแล้วถามอย่างครุ่นคิด

“เรื่องที่ท่านว่า… หรือว่าจะเป็นการล้มราชวงศ์ต้าอวี้ แล้วฟื้นคืนราชวงศ์ต้าซางอีกครั้ง?”

หานเจินคล้ายจะประหลาดใจ…แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

หลี่โม่กระแอมเบา ๆ แล้วพูดต่อ

“เช่นนั้น… ข้ามีข้อเสนอ ข้าเองก็พอมีฐานะไม่น้อย”

“ท่านขายแก่นแท้หงส์โลหิตให้ข้าเถอะ จากนั้นต่างคนต่างแยกย้าย แบบนี้ดีหรือไม่?”

หานเจินแทบจะหลุดหัวเราะ ทว่าแววตากลับมืดครึ้มลงทันใด ด้านหลังของเขาปรากฏต้นไม้เทพสัมฤทธิ์ขึ้นเป็นเงาราง ๆ

รู้ความลับขนาดนี้แล้ว…ยังคิดจะจากไปอย่างไร้รอยขีดข่วนอีกรึ?

“พยศดื้อดึง… เมื่อครั้งยังหนุ่ม ข้าเองก็เคยเป็นเช่นพวกเจ้า”

“เช่นนั้น ข้าจะให้พวกเจ้าลิ้มรสสิ่งที่เรียกว่าความสิ้นหวัง!”

คราเมื่อวาจาเอื้อนเอ่ย ร่างของหานเจินก็ค่อย ๆ กลายเป็นของเหลวสีโลหิต!

สายโลหิตสีแดงสดเริ่มซึมไหลขึ้นทั่วพื้นพระราชวัง กลายเป็นทะเลเลือดเชี่ยวกรากล้นบ่าไปทั่ว

เมื่อแสงจากต้นไม้เทพสัมฤทธิ์สาดส่องลงมา โลหิตเหล่านั้นกลับเดือดพล่านขึ้นราวกับมีชีวิต

พลังที่แผ่ออกมานั้น แข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับปราณญาณเทพคนใดที่เคยเห็นมา

คลื่นโลหิตปะทะเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

ทว่า—

ประกายแสงสีรุ้งพลันไหลเวียนรอบกายอิ๋งปิง กระบี่ในมือฟาดสะบัด ปล่อยปราณกระบี่ออกเป็นสายฝน ตรึงสายโลหิตนั้นให้กลายเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา

“เจ้ามีพลังแสงแห่งหงส์สวรรค์อยู่ในกาย… ไม่น่าแปลกใจเลย…”

หานเจินตกตะลึง สีหน้าเผยความละโมบออกมาอย่างชัดเจน

แต่ยังไม่ทันได้กล่าวให้จบ—

หลี่โม่ก็คว้าค้อนสะบั้นดาราออกมา กระหน่ำฟาดใส่โลหิตที่กลายเป็นน้ำแข็งจนแตกกระจายไม่เหลือเค้า

เขาจ้องมองทะเลโลหิต กำลังหาตำแหน่งร่างจริงของหานเจิน ครั้นพอมั่นใจ ก็ไม่รอให้เสียจังหวะ กระแทกค้อนลงด้วยแรงมหาศาล

ตูม—! ตูม—! ตูม—!

เสียงค้อนคำราม ฟาดปะทะกับสายเลือดที่พวยพุ่ง

กระบี่กับค้อนสอดประสานพลังปะทะกัน ทั่วทั้งพระราชวังสัมฤทธิ์สั่นสะเทือน

หานเจินยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งใจสั่น…

เขาเริ่มตระหนักว่าทั้งสองคนนี้…แข็งแกร่งเกินกว่าที่ตนคาดคิดไว้มาก!

หญิงสาวมีแสงของหงส์ไหลเวียนรอบกาย กระบวนท่ากระบี่ล้ำลึกเกินสามัญ

ส่วนชายหนุ่มเปี่ยมด้วยพลังมหาศาล แรงทำลายล้างล้นฟ้าเกินคาดคิด

หานเจินจำต้องยอมรับว่า—แม้จะต้องสู้กับใครเพียงสักคน เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสชนะ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการสู้กับทั้งสองคนพร้อมกัน…

ต่อให้สะสมพลังมานานแค่ไหน เตรียมทะเลโลหิตไว้มากเพียงใด ก็ยังคงต้องพ่ายแพ้อยู่ดี ซึ่งขึ้นอยู่กับเวลาเพียงเท่านั้น

“…สามารถบีบให้ข้าต้องถึงทำเพียงนี้ พวกเจ้าถือเป็นยอดคน”

“แต่ว่า— ที่นี่คือมิติสวรรค์ของข้า!”

ตูม—!

