บทที่ 3 สินเดิม

หลินสยงอันเองก็ตกใจกับท่าทีของจ้าฮูหยินเช่นกัน สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป เอ่ยเสียงอ่อนเอาอกเอาใจ

"หานหยา ทำไมถึงโกรธขนาดนั้นเล่า? เมื่อครู่พี่ก็แค่โมโหที่อวี่ซินไม่ได้ดั่งใจ เลยพลั้งปากพูดไปเพราะความโกรธ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย อวี่ซินก็ลูกสาวพี่ พี่จะไม่รักนางได้อย่างไร!"

"อีกอย่าง อวี่ซินเพิ่งจะกลับมา เรื่องหย่าอย่าเพิ่งพูดถึงตอนนี้เลย เดี๋ยวลูกจะกลายเป็นตัวตลกให้ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะเอาได้ เจ้าไม่เข้าใจความหวังดีของพี่หรือ?"

'แหวะ! อยากจะอ้วก ท่านพ่อสารเลวนี่ช่างกล้าพูด ความหวังดีอะไรกัน เอาไปให้หมามันกินเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านกับนังเมียน้อยร่วมมือกันวางยาในเหล้าท่านแม่ แล้วฉวยโอกาสรวบรัดตัดตอน จากนั้นก็ใช้ข่าวลือเรื่องความบริสุทธิ์มาบีบบังคับให้ท่านแม่ต้องแต่งงานด้วย คิดหรือว่าขุนนางชั้นผู้น้อยอย่างท่านจะได้เกี่ยวดองกับลูกสาวแม่ทัพใหญ่?'

'แถมที่ไต่เต้ามาจนถึงตำแหน่งเสนาบดีได้ทุกวันนี้ ก็คงใช้เส้นสายของจวนแม่ทัพไปไม่น้อยเลยสินะ!'

หลินอวี่ซินกลอกตาในใจ พลางบ่นพึมพำอย่างเหลืออด

จ้าฮูหยินที่อารมณ์เริ่มจะเย็นลง เมื่อได้ยินเสียงความคิดของหลินอวี่ซิน ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกครั้งจนหน้ามืด ร่างกายโงนเงนทำท่าจะล้มหงายหลัง

หลินอวี่ซินเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งเข้าไปประคองจ้าฮูหยินไว้ทันที

"ท่านแม่ เป็นอะไรไปเจ้าคะ?"

"ท่านแม่!"

หลินเส้าหยางที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบลุกขึ้นมาช่วยประคองจ้าฮูหยินด้วยความตื่นตระหนก

หลินอวี่ซินแอบกดจุดชีพจรของมารดาเบาๆ จ้าฮูหยินจึงค่อยๆ ได้สติกลับมา เมื่อนางเงยหน้ามองสามีที่อยู่กินกันมาหลายปี ความรู้สึกขยะแขยงก็พวยพุ่งขึ้นมาจับใจ

นางสูดหายใจลึก จ้องมองหลินสยงอันแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา

"ท่านพี่ เมื่อครู่ข้าเองก็พูดด้วยความโมโห แต่ถึงอย่างไรอวี่ซินก็เป็นลูกสาวของข้า ข้าไม่ยอมให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสีนางเด็ดขาด ท่านเป็นพ่อคน ไม่ควรพูดถึงลูกแบบนั้น วันนี้พอแค่นี้เถอะ! ข้าจะพาอวี่ซินกลับเรือน"

พูดจบ จ้าฮูหยินก็เดินจากไปโดยมีหลินอวี่ซินและหลินเส้าหยางคอยประคอง ทิ้งให้หลินสยงอันยืนหน้าดำคร่ำเครียด มองตามหลังภรรยาและลูกสาวไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ท่านพ่อ! ดูพวกเขาสิเจ้าคะ...!"

หลินเชียนเชียนกัดฟันกรอด กระทืบเท้าเร่าๆ ร้องเรียกบิดาอย่างไม่พอใจ

"พอได้แล้ว! วันข้างหน้าอย่าไปก่อเรื่องให้มากนัก สินเดิมของแม่เจ้ายังไม่ได้ขนย้ายมา ทนๆ ไปก่อนเถอะ!"

หลินสยงอันอารมณ์เสียที่ถูกจ้าฮูหยินหักหน้า จึงไม่มีอารมณ์จะมาโอ๋หลินเชียนเชียน สะบัดแขนเสื้อเดินจากไปอย่างหัวเสีย

ทิ้งให้หลินเชียนเชียนยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

...

