บทที่ 40 - ประเดิมศพแรก

บทที่ 40 - ประเดิมศพแรก

หลังจากสวี่หงโต้วล้างมือเสร็จ เฉินซูผู้เจ้าเล่ห์ก็จัดการเทน้ำพะโล้ในอ่างฝั่งซ้ายทิ้งไปจนเกลี้ยง เหลือไว้เพียงอ่างฝั่งขวาที่บรรจุน้ำหมักเต้าหู้เหม็นเข้มข้นซึ่งล้างออกยากยิ่งกว่าสีทาบ้าน

ผู้ชมทางบ้านที่เห็นฉากนี้ต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"เชี่ย! เฉินซูแม่งโคตรเอา!"

"ยอมแล้ว ยอมใจพี่แกจริงๆ เฉินซูมันหัวหมอชิบหาย เหลือไว้แต่อ่างน้ำเหม็นเนี่ยนะ แขกรับเชิญคนอื่นต้องเสร็จมันแน่"

"ไอ้หมอนี่มันเลวระยำตำบอนได้ใจจริงๆ"

"ฮ่าๆๆ นี่สินะไม้ตายที่เตรียมไว้ ดีงามพระรามแปด นี่แหละคอนเทนต์ที่ฉันอยากดู"

"สุดยอด! ไอ้พวกปืนฉีดน้ำ แผนสับขาหลอก หรือจะเอาตัวใหญ่เข้าข่ม หลบไปให้หมด พ่อจะแสดงให้ดูว่า 'ดมแล้วเหม็นแต่กินแล้วหอม' มันเป็นยังไง!"

"โคตรแสบ แต่ทำไมฉันชอบดูอะไรแบบนี้จังวะ ฮ่าๆๆ"

"มาแล้วๆ ความมันเริ่มแล้ว คันไม้คันมืออยากดูใจจะขาด"

"รีบเริ่มสักทีสิโว้ย ฉันรอไม่ไหวแล้วเนี่ย!"

"พวกแกมันก็แค่สายโจมตีกายภาพ เดี๋ยวเฉินซูจะแสดงให้ดูว่าการโจมตีด้วยเวทมนตร์มนตร์ดำมันน่ากลัวขนาดไหน!"

"ฮ่าๆๆ เฉินซูฉันมองแกไม่ผิดจริงๆ มีนายอยู่ที่ไหนความบรรลัยและความฮาอยู่ที่นั่น"

"ไหนมาดูกันซิ ใครจะเป็นเหยื่อรายแรก"

สวีเฉียงกั๋วมองเฉินซูผ่านจอมอนิเตอร์ด้วยมุมปากกระตุกยิกๆ

ไอ้เด็กนี่มันแสบสันเหลือเกิน เพื่อคว้าอันดับหนึ่งถึงกับคิดค้นวิถีทางสกปรกโสมมแบบนี้ออกมาได้

นับว่าเป็นอัจฉริยะในทางที่ผิดจริงๆ

หวงหัวก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนจะยกโทรโข่งขึ้นตะโกนก้อง

"เอาล่ะ สงครามดึงป้ายชื่อเริ่มได้ ขอให้แขกรับเชิญทุกท่านระวังความปลอดภัยด้วย!"

สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศในสนามพลันตึงเครียดขึ้นมาถนัดตา

แขกรับเชิญจับคู่กันเป็นสี่กลุ่ม ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกันด้วยความหวาดระแวง

ทันใดนั้นเอง

เฉินซูเริ่มขยับตัว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเปิดฉากบุกก่อนต่อหน้าธารกำนัล สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลู่เป่าจิ้ง

แม่สาวไอดอลร่างอวบอัดผู้นี้ โดยเฉพาะภูเขาไฟระเบิดคู่หน้าที่โดดเด่นสะดุดตา มันย่อมเป็นภาระถ่วงน้ำหนักทำให้ความคล่องตัวลดลงอย่างไม่ต้องสงสัย

สรุปง่ายๆ เธอคือ 'ลูกพลับนิ่ม' ที่เคี้ยวง่ายที่สุด

"ว้าย!"

