ตอนที่ 55 : ข้อมูลใหม่

ตอนที่ 55 : ข้อมูลใหม่

[ท่านเข้าสู่ช่องแชท 000233]

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันพร้อมด้วยผู้ติดตามแปดคนได้ปราบแกะน้ำแข็งระดับหนึ่งสองดาวได้แล้ว เพื่อเป็นการฉลอง ฉันได้วางขายเนื้อแกะ 100 หน่วยเพื่อแลกกับหิน เร่เข้ามา เร่เข้ามาสหาย!”

“สุดยอดไปเลยพวก!”

“เหอะ เนื้อแกะ 1 หน่วยแลกกับหิน 30 หน่วยงั้นเหรอ? นายคิดว่านายคือพ่อค้าหน้าเลือดงั้นเหรอ? ทนไม่ไหวแล้วพี่น้อง ด่ามันเลย!”

“ฉันคิดว่าฉันก็หน้าเลือดแล้วนะที่ขายผลไม้ป่า 1 หน่วยแลกกับหิน 10 หน่วย ฉันอาจจะไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ได้เลวเท่ากับนายแน่ๆ!”

“ฉันเป็นย่าของคนที่ขายเนื้อแกะเอง ฉันอบรมเขาไม่ดีและปล่อยให้เขามาสร้างปัญหาให้กับทุกคน ฉันจะพาเขากลับบ้านเดียวนี้แหละ ขอโทษทุกคนด้วยนะ”

“ฉันเพิ่งไปตักน้ำแร่มาเต็มถังเลย มีความสุขจัง~”

…

หลังจากมองดูช่องแชทอยู่สักพักและตรวจสอบศูนย์การค้า เล่ยเซียวก็ครุ่นคิดและพยักหน้า

ในตอนนี้ ลอร์ดส่วนใหญ่ก็เริ่มมีผู้ติดตาม 8 คนกันแล้ว และบาเรียป้องกันดินแดนของพวกเขาก็ได้หายไปแล้ว

ดังนั้นมันจึงเริ่มมีคนออกไปจากดินแดนเพื่อล่าสัตว์และรวบรวมทรัพยากรบ้างแล้ว

เมื่อตรวจสอบศูนย์การค้า มันก็มีผลไม้และผักป่าเป็นจำนวนมากถูกวางขายอยู่ รวมถึงเนื้ออีกเล็กน้อยด้วย

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าลอร์ดบางคนจะมีจุดเริ่มต้นที่ไม่ดีและอยู่ในดินแดนที่แห้งแล้ง แต่พวกเขาก็สามารถแลกเปลี่ยนอาหารเหล่านี้ได้ด้วยทรัพยากรระดับหนึ่ง และไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องอาหารอีก

กล่าวโดยสรุป ลอร์ดส่วนใหญ่ในตอนนี้ก็ได้เข้าสู่ยุคการล่าสัตว์และทรัพยากรแล้ว

แม้ว่ามันจะมีผู้ติดตามบางส่วนที่ได้รับบาดเจ็บหรือตายไป แต่ปัญหาพื้นฐานที่สุดในการยังชีพก็ได้รับการแก้ไขไปแล้ว

“ดูเหมือนว่าคงจะมีลอร์ดบางส่วนที่อัพเกรดที่พักขึ้นเป็นระดับสองแล้วจากการแลกเปลี่ยนทรัพยากรใช่ไหม?”

หลังจากลังเลอยู่สักพัก เล่ยเซียวก็ตรวจสอบช่องแชทต่อ

“ฉันเพิ่งพบแผ่นหินในซากปรักหักพังของปราสาท ฉันขอแลกมันกับไม้ 1,000 หน่วย ห้ามต่อรองเด็ดขาด!”

“โอ้พระเจ้า ฉันซื้อไม่ไหวหรอก ฉันมีไม้แค่ 50 หน่วยเท่านั้นเอง”

“เหอะ ฉันเพิ่งตรวจสอบศูนย์การค้ามา ของแบบนี้ไม่มีความสามารถอะไรเลย”

“ถุย ใครจะไปอยากได้แผ่นหินไร้ประโยชน์แบบนั้นกัน?”

