บทที่ 20 ก่อเรื่องวุ่นวาย

"ไม่รีบหรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง ว่าแต่ท่านแม่ว่าอย่างไรบ้าง?" หลินอวี่ซินนึกถึงมารดาจึงเอ่ยถาม

"ฮูหยินโกรธมากเจ้าค่ะ ตอนนี้พาทุกคนมุ่งหน้าไปที่ประตูใหญ่แล้ว" เสี่ยวเตี๋ยรีบตอบ

"ไปกันเถอะ เราไปดูกันหน่อยว่าใครมันกล้ามาก่อเรื่องที่จวนตระกูลหลินของเรา" หลินอวี่ซินลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปยังประตูใหญ่

ในขณะเดียวกัน ชิวถิงฮ่าวที่อยู่ภายในเรือนก็ได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ แม้จะเป็นเพียงเสียงแผ่วเบา แต่เมื่อมองตามแผ่นหลังของหลินอวี่ซินที่ค่อยๆ ห่างออกไป แววตาของเขาก็ค่อยๆ เอ่อล้นไปด้วยความรู้สึก

ณ จวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ...

"ท่านอ๋อง แย่แล้วขอรับ! คนของเรารายงานมาว่าแม่นางหลินอวี่ซินเกิดเรื่องอีกแล้ว!" หวังอวี่วิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานในห้องหนังสือของหลี่เซียวเฉิน

"เกิดเรื่องอะไร?" หลี่เซียวเฉินถามเสียงเรียบ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย ด้วยความสามารถของเด็กคนนั้น ใครจะไปรังแกนางได้?

"มีผู้ชายคนหนึ่งถือถุงหอมของแม่นางหลินอวี่ซิน อ้างว่าได้หมั้นหมายกับนางอย่างลับๆ ตอนนี้กำลังเอะอะโวยวายอยู่ที่หน้าประตูจวนตระกูลหลิน เรียกร้องให้ตระกูลหลินยกลูกสาวให้เขาขอรับ!" หวังอวี่รายงานด้วยสีหน้าจริงจัง

ประกายบางอย่างวาบผ่านดวงตาที่เรียบเฉยของหลี่เซียวเฉิน เขาลุกพรวดขึ้นแล้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที

กว่าหวังอวี่จะตามออกมาได้ ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการก็หายไปจนลับสายตาแล้ว

"ดูท่าแม่นางหลินอวี่ซินจะพิเศษกับท่านอ๋องจริงๆ หรือว่าเรากำลังจะได้พระชายากันนะ??" หวังอวี่ยืนตะลึงกับข้อสันนิษฐานของตัวเองอยู่นานกว่าจะได้สติ

"ไม่ได้การ ข้าต้องไปคุยกับมู่ชิวหน่อยแล้ว" คิดได้ดังนั้น หวังอวี่ก็มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักที่เรือนหลังทันที

ในขณะนี้ หน้าประตูจวนตระกูลหลินกำลังคึกคัก เต็มไปด้วยฝูงชนมุงดู ที่หน้าประตูใหญ่ ชายรูปร่างหน้าตาธรรมดาในชุดมอซอกำลังยืนพล่ามเรื่องไร้สาระ

"คุณหนูจวนตระกูลหลินกับข้ารู้จักมักจี่กันดี นางกับข้าสาบานรักกันไว้แล้ว วันนี้ข้าจึงมาสู่ขอคุณหนูตระกูลหลิน" ชายผู้นั้นยืนพูดปาวๆ ใส่พ่อบ้านเฉิน

"ไอ้สารเลว! หุบปากเดี๋ยวนี้! กล้าดีอย่างไรมาป้ายสีคุณหนูของพวกเรา? ขืนยังพล่ามไม่เลิก ระวังตัวไว้เถอะ ข้าจะให้คนลากตัวเจ้าไปส่งทางการ" พ่อบ้านเฉินตวาดด่าชายผู้นั้น

เขาได้ส่งคนไปเชิญนายท่านและฮูหยินแล้ว หวังว่าจะมาถึงโดยเร็ว

ไม่อย่างนั้น ผู้คนมุงดูเยอะขนาดนี้ ชื่อเสียงของคุณหนูคงป่นปี้หมด

"ข้าพล่ามงั้นรึ? งั้นก็เรียกคุณหนูของเจ้าออกมาเผชิญหน้ากับข้าสิ! นางเคยบอกว่าชาตินี้จะไม่แต่งกับใครนอกจากข้า ข้ายังมีของแทนใจที่นางให้ไว้ด้วย วันนี้ข้าตั้งใจมาสู่ขอ พวกเจ้าตระกูลหลินคิดจะพรากคู่รักออกจากกันรึไง?" ชายผู้นั้นพูดอย่างไม่เกรงกลัว สีหน้ามั่นใจในความถูกต้อง พลางหยิบถุงหอมใบหนึ่งออกมาแกว่งโชว์

"นั่นสิ ตระกูลหลินคงไม่คิดพรากคู่ยวนยางหรอกกระมัง?"