ลู่เป่าจิ้งกรีดร้องลั่นเมื่อเห็นเฉินซูเดินดุ่มๆ เข้ามาหา

"เฉินซู นายจะทำอะไร?"

ลู่เป่าจิ้งตื่นตระหนกจนหน้าถอดสี เท้าก้าวถอยหลังไม่หยุด

"ไม่ได้ทำอะไรครับ แค่อยากจะขอยืมของบางอย่างจากพี่เป่าจิ้งหน่อย"

เฉินซูฉีกยิ้มซื่อใสไร้พิษภัยประหนึ่งเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์

"หมาป่าจะมากราบไก่ เชื่อก็กินหญ้าแล้วย่ะ ฉันไม่เชื่อนายหรอก"

ลู่เป่าจิ้งเบ้ปาก รีบเอามือปิดป้ายชื่อด้านหลังของตัวเองไว้แน่นเพื่อป้องกันการถูกลอบกัด

"ลู่เป่าจิ้ง ไม่ต้องกลัว ผมมาแล้ว"

หวังอวิ๋นถิ่งพุ่งตัวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองคน ยืนประจันหน้ากับเฉินซูด้วยท่าทีระแวดระวังเต็มพิกัด

"หงโต้ว มานี่เร็ว"

เฉินซูเองก็เรียกกำลังเสริมเช่นกัน

"โอเค!"

สวี่หงโต้วรีบวิ่งเหยาะๆ มายืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเฉินซูทันที

"หงโต้ว เรามาเริ่มกันเลย เกมเร็ว จบไว"

เฉินซูกระซิบเสียงเบา

"อื้ม"

สวี่หงโต้วพยักหน้ารับคำมั่นเหมาะ

ด้วยอานุภาพของอาวุธชีวภาพ 'น้ำหมักเต้าหู้เหม็น' ในมือ ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งจนน่ากลัว

"พี่เป่าจิ้ง ดูบนฟ้าสิ เครื่องบินตก!"

เฉินซูชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้า หวังจะเบี่ยงเบนความสนใจ

ลู่เป่าจิ้งมองเฉินซูด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน

"อย่ามาเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบนะ"

เธอไม่เชื่อคำพูดของเขาแม้แต่ครึ่งคำ

เฉินซูเองก็ไม่ได้หวังผลอะไรอยู่แล้ว อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังพูดโต้ตอบ พุ่งตัวเข้าไปประชิดตัวทันที

"อยากดึงป้ายชื่อเธอ ต้องผ่านศพฉันไปก่อน!"

หวังอวิ๋นถิ่งเริ่มเก๊กท่าเท่

เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากแฟนคลับในห้องไลฟ์สดได้ถล่มทลาย คอมเมนต์มีแต่คำว่า "หล่อมาก" เต็มหน้าจอ

"ผ่านก็ผ่านสิวะ!"

เฉินซูไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าใส่หวังอวิ๋นถิ่งตรงๆ

หวังอวิ๋นถิ่งเลิกคิ้วสูง นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าบ้าบิ่นบุกเข้ามาทื่อๆ แบบนี้

เขาจึงกางแขนออกกว้างเตรียมจะคว้าข้อมือของเฉินซูเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายมุดไปด้านหลัง

ทว่า

เฉินซูกลับทำท่าทางที่ผิดธรรมชาติ

มือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปเปลี่ยนทิศทางกะทันหัน พุ่งเป้าไปที่ใบหน้าของหวังอวิ๋นถิ่ง

อีกฝ่ายไม่ทันระวังตัว จึงถูกมือมรณะของเฉินซูตะปบเข้าที่ปากและจมูกเต็มๆ

หวังอวิ๋นถิ่งพยายามจะดิ้นรนขัดขืน

แต่วินาทีถัดมา

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงระดับทำลายล้างก็พุ่งทะลวงเข้าสู่รูจมูกและโพรงปากของเขา

