บทที่ 15: หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล

บทที่ 15: หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล

หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล

เพียงแค่ได้ยินชื่อ จ้าวหมิงก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความป่าเถื่อนจากยุคดึกดำบรรพ์ที่แผ่ซ่านออกมา

"เฮ้อ" เขาถอนหายใจยาว เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาเพื่อตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของหงส์เพลิงอมตะบรรพกาล

[หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล]:

วิหคเทพยุคบรรพกาลที่ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบมิได้ ราชาแห่งท้องนภาอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็น 'วิหคจิ่วโยว' หรือ 'วิหคหมิงจิ่วโยว' ต่างก็สืบสายเลือดมาจากมัน เพลิงอมตะที่เป็นเอกลักษณ์นั้นเหนือล้ำกว่าเพลิงจิ่วโยวและเพลิงหมิงจิ่วโยว คือไฟที่ไม่มีวันมอดดับและเป็นนิรันดร์

เมื่อหงส์เพลิงอมตะบรรพกาลพัฒนาไปถึงจุดสูงสุด จะสามารถคงความเยาว์วัยตลอดกาลและเป็นอมตะอย่างแท้จริง

บนทวีปโต้วหลัว สายเลือดของมันแข็งแกร่งกว่าเทพมังกรเล็กน้อย ทว่าเผ่าพันธุ์วิหคอมตะได้หายสาบสูญไปจากทวีปเมื่อสามล้านปีก่อนแล้ว

"โธ่เว้ย... ที่จุดสูงสุด หงส์เพลิงอมตะบรรพกาลถึงกับเป็นอมตะฆ่าไม่ตายจริงๆ ด้วย" เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

"เทพมังกรคือตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโต้วหลัวก่อนจะถูกฉีกกระชากร่าง แต่เจ้านกนี่ตอนพีคๆ น่ากลัวยิ่งกว่าเทพมังกรเสียอีก ของดี... ของดีชัดๆ!" จ้าวหมิงพึมพำ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น

ในยุคบรรพกาลที่มนุษยชาติยังไม่ถือกำเนิด ทวีปโต้วหลัวถูกปกครองโดยเหล่าสัตว์วิญญาณ ในเวลานั้น แม้แต่เผ่าพันธุ์มังกรก็ไม่ใช่สัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุด ตัวตนสูงสุดในตอนนั้นคือวิหคอมตะ ผู้ซึ่งถูกกล่าวขานว่าเป็นอมตะนิรันดร์

"เสี่ยวอู่ ข้ารักเจ้าจัง" เขาอดใจไม่ไหว วิ่งตามนางไปแล้วระดมจูบที่แก้มของนางอย่างบ้าคลั่ง

"จ้าวหมิง เจ้าทำอะไรเนี่ย?" เสี่ยวอู่เบิกตากว้าง จ้องมองจ้าวหมิงที่ดูคลุ้มคลั่ง

"ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากจูบเจ้า" จ้าวหมิงยิ้มกว้าง จะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไรที่ได้สัตว์วิญญาณยุคดึกดำบรรพ์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วมาเป็นวิญญาณยุทธ์?

"หยุดบ้าได้แล้ว ไว้วันหลังค่อยทำ" เสี่ยวอู่หน้าแดงระเรื่อพลางค้อนวงโตใส่เขา

"ก็ได้ งั้นเราไปนอนกันก่อนเถอะ ฮิฮิ" จ้าวหมิงหัวเราะร่า จูงมือนางเดินมุ่งหน้าไปยังหอพัก

เมื่อทั้งสองกลับมาถึงก็ดึกมากแล้ว ทุกคนในหอพักหลับกันหมด หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ จ้าวหมิงก็นอนกอดเสี่ยวอู่หลับไป

แต่จ้าวหมิงไม่ได้ไร้กังวลขนาดนั้น เขานอนไม่หลับจึงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดู

โฮสต์: จ้าวหมิง

พลังวิญญาณ: ระดับ 11

วิญญาณยุทธ์: หุ่นเชิด, หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล

กระดูกวิญญาณ: ไม่มี

หุ่นเชิด: เหยียนหลิงจี (ค่าความชอบ: 2)

จุดเช็คอิน: ยังไม่มีสถานที่ที่เหมาะสมในขณะนี้

ภารกิจ: สังหารบุตรแห่งโชคชะตา 'ถังซาน' (ไม่จำกัดเวลา)

