ตอนที่ 70 : คนผู้นี้เป็นใครกัน?

ตอนที่ 70 : คนผู้นี้เป็นใครกัน?

หลังจากประหลาดใจอยู่ชั่วขณะ ฟางไห่ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และสงบสติอารมณ์ของตัวเองลงอย่างรวดเร็ว

ในฐานะช่างตีเหล็กระดับสาม เขาย่อมเคยเจอผู้นำฝ่ายหรือบุคคลที่ทรงอำนาจอยู่หลายๆ คน และในบรรดาคนเหล่านี้ มันก็มีแม้กระทั่งยอดฝีมือในระดับสี่ด้วย

ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พอลองคิดให้ดีๆ แล้ว มันก็มีอยู่หลายฝ่ายเหมือนกันที่สามารถขายไอเท็มระดับสามพร้อมกันหลายอันได้ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว หน้าผากที่เหี่ยวย่นของฟางไห่ก็ผ่อนคลายลงและกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

เขาสงบใจลงก่อน จากนั้นก็เริ่มตรวจสอบอาวุธระดับสามของเล่ยเซียว

“หอกเหล็กนี้ถูกทำขึ้นมาอย่างประณีตเลยทีเดียว วัสดุที่ใช้ผลิตนั้นก็มีคุณภาพสูงมากเช่นกัน และถือว่าผ่านมาตรฐานของอาวุธระดับสามอย่างสมบูรณ์”

หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ฟางไห่ก็พยักหน้าเล็กน้อยและพูดกับเล่ยเซียว “คุณลูกค้า หอกนี้สามารถใช้งานได้ง่ายกว่าธนูยาวอันก่อนมาก ดังนั้นข้าสามารถรับซื้อไว้ได้ในราคา 7,900 เหรียญทองขอรับ”

คราวนี้ฟางไห่ก็ไม่ได้กดราคาแล้ว และบอกราคาไปตามความจริง

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากลุ่มคนที่สามารถขายไอเท็มระดับสามได้พร้อมกันหลายอันและมีมิติเก็บของอยู่กับตัว แม้ว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาจะดูธรรมดา แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าพวกเขาต้องมีกองกำลังที่คอยหนุนหลังอยู่แน่ๆ

ถ้าหากเขาต้องบาดหมางกับคนกลุ่มนี้เพราะเงินไม่กี่สตางค์ มันก็คงจะเป็นผลเสียมากกว่าผลดีอย่างแน่นอน

นอกจากนี้ อาวุธเหล่านี้ยังเป็นของที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลย และเมื่อพิจารณาจากเทคนิคการรังสรรค์เพียงอย่างเดียวแล้ว มันก็เหนือกว่าฝีมือของเขาซะด้วย

มันมีกองกำลังเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นในเมืองคงชิงและบริเวณโดยรอบตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ในขณะที่ฟางไห่กำลังลอบคิดอยู่นั้น เล่ยเซียวก็พยักหน้าและยิ้มอย่างใจเย็น “ขอบใจเจ้ามาก รบกวนด้วยล่ะ”

“ฮ่าฮ่า ท่านก็สุภาพเกินไปแล้ว มันถือเป็นเกียรติของข้าแล้วที่ได้พบกับชายหนุ่มที่มากพรสวรรค์เช่นท่าน”

ใบหน้าที่หยิ่งผยองเล็กน้อยของฟางไห่เผยความเคารพออกมา และเขาก็ตอบกลับไปด้วยความสุภาพ

กองกำลังเช่นนี้ย่อมเพียงพอแล้วที่จะดึงดูดความสนใจของเขาได้

มันต้องรู้ว่าแม้จะเป็นคนที่มีเงิน แต่ไอเท็มระดับสามเช่นนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่สามารถซื้อหากันได้ง่ายๆ

จากนั้นเมื่อฟางไห่คิดว่าการประเมินราคาครั้งนี้น่าจะมาถึงบทสรุปแล้ว เล่ยเซียวก็พูดออกมาอีกครั้ง “ข้ามีเรื่องสงสัยหน่อย ร้านของเจ้าสามารถรับซื้ออาวุธระดับสามได้สักกี่อันกัน?”

ในทันทีที่เขาพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบไปในทันที

ยกเว้นก็แต่เล่ยเซียวและเหล่าผู้ติดตามของเขาเท่านั้น คนอื่นๆ ต่างก็พากันคิดตามคำพูดของเล่ยเซียวและสงสัยว่าพวกเขาได้ยินผิดไปรึเปล่า

หรือว่าสุภาพบุรุษท่านนี้จะมีไอเท็มระดับสามมากกว่าสามอัน?!

หลังจากผ่านไปสักพัก ฟางไห่ก็เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากโดยไม่รู้ตัว และเขาก็ถามออกมาด้วยความไม่แน่ใจ “ท่านหมายความว่า… ท่านมีไอเท็มระดับสามมากกว่านี้งั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น ข้าขอถามอะไรสักหน่อย”

“มันจะไม่มีคนอื่นที่รู้เรื่องการประเมินราคาครั้งนี้ใช่ไหม?”

