บทที่ 108 พี่หลี่จะทิ้งข้าไปแล้วหรือ?, บทลงโทษใหม่ปรากฏขึ้น
บทที่ 108 พี่หลี่จะทิ้งข้าไปแล้วหรือ?, บทลงโทษใหม่ปรากฏขึ้น
เมื่อหลี่โม่เดินลงจากชั้นบนมาถึงหน้าร้าน ร้านหม้อไฟก็กลับมาเปิดกิจการอีกครั้ง
ทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จั่วชิวหยางยังคงอยู่ในครัว แต่คนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เปลี่ยนเป็นเหมยหยุน ส่วนเด็กน้อยทั้งหลายก็วิ่งวุ่นไปทั่วร้าน
เจียงชูหลงในชุดผ้าลินินตัวใหญ่หลวมโพรก กำลังถือจานเดินเสิร์ฟไปมาทั่วโถง แม้จะถูกผ้าปิดตา แต่ก็ยังเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว
ชุดนี้เป็นชุดที่หลี่โม่เคยสวมใส่ตอนเป็นเจ้าของร้าน นางซักทำความสะอาดเก็บไว้และไม่กล้าทิ้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของเขา เจียงชูหลงก็รีบวิ่งเข้ามาหาอย่างเก้ๆกังๆ พร้อมกับใช้มือเช็ดผ้ากันเปื้อน
“พี่หลี่...”
“ได้ทำงานแล้วมีความสุขขนาดนั้นเลยหรือ?” หลี่โม่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางของนาง
จะมีใครทำงานได้อย่างมีความสุขได้ขนาดนี้? แต่สำหรับชูหลงแล้ว นี่กลับดูเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว
“อืม...มีความสุข...มากเจ้าค่ะ” เจียงชูหลงพยักหน้าอย่างจริงจัง
“นอกจากสิ่งนี้...ก็คือ...ก็คือขยะ”
“ตอนนี้...ข้าก็สามารถ...ช่วยเหลือพี่หลี่ได้แล้ว...”
หลี่โม่: “...”
“จงทำในสิ่งที่ทำให้เจ้ามีความสุขเถิด”
“การช่วยพี่หลี่... ก็มีความสุขมากเจ้าค่ะ...”
หลี่โม่ได้แต่กล่าวอย่างจนใจว่า
“ถ้าอย่างนั้น… ก็ขอฝากร้านนี้ไว้กับเจ้าแล้วกัน”
ร่างของเจียงชูหลงพลันแข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าเล็กๆ หายไป
“พี่หลี่… กำลังจะไปแล้วหรือ…. เจ้าคะ?”
“อืม” หลี่โม่พยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมา
“ตอนนี้เจ้ามีร้านหม้อไฟแล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก ข้างกายยังมีน้าเหมยคอยอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องหวาดกลัวคนชั่วอีกต่อไป ข้าถือว่าภารกิจนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว”
เดิมทีเขาเคยคิดจะพาเจียงชูหลงกลับไปที่สำนักชิงเยวียน แต่เมื่อคำนึงถึงตัวตนของนางแล้ว การอยู่ในเมืองจื่อหยางคงจะเหมาะสมกว่า
นอกจากนี้ยังมีเหมยหยุน นางยังคงถูกหน่วยลาดตระเวนสวรรค์ไล่ล่าอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดการตามล่าในครั้งนี้ ซึ่งควรจะเป็นข่าวครึกโครม แต่กลับแผ่วเบายิ่งนัก ดังนั้นหลี่โม่จึงครุ่นคิดทบทวนอยู่หลายครั้ง แล้วมอบร้านหม้อไฟให้พวกเขาดูแล นี่น่าจะเป็นการจัดการที่ดีที่สุดแล้ว
ในขณะที่ศิษย์น้องหลี่กำลังรู้สึกถึงความสำเร็จในใจ ใบหน้าเล็กๆของเจียงชูหลงก็ซีดเผือดลง พร้อมกับพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ
“พี่หลี่... จะทิ้งข้าไปแล้วหรือ… เจ้าคะ?”