"ใช่แล้ว จะดูถูกคนจนไม่ได้นะ!"

"ให้คุณหนูตระกูลหลินออกมาคุยกับเขาให้รู้เรื่องสิ ดูซิว่านางจะว่าอย่างไร!"

"จริงด้วย กล้าทำแต่ไม่กล้ารับรึ? ขนาดถุงหอมยังให้เขาไปแล้ว คุณหนูตระกูลหลินนี่ยางอายหนาเตอะจริงๆ"

ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มส่งเสียงสนับสนุนชายผู้นั้น วิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา

เสียงวิจารณ์ดังขึ้นเรื่อยๆ พ่อบ้านเฉินปาดเหงื่อบนหน้าผาก เรื่องนี้เห็นทีจะจบยากเสียแล้ว

"ตระกูลหลินของเราไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นั้น หากเป็นความจริง ข้าย่อมให้ทั้งสองได้ครองคู่กัน แต่ทว่า พ่อหนุ่ม คุณหนูตระกูลหลินที่เจ้าพูดถึงคือคนไหนกัน? พูดตามตรง ข้ามีลูกสาวสองคน" ทันใดนั้น หลินสยงอันก็เดินออกมาได้จังหวะพอดิบพอดี สวมหน้ากากยิ้มแย้มเสแสร้งอย่างถึงที่สุด เอ่ยถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ทว่าท่าทีของเขากลับทำให้เสียงวิจารณ์รอบข้างเงียบลงไปได้บ้าง

"จะเป็นใครไปได้? ก็ต้องเป็นคุณหนูหลินอวี่ซินแห่งจวนตระกูลหลินน่ะสิ!" ชายหนุ่มเชิดหน้าตอบอย่างภูมิใจ

แววตาของหลินสยงอันวาบประกายบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง

"หากเจ้ากับลูกสาวคนรองของข้ารักกันจริงและได้สาบานรักกันไว้แล้ว เช่นนั้นการแต่งงานครั้งนี้ ข้า..."

"หลินสยงอัน!!" เสียงของจ้าฮูหยินดังมาจากด้านหลังประตูใหญ่ ขัดจังหวะคำพูดของหลินสยงอันทันควัน

จ้าฮูหยินรีบเดินออกมาที่หน้าประตู ปรายตามองหลินสยงอันอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"เจ้าบอกว่าลูกสาวข้ากับเจ้าสาบานรักกันงั้นรึ? แน่ใจนะ? เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

"เพิ่งเดือนก่อน ข้ากับหลินอวี่ซินพบกันโดยบังเอิญ แล้วเราก็ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น จึงมีใจให้กันและกัน" ชายหนุ่มตอบอย่างคล่องปากโดยไม่ต้องคิด

รังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของจ้าฮูหยินรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พอๆ กับจิตสังหารในแววตา

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าการใส่ร้ายป้ายสีคุณหนูจวนซ่างซูมีโทษสถานใด?" จ้าฮูหยินเอ่ยเสียงเข้ม

หลี่เซียวเฉินที่แฝงตัวอยู่ในฝูงชนเฝ้ามองฉากนี้ ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็ทวีความรุนแรงขึ้นเช่นกัน

"ซี๊ด! ทำไมจู่ๆ ก็หนาวขึ้นมาวะ?!"

"นั่นสิ ข้าก็รู้สึกหนาวเหมือนกัน" ชายหนุ่มสองคนข้างๆ กระซิบกระซาบ

ขณะที่หลี่เซียวเฉินกำลังลังเลว่าจะยื่นมือเข้าช่วยดีหรือไม่ เขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น

'คึกคักจังแฮะ? รู้งี้รีบออกมาดูละครฉากเด็ดแต่แรกก็ดี พลาดตอนสำคัญไปซะได้ เอ๊ะ? ผู้ชายคนนั้นน่ะหรือที่ลือกันว่าเป็นแฟนหนุ่มที่หามาให้ข้า? ขี้เหร่ชะมัด'