"ระบบ วิญญาณยุทธ์หงส์เพลิงอมตะบรรพกาลของข้าสามารถหาวงแหวนวิญญาณจากในระบบได้ไหม?" จ้าวหมิงถามด้วยความอยากรู้

"ไม่ได้ เพื่อฝึกฝนทักษะการปฏิบัติจริงของโฮสต์ ระบบไม่มีไอเทมสำหรับวิญญาณยุทธ์ที่สองให้" ระบบตอบเสียงเย็นชา

"ขี้งกชะมัด" จ้าวหมิงจนปัญญา เขาไม่อยากเอาวงแหวนไก่กามาใส่ให้วิญญาณยุทธ์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นวงแหวนแสนปีถึงจะคู่ควร

แต่จะฆ่าสัตว์วิญญาณแสนปี เขาต้องมีระดับจักรพรรดิวิญญาณหรือมหาปราชญ์วิญญาณเป็นอย่างน้อย ถึงตอนนั้นคงเลยวัยที่น่าโชว์ออฟไปแล้ว

กฎเหล็กสามข้อของการข้ามมิติมาโต้วหลัวคือ: โชว์เทพ, จีบสาว และกระทืบถังซาน... ขาดข้อใดข้อหนึ่งไปไม่ได้เด็ดขาด

"โฮสต์สามารถไปที่ดินแดนอุดรขั้วโลกเพื่อเอาวงแหวนของหนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง ระบบช่วยผนึกพลังของมันได้" ระบบกล่าวอย่างมีเลศนัย

"หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่ง? สัตว์วิญญาณล้านปีตัวนั้นน่ะเหรอ?" จ้าวหมิงอุทาน "นั่นมันสูตรโกงของฮั่วอวี่เฮ่าไม่ใช่รึไง? ถ้าข้าแย่งมา แล้วหมอนั่นจะเป็นยังไง? ข้าทำเรื่องหน้าด้านพรรค์นั้นไม่ลงหรอก"

"จะไปหรือไม่ไป ตอบมา" ระบบตวาดอย่างรำคาญ

"ไป! แน่นอนว่าต้องไป แต่ระบบ เจ้าแน่ใจนะ? หนอนไหมเทียนเมิ่งเป็นธาตุน้ำแข็ง หงส์เพลิงอมตะบรรพกาลเป็นธาตุไฟนะ"

"หนอนไหมน้ำแข็งกากๆ นั่นไม่ใช่ธาตุน้ำแข็งสุดขั้ว ความเสียหายต่อวิหคอมตะแทบเป็นศูนย์ หนอนไหมเทียนเมิ่งเป็นสัตว์วิญญาณสายพลังจิตที่มีพลังจิตมหาศาล ก็พอถูไถเป็นวงแหวนแรกของวิหคอมตะได้อยู่"

"คำเตือน: อีกสามปี หนอนไหมน้ำแข็งเทียนเมิ่งจะถูกตี้เทียนและเหล่าสัตว์ร้ายจับตัวไปจากแดนอุดรขั้วโลกอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะลงมือได้ยากมาก"

"สามปี?" มุมปากจ้าวหมิงกระตุก... เขาหลับไปอย่างสนิทใจและถูกปลุกโดยเสี่ยวอู่ ก่อนจะลืมตา เขาสัมผัสได้ถึงมือเล็กๆ อุ่นๆ ที่กำลังถูหน้าเขาอยู่

"ตื่นแล้วเหรอ?" เมื่อเห็นเขาลุกขึ้น เสี่ยวอู่ก็ส่งยิ้มหวานให้

"เจ้าเล่นกวนข้าขนาดนี้ จะไม่ตื่นได้ยังไง?" จ้าวหมิงหัวเราะ

"เชอะ ใครใช้ให้เจ้าขี้เซาล่ะ" นางทำปากยื่นอย่างแง่งอน

"ก็เพราะภูตน้อยอย่างเจ้ายั่วยวนเกินไปต่างหาก" เขาใช้นิ้วดีดจมูกนางเบาๆ

"เลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว เตรียมตัวเถอะ เรามีเรียนนะ" เสี่ยวอู่หน้าแดง