“หืม?” หลี่โม่ตกตะลึงไปชั่วขณะ
“ต่อไป...พี่หลี่...จะไม่กลับมา...หาข้าแล้วหรือเจ้าคะ?” เจียงชูหลงราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไป ผ้าที่ปิดตาอยู่ก็มีรอยเปียกชื้น
หลี่โม่รู้สึกสับสนวุ่นวาย มีที่อยู่อาศัยแล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องปากท้องแล้ว
ไม่ใช่ว่าเจ้าควรจะมีความสุขหรอกหรือ? แล้วเหตุใดจึงร้องไห้ออกมา?
หลี่โม่รู้สึกว่าสตรีนั้นเข้าใจยากยิ่งกว่าวิชากระบี่
“พี่หลี่...อย่าทิ้งข้าไปเลยนะ...ข้า...” เจียงชูหลงพยายามอย่างหนักที่จะอดกลั้น แต่ดวงตาของนางกลับเหมือนก๊อกน้ำที่แตก
หลี่โม่ “!”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น”
“จริง...จริงหรือเจ้าคะ?”
“สูตรหม้อไฟของข้า เป็นสูตรที่สืบทอดกันมาในตระกูล สิ่งสำคัญถึงเพียงนี้ข้ายังมอบให้กับเจ้า…”
"เช่นนี้ก็แล้วกัน… ต่อไปข้าก็จะกลับมาตรวจสอบกิจการเป็นประจำ ดูว่าเจ้าทำสูตรของข้าผิดเพี้ยนไปหรือไม่”
“ขอบคุณ...พี่หลี่...พี่หลี่ดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ” เจียงชูหลงเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มได้ในที่สุด
“จงตั้งใจฝึกฝน เมื่อบรรลุถึงขั้นปราณภายใน ข้าจะกลับมามอบของขวัญให้” หลี่โม่ลูบศีรษะของนางอย่างจนใจ
“เจ้าค่ะ!” เจียงชูหลงพยักหน้ารัวๆ
“ข้า...ข้ามีสิบสองเส้นชีพจรแล้ว...ข้าจะพยายาม...”
“แต่ว่า...วิชา...ที่ต้องฝึกต่อจากนี้...ข้ายังคิดไม่ออกเลย”
นางฝึกวิชาที่สร้างขึ้นเองมาโดยตลอด หลี่โม่ในฐานะเทพเซียนหยวนสื่อ ได้ตั้งชื่อวิชาให้เป็นการชั่วคราวว่า
《เคล็ดวิชากระบี่วัชพืช》
ตราบใดที่สามารถหลอมรวมเคล็ดวิชากระบี่อื่นเข้าด้วยกันได้ นางก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เมื่อกลับไปที่สำนักแล้ว คงต้องหาเคล็ดวิชากระบี่มาให้นางอีกสักหน่อย
หลี่โม่คิดในใจ ก่อนพูดเบาๆว่า
“การรีบร้อนย่อมไม่เกิดผลอันใด อย่าได้ใจร้อนไปเลย”
“เจ้าค่ะ!”
“ไปเถิด” หลี่โม่ลูบศีรษะของนางอีกครั้ง
เจียงชูหลงจึงค่อยๆเดินกลับเข้าไปในครัวด้วยความอาลัยอาวรณ์ แต่เมื่อนึกได้ว่าเขามีของขวัญเตรียมไว้ให้ ฝีเท้าของนางก็เบาหวิวขึ้น
เหมยหยุนที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์เห็นทุกอย่าง
หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง นางก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา หากในภายภาคหน้าองค์หญิงชูหลงสามารถใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาได้ นั่นก็คงจะเป็นตอนจบที่ดีที่สุดแล้ว
….