'แค่นี้อะนะ? เจอข้างนอกข้าคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ดูท่าหลี่เซียวเฉินยังหล่อกว่าเยอะเลย ไว้คราวหน้ามีโอกาสเจอเขา ข้าคงต้องจ้องมองเขานานๆ หน่อยเพื่อล้างตาซะแล้ว'

หลี่เซียวเฉินฟังความคิดของนาง รอยยิ้มที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวฉายวาบในดวงตา

ส่วนจ้าฮูหยินที่ได้ยินความคิดนั้นถึงกับพูดไม่ออก ลูกแม่... หลี่เซียวเฉินผู้นั้นใช่คนที่เจ้าจะไปตอแยได้ง่ายๆ หรือ? แต่นางไม่มีเวลามาอบรมลูกสาวในตอนนี้ ปัญหาตรงหน้ายังกองเท่าภูเขา

"ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าสาบานรักกับลูกสาวข้าจริงๆ หรือ?" จ้าฮูหยินมองข้ามถนนไปเห็นลูกชายกลับมาแล้ว จึงหันกลับมาถามชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย

"ขอรับ ข้าเลื่อมใสในตัวคุณหนูรองตระกูลหลิน ขอฮูหยินได้โปรดเมตตาเห็นแก่ความรักของพวกเราด้วยเถิด" ชายหนุ่มคุกเข่าลงแล้วเริ่มอ้อนวอนอย่างจริงใจ

"ฮูหยิน พ่อหนุ่มคนนี้ดูจริงใจนะ ยอมๆ ไปเถอะ อย่าทำลายบุพเพสันนิวาสเลย!"

"ใช่ๆ ทั้งสองคนเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก ตกลงไปเถอะ!" เสียงสนับสนุนจากฝูงชนเริ่มเซ็งแซ่ขึ้นเรื่อยๆ

จ้าฮูหยินไม่สนใจเสียงเหล่านั้น นางจ้องมองชายหนุ่มแล้วเอ่ยว่า "ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่รับมันเอง เส้าหยาง! พาตัวนางขึ้นมา!"

ในที่สุด จ้าฮูหยินก็เรียกหลินเส้าหยางที่รอจังหวะอยู่ด้านข้าง

"ท่านแม่ ข้าพาคนมาแล้วขอรับ" หลินเส้าหยางกล่าว จบคำ บ่าวรับใช้ก็นำตัวสตรีผู้หนึ่งมายืนต่อหน้าชายหนุ่ม

"เจ้ารู้จักคนคนนี้หรือไม่?" หลินเส้าหยางถามชายหนุ่ม

ชายหนุ่มเหลือบมองสตรีที่ถูกพาตัวมา ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ "ข้าไม่รู้จัก เจ้าพานางมาทำไม?"

"ดี! หลิวเฉิน เจ้ากล้าบอกว่าไม่รู้จักข้าเชียวรึ? ที่เขาว่าเจ้าอยากแต่งงานกับลูกสาวตระกูลร่ำรวยเป็นเรื่องจริงสินะ? เจ้าคิดจะทิ้งข้ากับลูกงั้นรึ? เจ้ากำลังบีบให้ข้าตายชัดๆ! ฮือๆๆ! ทำไมชีวิตข้าถึงได้รันทดเช่นนี้!!" หญิงสาวได้ยินชายหนุ่มบอกว่าไม่รู้จักก็สติแตก ร้องไห้โฮพลางต่อว่าชายที่ชื่อหลิวเฉิน

"เจ้าพูดจาเหลวไหล! ข้าไม่รู้จักเจ้าเลยสักนิด อย่ามาใส่ร้ายข้านะ" ใบหน้าของหลิวเฉินดำคล้ำลง นังผู้หญิงบ้านี่จะมาพังแผนการของเขา!

"ข้าอุ้มท้องลูกของเจ้าอยู่แท้ๆ เจ้ายังใจดำอำมหิตได้ลงคอ! หลิวเฉิน เจ้ามันไม่ใช่คน" หญิงสาวดูเหมือนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ นางหันไปหาชาวบ้านที่มุงดู แล้วเอ่ยทั้งน้ำตา

"ข้าชื่อฟางต้าฮวา มาจากหมู่บ้านตระกูลฟางในจี้โจว เขาชื่อหลิวเฉิน เราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านเขายากจน พ่อข้าสงสารจึงรับเขามาเป็นลูกศิษย์"

"เมื่อห้าปีก่อน เขาบอกว่าจะเข้าเมืองหลวงมาสอบจอหงวน ก่อนไปวันหนึ่ง เราแต่งงานกัน แต่พอเขาไปแล้วก็ไม่เคยส่งข่าวคราวกลับมาเลย"