เล่ยเซียวดึงผ้าคลุมศีรษะลงเล็กน้อยและถามออกมาอย่างระมัดระวัง

“วางใจได้เลยขอรับ”

ใบหน้าของฟางไห่เผยความภาคภูมิใจออกมาทันที และเขาก็ตอบว่า “ท่านอาจจะไม่รู้ว่าร้านซางลู่ของพวกเรานั้นมีความผูกพันธ์กับตระกูลซางลู่ซึ่งเป็นตระกูลที่มั่งคั่งภายในอาณาจักร และอิทธิพลของตระกูลนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วอาณาจักรเล่งหยานแล้วขอรับ”

ราวกับว่าฟางไห่กลัวว่าเล่ยเซียวจะยังมีความกังวลอยู่ ดังนั้นเขาจึงกล่าวเสริม “ผู้นำตระกูลซางลู่ในตอนนี้คือดยุคหานสุ่ย ไม่เพียงแต่เขาจะเป็นยอดฝีมือระดับสี่เท่านั้น แต่เขายังมีบทบาทสำคัญต่ออาณาจักรด้วย แม้แต่เจ้าเมืองในท้องถิ่นก็ต้องให้ความเคารพต่อสาขาของเราและไม่อาจแทรกแซงเราได้ไม่ว่าจะในทางไหนก็ตาม”

“งั้นข้าก็วางใจได้แล้ว”

เล่ยเซียวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็พูดออกมา “ข้าอยากจะขายไอเท็มระดับสามทั้งสามประเภทอย่างละสิบอัน พวกเจ้าจะรับซื้อไว้ทั้งหมดไหม?”

หลังจากพูดจบ เล่ยเซียวก็โบกมือ

ทันใดนั้น อาวุธกว่า 30 อันที่เปล่งประกายเจิดจ้าก็ปรากฏขึ้นบนเคาน์เตอร์ยาว และส่องสว่างไปทั่วห้อง

ทันใดนั้น ทั้งห้องรับรองก็เต็มไปด้วยกลิ่นที่ชวนน้ำลายสอและเย้ายวน ซึ่งก็คือกลิ่นเงินนั่นเอง

เหตุการณ์เช่นนี้เกินกว่าที่ทุกคนจะคิดไปไกลมาก

แม้แต่หู่จางและเหล่าผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อดประหลาดใจออกมาไม่ได้เหมือนกัน

ในบรรดาคนเหล่านี้ ผู้ติดตามใหม่อย่างเย่ชางที่ยังมีค่าความจงรักภักดีไม่เต็มก็มีค่าความจงรักภักดีเพิ่มขึ้นมาอีก 6 หน่วย กลายเป็น 80 หน่วย

อีกด้านหนึ่ง เหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสี่ที่ตาเบิกโพลงก็แทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

มันไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีก เพราะการได้เห็นภาพฉากนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขาคุยโวเกี่ยวกับเรื่องนี้ในวงเหล้าไปในตลอดชีวิตแล้ว

ส่วนเมดสาวก็ตกใจมากจนใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดง และถ้าหนานเยว่ไม่ช่วยประคองเอาไว้ เธอก็คงจะล้มฟุบไปกับพื้นแล้ว

ส่วนที่อีกด้านของเคาน์เตอร์ ขากรรไกรของนักประเมินราคาวัยกลางคนก็แทบจะตกลงมาที่พื้นแล้ว และลูกตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาจากเบ้าเลย

การที่สามารถหยิบเอาไอเท็มระดับสามกว่า 30 อันออกมาได้พร้อมกันเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย และเป็นสิ่งที่กองกำลังที่อยู่ในเมืองอันห่างไกลเช่นนี้ย่อมไม่สามารถทำได้

งั้นคนผู้นี้มาจากตระกูลที่มั่งคั่งในอาณาจักรตระกูลไหนกัน? หรือว่าเขาเป็นนายน้อยจากขั้วอำนาจไหนกันแน่?

ส่วนฟางไห่นั้น เขาก็ไม่เหลือความเย่อหยิ่งอีกแล้ว

เขาเข้าใจได้อย่างชัดเจนแล้วว่าบุคคลที่อยู่ตรงหน้าของเขาย่อมเป็นบุคคลสำคัญที่เขาไม่อาจละเลยได้เลย!

“เร็วเข้า รีบไปตรวจสอบจำนวนเงินที่เหลืออยู่ในคลังเร็ว”

ฟางไห่รีบตบหลังของนักประเมินราคาวัยกลางคนและตะโกนสั่งเหล่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและเมดสาวที่ยืนอยู่ภายในห้อง “พวกเจ้ามัวยืนนิ่งอยู่ทำไม? รีบไปเตรียมของหวานและชาที่ดีที่สุดมาเร็ว!”

…

หลังจากผ่านความวุ่นวายมาเล็กน้อย ในที่สุดเล่ยเซียวก็ได้รับเงินทั้งหมด 240,000 เหรียญทองจากการขายอาวุธระดับสามจำนวน 30 อัน และในเวลาเดียวกัน เขาก็สามารถทำให้คลังเก็บเงินของอีกฝ่ายว่างเปล่าไปด้วย

ด้วยเหตุผลบางประการ บางทีอาจเป็นเพราะปริมาณที่มาก ราคาต่อหน่วยของอาวุธจึงเพิ่มขึ้นมาด้วยเล็กน้อย ทำให้เขาพึงพอใจมาก

ส่วนเหตุผลที่เขาเลือกนำไอเท็มจำนวนมากออกมาขายในทีเดียวนั้นก็มีอยู่สองประการ

ประการแรกคือเขาต้องการเงินทุนจำนวนมากสำหรับการซื้อทรัพยากร

ประการที่สองคือเขาต้องการดูว่าช่างตีเหล็กฟางไห่ที่เป็นเป้าหมายของเขานั้นมีปฏิกิริยาเช่นไร และเห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์ก็เป็นที่น่าพอใจมาก

“ดูเหมือนว่าเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ช่างตีเหล็กระดับสามคนนี้ก็น่าจะได้เปลี่ยนงานใหม่แล้ว”

เล่ยเซียวยิ้มออกมาบางๆ และจากนั้นก็เดินออกมาจากห้อง