ความเร็วดุจสายฟ้าฟาด

กลิ่นนรกแตกนั้นแล่นพล่านไปทั่วปอดและซึมลึกเข้าสู่สมองส่วนกลาง

หวังอวิ๋นถิ่งโดนรมแก๊สพิษจนตาเหลือก

[ได้รับค่าความถ่อยจากหวังอวิ๋นถิ่ง 100 แต้ม]

"อุแหวะ~"

ร่างกายของเขาตอบสนองตามสัญชาตญาณ ทำท่าเหมือนจะอาเจียนออกมา

"เชี่ยเอ๊ย! เหม็นบรรลัย!"

หวังอวิ๋นถิ่งหมดสภาพที่จะต่อต้าน ทรุดตัวลงไปโก่งคออาเจียนอยู่ข้างๆ

กลิ่นนั้นมันรุนแรงเกินคำบรรยาย

เหม็นยิ่งกว่าส้วมหลุมที่หมักหมมมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง

ท่อระบายน้ำเน่าๆ ยังต้องเรียกพี่เมื่อเทียบกับกลิ่นนี้

เขาเกิดมาไม่เคยดมอะไรที่เหม็นระเบิดระเบ้อขนาดนี้มาก่อน น้ำย่อยในกระเพาะแทบจะพุ่งออกมาทักทายโลกภายนอก

ลู่เป่าจิ้งตกใจจนตัวสั่น

"หวังอวิ๋นถิ่ง นายเป็นอะไรไป?"

ทว่าหวังอวิ๋นถิ่งได้แต่หอบหายใจพะงาบๆ ไม่มีปัญญาจะตอบคำถาม

ทันใดนั้น สายลมวูบหนึ่งก็พัดมา

เฉินซูมาถึงตัวแล้ว

"ว้าย! เฉินซู นายจะทำอะไร!?"

ลู่เป่าจิ้งเปรียบเสมือนนกที่ตื่นเกาทัณฑ์ ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว

"เอามานี่ซะดีๆ!"

เฉินซูไม่พูดพร่ำทำเพลง มือข้างหนึ่งคว้าข้อมือเธอไว้เพื่อป้องกันการสวนกลับ

มืออีกข้างตะปบเข้าที่ปากและจมูกของเธออย่างแม่นยำ

ไร้ซึ่งความปรานีหรือเห็นแก่ความงามของอิสตรี

แรงอันน้อยนิดของลู่เป่าจิ้งหรือจะสู้แรงควายของเฉินซูได้

เสียงดัง 'หมับ'

เฉินซูปิดปากปิดจมูกเธอได้สำเร็จ

วินาทีต่อมา

ใบหน้าที่กำลังตื่นตระหนกของลู่เป่าจิ้งก็บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

กลิ่นเหม็นเน่ามหาประลัยพุ่งชนโพรงจมูกอย่างจัง

ความเหม็นทำให้เธอคลื่นไส้จนทนไม่ไหว

[ได้รับค่าความถ่อยจากลู่เป่าจิ้ง 100 แต้ม]

"อุแหวะ~"

เธอก้มตัวลงทำท่าจะอาเจียน

เผยให้เห็นป้ายชื่อด้านหลังที่ล่อตาล่อใจ

เฉินซูไม่รอช้า กระชากมันออกมาทันที

เสียงแคว่กดังสนั่น

"ลู่เป่าจิ้ง OUT!"

"ลู่เป่าจิ้ง OUT!"

"ลู่เป่าจิ้ง OUT!"

เสียงประกาศดังลั่นสามจบ ทุกคนในสนามต่างตกตะลึง

หันขวับมามองทางฝั่งเฉินซูเป็นตาเดียว

นี่มันผ่านไปกี่นาทีเอง?

ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ลู่เป่าจิ้งโดนดึงป้ายชื่อออกแล้วเหรอ

"เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?"