จ้าฮูหยินพาหลินอวี่ซินและหลินเส้าหยางกลับมาที่เรือนของตน แล้วสั่งให้บ่าวไพร่ยกสำรับอาหารมา

"กินเสียสิ เมื่อครู่ยังไม่ได้กินอะไรเลย"

จ้าฮูหยินคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ชามให้หลินอวี่ซินพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน

"ท่านแม่ก็กินด้วยสิเจ้าคะ เมื่อครู่ท่านแม่ก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน!"

หลินอวี่ซินสัมผัสได้ว่าจ้าฮูหยินอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก จึงคีบผักใส่ชามให้มารดาบ้าง

"อืม ดีมากลูก มากินด้วยกันเถอะ"

'เฮ้อ! ดูท่าไอ้พ่อสารเลวนั่นคงทำท่านแม่เสียใจแย่ คืนนี้ข้าแอบไปสั่งสอนเขาหน่อยดีไหมนะ? จะจับโกนหัวให้ล้านเลี่ยนเตียนโล่ง หรือจะเอาถุงกระสอบคลุมหัวแล้วซ้อมให้น่วมดี? หรือว่าจะไปดักรอในห้องนอนเขา คอยจังหวะตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแล้วโรยยาตัดสมรรถภาพทางเพศใส่ ให้มันใช้การไม่ได้ไปเลย จะได้เลิกมักมากในกามเสียที! หืม ไอเดียนี้เข้าท่าแฮะ!'

หลินอวี่ซินเคี้ยวข้าวไปพลางคิดแผนจัดการบิดาตัวดีไปพลาง

จ้าฮูหยินและหลินเส้าหยางที่ได้ยินความคิดนั้นถึงกับสำลักข้าวออกมาพร้อมกัน

"แค่กๆ!"

"แค่กๆ...!"

"ท่านแม่ พี่รอง เป็นอะไรไปเจ้าคะ? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า!"

หลินอวี่ซินเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้นไปลูบหลังจ้าฮูหยินเพื่อให้หายสำลัก

เมื่อจ้าฮูหยินหายไอแล้ว นางเงยหน้าขึ้นสบตากับหลินเส้าหยาง แววตาของทั้งคู่ฉายแววรู้กัน จากนั้นจ้าฮูหยินก็หันมาหาหลินอวี่ซินแล้วเอ่ยว่า

"แม่ไม่เป็นไร อ้อ จริงสิ อวี่ซิน คืนนี้เจ้ามานอนกับแม่นะ แม่เพิ่งได้เจอเจ้าหลังจากพลัดพรากกันไปนาน อยากจะคุยกับเจ้าให้หายคิดถึง"

"ได้เจ้าค่ะ!"

หลินอวี่ซินรับปากด้วยรอยยิ้มโดยไม่ได้คิดอะไรมาก นางเองก็ไม่เคยมีประสบการณ์นอนกับแม่บังเกิดเกล้ามาก่อน

คืนนั้น จ้าฮูหยินและหลินอวี่ซินนอนคุยกันจนดึกดื่น จ้าฮูหยินซักถามเรื่องราวในวัยเด็กของนางมากมาย หลินอวี่ซินไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่เพราะเคยอ่านนิยายมา จึงพอรู้เรื่องราวในวัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมอยู่บ้าง

นางจึงเริ่ม... แต่งเรื่อง ไม่สิ เล่าเรื่องราวของเจ้าของร่างเดิม โดยใส่สีตีไข่ให้ดูรันทดน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้

สุดท้าย พอเห็นจ้าฮูหยินร้องไห้โฮออกมา นางก็รู้ตัวว่าเล่นใหญ่เกินไปเสียแล้ว จึงต้องรีบปลอบยกใหญ่ ทำไงได้เล่า ทำแม่ร้องไห้ก็ต้องปลอบสิ!

สองแม่ลูกที่เพิ่งพบหน้ากันวันแรก กลับสนิทสนมกลมเกลียวกันอย่างรวดเร็วในค่ำคืนนั้น

ส่วนแผนการแก้แค้นของหลินอวี่ซินน่ะหรือ... ลืมไปเสียสนิทเลย

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น จ้าฮูหยินตื่นแต่เช้าเพื่อจัดการงานในเรือน

เมื่อหลินอวี่ซินตื่นขึ้นมา ก็ไม่เห็นจ้าฮูหยินอยู่แล้ว

หลังจากล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ สาวใช้ก็พาหลินอวี่ซินไปยังห้องอาหาร ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าไป ก็ได้ยินเสียงประชดประชันของหลินเชียนเชียนลอยมาแต่ไกล

"ท่านแม่ น้องหญิงยังไม่ตื่นอีกหรือเจ้าคะ? ให้พวกเรามารอแบบนี้ น้องหญิงช่างไร้มารยาทจริงๆ! มาจากบ้านนอกคอกนา กิริยามารยาทก็เลยดูจะบกพร่องไปหน่อย เฮ้อ!"