ป่าซิงโต่ว

ในขณะนี้ ป่าสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปถูกปกคลุมด้วยเมฆดำททะมึน ลึกลงไปในท้องนภา ดูเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะแหวกตัวออกจากรังไหม ส่งคลื่นพลังลึกลับโบราณแผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน

ภาพเหตุการณ์คล้ายกันนี้เกิดขึ้น ณ แหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์วิญญาณทุกแห่งทั่วทวีป ราวกับเป็นการประกาศการกำเนิดของราชาแห่งสัตว์วิญญาณ

เมฆดำค่อยๆ ลุกไหม้กลายเป็นกลุ่มเพลิงทมิฬ แรงกดดันทางสายเลือดอันลึกลับและน่าหวาดหวั่นแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง

ทันใดนั้น นกยักษ์ที่ห่อหุ้มด้วยเพลิงทมิฬประหลาดก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เสียงร้องของหงส์เพลิงดังกึกก้องสั่นสะเทือนสวรรค์และปฐพี

สัตว์วิญญาณทุกตัวต่างเงยหน้ามองด้วยความยำเกรง เบื้องบนนภา หงส์ทมิฬอาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีดำกำลังโผบิน กลิ่นอายราชันย์โบราณหลั่งไหลท่วมท้นโลกหล้าและปกคลุมทุกสรรพสิ่ง

สัตว์มงคลสิงโตทองคำสามตา, ตี้เทียน, สงจวิน, ปี้จี และเหล่าสัตว์อสูรระดับแกนนำทั้งหมดของป่าซิงโต่วต่างจ้องมองด้วยความตกตะลึง พวกมันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันทางสายเลือดที่ถาโถมเข้ามาอย่างท่วมท้น หากไม่ใช่เพราะระดับการบำเพ็ญเพียรที่สูงส่ง พวกมันคงเข่าอ่อนทรุดลงไปแล้ว

ในวินาทีเดียวกัน กู่เยว่หน่าที่กำลังหลับใหลอยู่ภายในป่าซิงโต่ว ก็ลืมตาสีม่วงคู่สวยขึ้นทันที "สายเลือดที่กดข่มข้าได้? มีสัตว์วิญญาณตัวไหนสร้างแรงกดดันขนาดนี้ให้ข้าได้ด้วยหรือ?"

แรงกดดันทางสายเลือดจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมาจากสายเลือดที่สูงส่งกว่ากดทับสายเลือดที่ต่ำกว่าเท่านั้น

แต่เทพมังกรคือสัตว์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า! ในอดีต ห้าเทพราชันย์แห่งแดนเทพต้องร่วมมือกันเพื่อเอาชนะเขา และผู้คุมกฎแห่งแดนเทพได้ผ่าร่างเขาออกเป็นราชามังกรทองและราชามังกรเงินกู่เยว่หน่า

แม้จะไม่ใช่เทพมังกรที่สมบูรณ์ แต่นางก็ครอบครองร่างครึ่งหนึ่งของเทพมังกรในฐานะราชามังกรเงิน จะมีสัตว์วิญญาณตนใดในโลกนี้ที่เหนือกว่านางได้อีก?

ไม่สิ... นั่นมันตัวอะไร!?

หงส์เพลิงอมตะบรรพกาล?

นางลุกพรวดขึ้น จ้องมองวิหคสีดำลึกลับด้วยความหวาดหวั่น

คนอื่นอาจไม่รู้จัก แต่นางจำได้... มันคือหงส์เพลิงอมตะบรรพกาลอย่างแน่นอน!

ยุคบรรพกาล... นั่นคือยุคแห่งสัตว์วิญญาณ!

ในยุคนั้น เผ่าพันธุ์สัตว์วิญญาณที่ทรงพลังถือกำเนิดขึ้นมากมาย และหงส์เพลิงอมตะบรรพกาลก็เป็นหนึ่งในนั้น!

สัตว์เหล่านั้นคืออสูรร้ายยุคโบราณ ที่เก่าแก่ยิ่งกว่าเผ่ามังกรของพวกนางเสียอีก

อมตะ! เพลิงอมตะ! ร่างกายอมตะ!

"ฮ่า! ข้าว่าแล้วเชียว แม้แต่หายนะครั้งใหญ่ในตอนนั้น เผ่าพันธุ์อย่างพวกมันไม่มีทางสูญพันธุ์ไปได้ง่ายๆ หรอก เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!"