วงเวทสีแดงบนพื้นพลันสว่างวาบขึ้นมาราวกับจะดูดกลืนสายโลหิตทั้งหมดเข้าไป

กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่ว กลายเป็นพลังชีวิตที่หลั่งไหลกลับเข้าสู่หัวใจของโครงกระดูกผู้หยั่งฟ้า ซึ่งบรรจุแก่นแท้ของหงส์โลหิตเอาไว้

ลำแสงสีเลือดพุ่งพรวด—

ร่างโครงกระดูกเริ่มฟื้นฟู เนื้อหนังเอ็นกล้ามเนื้อก่อร่างสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว

ในเวลาแค่อึดใจเดียว ร่างของหานเจินวัยกลางคนก็ยืนเคียงข้างกับร่างวัยเยาว์ของตน กลิ่นอายพลังของทั้งสองเชื่อมประสานกันแน่นแฟ้น

แรงกดดันอันรุนแรงจากผู้หยั่งฟ้าเริ่มปกคลุมทั่วทุกอณูของราชวัง!

ซ่า—

ทะเลโลหิตแยกออก กลายเป็นม่านพลังแบ่งสนามรบออกเป็นสองส่วน

“หืม?”

อิ๋งปิงมองไปทางหลี่โม่ ทว่ากลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาร่างของเขา

“วาสนาที่เกิดขึ้นในสำนักชิงเยวียนวันนั้น แท้จริงแล้วคือแสงแห่งหงส์สวรรค์สินะ…”

หานเจินเดินกลางอากาศ สายตาพลันร้อนแรงขึ้นมา

หากนำแสงหงส์สวรรค์รวมกับแก่นแท้หงส์โลหิตได้ ยามที่เขาฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด… ก็มีหวังได้ทะลวงสู่ขอบเขตที่แปด!

ไม่ว่าอิ๋งปิงจะยอมตกลงหรือไม่… พลังนี้เขาต้องได้มันมา!

“อยู่เบื้องหน้าผู้หยั่งฟ้า เจ้ายังไม่คุกเขาลงอีกหรือ!?”

ตึกๆ! ตึกๆ!

แก่นแท้หงส์โลหิตภายในหัวใจพลันเต้นถี่รัว แผ่คลื่นพลังออกมามากขึ้นทุกขณะ

แรงกดดันของผู้หยั่งฟ้าทวีความรุนแรงขึ้นเป็นหลายเท่า

หากดูดกลืนเลือดวิญญาณให้มากพอ… แม้แต่โครงกระดูกของผู้หยั่งฟ้า ก็อาจจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้จริง ๆ

…ทว่าทุกสิ่งกลับผิดแผน

อิ๋งปิงที่ยืนอยู่ตรงข้าม กลับเอ่ยประโยคหนึ่งที่เขาไม่อาจเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย—

“เจ้ากลับอ่อนแอกว่าครั้งก่อนเสียอีก”

“…!?”

ใบหน้าหานเจินบิดเบี้ยวด้วยโทสะ

นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ราวกับกำลังจ้องมองเศษขยะที่กำลังดิ้นรนทุรนทุราย

เขาพุ่งเข้าโจมตีด้วยพลังของผู้หยั่งฟ้าเพื่อบดขยี้นางอย่างเด็ดขาด—

ตึกๆๆ!

แก่นแท้หงส์โลหิตในหัวใจกลับเต้นวูบใหญ่ขึ้นมาเองโดยไม่สนคำสั่ง!

“นี่มัน!!”

หานเจินเบิกนัยตากว้าง คล้ายจะฉีกกระชากเปลือกตาของตนออก

เขาทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่อ้าปากค้างตะลึงพรึงเพริด

ของวิเศษที่หล่อเลี้ยงชีวิตเขามานับพันปี—

รากฐานทุกสิ่งในการฟื้นคืนอำนาจครั้งนี้—

กลับกลายเป็นเงาร่างของหงส์สีโลหิต แล้วโผเข้าแทรกซึมกลางหว่างคิ้วของอิ๋งปิงอย่างเงียบงัน

ราวกับลูกนกตัวน้อยกลับสู่อ้อมอกมารดา

…มันเริ่มลุกไหม้ช้า ๆ

“แก่นแท้หงส์โลหิต ไม่ใช่ของที่เจ้าจะใช้เช่นนั้นได้”

รัศมีหงส์สีเพลิงปกคลุมทั่วร่างอิ๋งปิง ดวงตาของนางยังคงสงบนิ่ง

…ทว่าภายในแววตานั้น บัดนี้มีเพียงความสูงส่งและอำนาจแห่งสายโลหิตอันแท้จริง

เคล็ดวิชาลับ—สัจจะหงส์ผลาญโลหิต!