ยังไม่ทันที่จ้าฮูหยินจะเอ่ยปาก หลินอวี่ซินก็เดินเข้าไปในห้องแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"ท่านแม่! พี่รอง!"

เนื่องจากหลินสยงอันไม่อยู่ คาดว่าคงไปว่าราชการและยังไม่กลับ ส่วนพี่รองทำธุรกิจการค้าจึงมักไม่อยู่ติดบ้าน เขาได้ชื่อว่าเป็นพ่อค้าหลวง เงินที่หามาได้ครึ่งหนึ่งต้องส่งไปบำรุงกองทัพของพี่ใหญ่ อีกส่วนหนึ่งก็ต้องส่งเข้าท้องพระคลัง พี่รองจึงเปรียบเสมือนคนทำงานให้ฮ่องเต้!

'เฮ้อ ซวยชะมัด ได้ยินเสียงกาเหว่าร้องแต่เช้า ถ้ายังมากวนใจข้าอีก แม่จะเอายาใบ้กรอกปากซะ จะได้ไม่ต้องมาทนฟังเสียงนกเสียงกาแบบนี้!'

หลินอวี่ซินปรายตามองหลินเชียนเชียน รู้สึกว่าเช้านี้ช่างไม่สดใสเอาเสียเลย

ประกายขบขันฉายวาบในดวงตาของจ้าฮูหยิน นางลุกขึ้นแล้วดึงหลินอวี่ซินที่ยังไม่ได้นั่งลง ให้มานั่งข้างๆ ตน แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน

"เมื่อคืนหลับสบายไหมลูก? ถ้ายังนอนไม่พอ เดี๋ยวค่อยกลับไปนอนต่อก็ได้นะ"

"หลับสบายเจ้าค่ะ หลับสนิทเลย!"

หลินอวี่ซินตอบเสียงใสอย่างว่าง่าย

"ท่านแม่!"

หลินเชียนเชียนเห็นว่าไม่มีใครสนใจตน จึงร้องเรียกอย่างน้อยใจ

"จะตะโกนทำไม? กิริยาท่าทางไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย ทำตัวแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน?"

สายตาของจ้าฮูหยินเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางดุหลินเชียนเชียนเสียงเข้ม

หลินเชียนเชียนตกใจจนต้องหุบปากฉับ หดคอด้วยความกลัว แล้วจำใจเงียบเสียงลง

ทว่าสายตาของนางกลับจ้องมองหลินอวี่ซินด้วยความเคียดแค้น เป็นความผิดของหลินอวี่ซินทั้งหมด! พอมันกลับมา ก็แย่งตำแหน่งของข้าไป! เมื่อก่อนท่านแม่รักข้าที่สุดแท้ๆ!

หลินอวี่ซิน! ข้าไม่จบกับเจ้าแค่นี้แน่!!!!

'โอ๊ะโอ หลินเชียนเชียนคงอยากจะกินหัวข้าแล้วมั้งนั่น! ดูสายตาคู่นั้นสิ บรึ๋ย! น่ากลัวชะมัด!'

จ้าฮูหยินและหลินเส้าหยางต่างก็ได้ยินความคิดของหลินอวี่ซิน จึงหันไปมองหลินเชียนเชียนพร้อมกัน แววตาอาฆาตมาดร้ายที่หลินเชียนเชียนเก็บไม่มิดปรากฏแก่สายตาของคนทั้งคู่ชัดเจน

แววตาของทั้งสองเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

จ้าฮูหยินละสายตากลับมา แล้วเอ่ยกับหลินอวี่ซินอย่างอ่อนโยน

"รีบกินเถอะลูก แม่ไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินอะไร เลยให้ห้องครัวทำมาอย่างละนิดละหน่อย ลองดูสิว่าถูกปากไหม!"

"อื้อ ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่!"

หลินอวี่ซินยิ้มหวาน ตอบรับแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารที่ชอบเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

'อื้ม! อร่อย อร่อยจัง!!'

แม้หลินอวี่ซินจะกินไม่เร็วนัก แต่ปากเล็กๆ ของนางกลับเคี้ยวจนแก้มป่องเหมือนกระรอกน้อย สีหน้าดูมีความสุขเปี่ยมล้น ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

หลินเส้าหยางมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ อยากจะเอานิ้วไปจิ้มแก้มน้องสาวเล่นจริงๆ!!

แต่เขาก็ต้องข่มใจไว้ก่อน