อู๋ถังทำหน้าเหวอ

"ไม่รู้สิ" หลินฉิงชิวส่ายหน้า

กลุ่มของพวกเขาโดนหลี่เจ๋ออวี่จ้องเล่นงานอยู่ ต่างฝ่ายต่างคุมเชิงกันจนไม่ได้สังเกตสถานการณ์ทางฝั่งเฉินซูเลย

"ลู่เป่าจิ้ง!"

หวังอวิ๋นถิ่งตะโกนเรียกชื่อเพื่อนร่วมทีมด้วยความคับแค้นใจ

เมื่อกี้หลังจากโดนเฉินซูไอ้จอมแสบลอบกัด เขาตั้งใจจะพักหายใจสักหน่อยแล้วค่อยไปช่วยลู่เป่าจิ้ง

ใครจะไปคิดว่าสวี่หงโต้วจะมายืนขวางหน้า โบกไม้โบกมือไปมาหน้าจมูกเขาไม่หยุด

จมูกที่เพิ่งจะได้สูดอากาศบริสุทธิ์เพียงไม่กี่วินาทีต้องกลับมารับกรรมอีกครั้ง ความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาจนเขาต้องถอยหนี

และเพราะช่องโหว่นี้เอง เฉินซูจึงฉวยโอกาสจัดการลู่เป่าจิ้งได้สำเร็จ

เร็วเกินไปแล้ว

เร็วเสียจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

หวังอวิ๋นถิ่งหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

เขายังไม่ได้โชว์เทพเลยสักนิด กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับอาวุธชีวภาพแบบนี้

ชาวเน็ตที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันตื่นตะลึงและทอดถอนใจ

"กลุ่มหวังอวิ๋นถิ่งจบเห่แล้ว ประมาทเกินไป"

"ดูท่าทางน้ำในอ่างนั่นจะไม่ใช่เหม็นธรรมดา เล่นเอาอ้วกแตกกันทั้งคู่"

"แผนของเฉินซูมันแยบยลจริงๆ แทบไม่ต้องออกแรงเลย"

"เฮ้อ สายตาเฉินซูมันเฉียบขาดมาก เขามองออกว่าลู่เป่าจิ้งคือจุดอ่อนที่สุดในกลุ่ม เลยรีบฉวยโอกาสเก็บแต้มแรกไปก่อน"

"ฮ่าๆๆ แต่ฉันดูแล้วขำฉิบหาย หน้าลู่เป่าจิ้งโคตรตลก จากหน้าตื่นๆ กลายเป็นหน้าย่นเหมือนตีนกาขึ้นเฉยเลย"

"ฮ่าๆๆ รายการนี้มันสนุกจริงๆ ขนาดฉันเป็นพวกเส้นลึกยังหลุดขำไม่หยุด"

"ข่าวด่วน! ดาราสาวชื่อดังเกิดอาการแพ้ท้องกลางกองถ่าย ลือหูหนาตาว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหนุ่มนอกวงการ"

"เมนต์บน นายแม่งสุดยอด พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่สำนักข่าวพาดหัวคลิกเบตด่วน!"

"จะว่าไป ท่าทางอ้วกของลู่เป่าจิ้งก็เหมือนคนแพ้ท้องจริงๆ นะ"

"แขกรับเชิญคนอื่นยังไม่รู้ตัวว่าอาวุธชีวภาพได้เข้าสู่สนามรบแล้ว รอดูตอนใช้เวทมนตร์สู้กับเวทมนตร์ดีกว่า"

"ถ้าทำแบบนั้นก็เข้าทางเฉินซูอีก แต่ฉันก็อยากเห็นฉากนั้นเร็วๆ เหมือนกัน"

"ลุ้นจนเยี่ยวเหนียวแล้วเนี่ย หลี่เจ๋ออวี่ อู๋ถัง รีบๆ บวกกันสักทีสิโว้ย!"

[พฤติกรรมความถ่อยถูกกล้องจับภาพได้ ได้รับค่าความถ่อย 63,211 แต้ม]

[จบแล้ว]