บนรถม้า
หลังจากปลอบประโลมองค์หญิงชูหลงแล้ว หลี่โม่ครุ่นคิดในใจอย่างเงียบงัน
“จะหาเคล็ดวิชากระบี่อะไรให้นางดี?”
“ตอนนี้แต้มคะแนนของข้าสามารถเข้าไปที่หอคัมภีร์ชั้นหกได้หลายครั้งแล้ว”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ หลี่โม่ก็รู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย
ยัยก้อนน้ำแข็งคือแหล่งลงทุนรายใหญ่ของเขา เหตุใดจู่ๆ ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองถึงกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้เพียงชั่วข้ามคืน?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็หันไปมองข้างกาย ซางอู่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ ยกแข้งยกขาอย่างไม่เรียบร้อย
อาจารย์หญิงยังเข้าใจง่ายกว่า เพียงแค่ดื่มเหล้า, นอนหลับ แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับนาง แต่ใจของยัยก้อนน้ำแข็ง กลับครุ่นคิดสิ่งต่างๆมากมาย...
ไม่นาน อิ๋งปิงก็ขึ้นรถมา รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า มุ่งหน้าไปยังสำนักชิงเยวียน
ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยปากพูดสิ่งใด อิ๋งปิงเอาแต่ก้มหน้า หลี่โม่เองก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
….
ยามเย็น
ทั้งหมดก็มาถึงที่ศาลาชิวสุ่ยในที่สุด
หลี่โม่มุดเข้าไปในห้องครัว
“จะมีที่ใดสุขใจเท่าบ้านของเรา” ซึ่งก็มีเหตุผลอยู่บ้าง เมื่อกลับมาถึงเรือน อิ๋งปิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
เมื่อได้ยินเสียงในห้องครัว ได้เห็นเงาร่างนั้นกำลังขะมักเขม้นเตรียมอาหาร อิ๋งปิงก็ไม่ได้นึกถึงเรื่องราวเมื่อเช้านี้แล้ว แม้ยามที่นางแต่งกายเช่นนั้น ทั้งสองยังอยู่ห่างกันเพียงประตูบานเดียว...
อารมณ์กลับมาสงบอีกครั้ง
นางจึงเอ่ยถามระบบในใจว่า ‘บทลงโทษของผู้พ่ายแพ้ครั้งต่อไปคืออะไร?’
บทลงโทษได้ออกมานานแล้ว แต่นางยังไม่ได้เข้าไปดู
【บทลงโทษของผู้พ่ายแพ้ได้รับการยืนยันแล้ว】
【เงื่อนไขการลงโทษ】: อาบน้ำร่วมกับผู้ที่เอาชนะท่านได้
【ข้อกำหนด】: “จำเป็นต้องสวมชุดชั้นในปลุกอารมณ์ที่ระบบมอบให้”
ในความคิดของอิ๋งปิง ภาพนั้นก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว อ่างอาบน้ำของศาลาชิวสุ่ยไม่ได้ใหญ่มากนัก สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ คือหากคนสองคนอยู่ในนั้น ย่อมต้องตัวติดกันเป็นแน่แท้...
“นี่เสี่ยวปิงเอ๋อร์ ชาของเจ้า…”
ซางอู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“วันนี้เสี่ยวปิงเอ๋อร์ดูไม่ค่อยเหมือนเดิมเลยนะ”
“หืม?” อิ๋งปิงก้มลงดู ก็พบว่าชาล้นถ้วยออกมาจนทำให้โต๊ะเปียกชื้น
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
“เพียงแค่เหม่อลอยเล็กน้อย” อิ๋งปิงส่ายศีรษะ พยายามขับไล่ภาพเหล่านั้นออกจากห้วงความคิด
ตราบใดที่ยังไม่พ่ายแพ้ บทลงโทษก็ไม่มีอยู่จริง
ถ้าอย่างนั้น... ก็อย่าไปคิดถึงมันลย