…

เมื่อเห็นข้อความนี้ แววตาของเล่ยเซียวก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

สำหรับเขาที่มีไม้กว่า 500,000 หน่วย มันจึงไม่ต่างอะไรจากของฟรีเลย

เขาซื้อมันทันทีโดยไม่ลังเล

หลังจากได้แผ่นหินนี้มาแล้ว เล่ยเซียวก็ตรวจสอบมันใกล้ๆ

แผ่นหินนี้มีขนาดเท่ากับสองฝ่ามือและมีความหนาประมาณ 1 เซนติเมตร

พื้นผิวดูไม่ต่างจากหินแกรนิตทั่วไป และให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อย

มันไม่มีตัวอักษรหรือลวดลายพิเศษอะไรปรากฏอยู่ และดูเหมือนจะเป็นเพียงกระเบื้องปูพื้นที่พบเห็นได้ทั่วไป

“ดูธรรมดาๆ ไม่มีความสามารถพิเศษหรือข้อความอะไรเขียนเอาไว้เลย ตามเนื้อเรื่องทั่วไป มันเป็นไปได้ไหมว่าจะมีทักษะอะไรบางอย่างผนึกเอาไว้”

ในขณะที่กำลังรู้สึกสับสนนั้น เล่ยเซียวก็ส่งกระแสจิตไปหาหู่จางและเฉาเหยียนผ่านระบบการสื่อสาร

และหลังจากการตรวจอยู่นาน พวกเขาก็ไม่รู้สึกว่าของสิ่งนี้มีอะไรพิเศษเลย และบอกว่ามันก็แค่แผ่นหินธรรมดาๆ เท่านั้น

“ช่างเถอะ นิยายต่างก็เป็นเรื่องลวงโลกทั้งนั้น ของแบบนั้นจะมีอยู่จริงๆ ได้ยังไงกัน?”

“...แต่แผ่นหินนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน ไว้เมื่ออยากกินเนื้อย่างแผ่นหินก็ค่อยเอามันออกมาใช้ละกัน”

เล่ยเซียวโบกมือเพื่อให้ทั้งสองกลับไปทำงานต่อ ส่วนเขาก็เบ้ปากและเก็บแผ่นหินเข้าไปในสร้อยข้อมือ

หลังจากนั้นเล่ยเซียวก็ตรวจสอบศูนย์การค้าอีกครั้ง และพบว่ามันยังไม่มีทรัพยากรระดับสองวางขายอยู่เลย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลับไปดูช่องแชทอีกครั้ง

“สวัสดีทุกคน ถามอะไรหน่อยสิ ทำไมพรุ่งนี้ฉันถึงจะได้รับคำสั่งอัญเชิญ 3 อันเหรอ? ช่วยอธิบายหน่อย”

“ไอ้ขี้อวดเอ้ย แค่การเลื่อนระดับที่พักขึ้นเป็นระดับสองจะอวดอะไรกันนัก?”

“เห้อ ฉันล่ะอิจฉาพวกคนที่ยังมีที่พักอยู่ในระดับหนึ่งจัง อย่างน้อยพวกนายก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง หลังจากพวกนายเลื่อนระดับที่พักขึ้นเป็นระดับสองแล้ว พวกนายจะได้รู้เองว่าทรัพยากรที่ต้องใช้ในการเลื่อนระดับต่อไปนั้นมากมายแค่ไหน”

“บ้าเอ้ย ทำไมถึงมีเสือหมอบมังกรซ่อนอยู่เยอะขนาดนี้? ทำไมฉันยังรวบรวมทรัพยากรได้ไม่ถึงครึ่งเลย?”

“จำพ่อค้าหน้าเลือดได้ไหม? เขาเลื่อนระดับที่พักได้เร็วขนาดนั้นได้ยังไงกัน? น่ากลัวจริงๆ”

“แต่ท่านเทพเล่ยเซียวเป็นคนแรกที่ทำพันธะยอมจำนนได้นะ! เขาคือผู้ปกครองของเผ่าหนึ่งไปแล้ว!”

“ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆ ฉันกำลังจะถูกผู้ติดตามสาวยึดดินแดนไปแล้ว”

…

“วุ่นวายกันจริงๆ”

หลังจากมองดูอยู่สักพัก เล่ยเซียวก็เริ่มบิดขี้เกียจ และอดยิ้มแห้งๆ ออกมาไม่ได้

แต่ในไม่ช้า เล่ยเซียวก็ถูกดึงดูดสายตาด้วยข่าวใหม่

“สหาย มีใครปลุกพรสวรรค์ได้บ้างไหม?”

“พรสวรรค์เหรอ? มันมีช่องพรสวรรค์อยู่ในหน้าต่างข้อมูลนะ แต่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย!”

“ใช่แล้ว มีใครปลุกพรสวรรค์ได้จริงๆ ไหม?”

“ฉันปลุกพรสวรค์ได้แล้ว! พรสวรรค์ของพวกนายคืออะไรกันบ้าง?”

“พรสวรรค์ของฉันคือนักฝึกสัตว์รัตติกาล ฉันมีโอกาสวันละหนึ่งครั้งในการฝึกสัตว์อสูรหรือสัตว์ป่าระดับหนึ่งให้เชื่องในตอนกลางคืน โอกาสสำเร็จ 5%”

“เห้ย นายไปบอกคนอื่นง่ายๆ แบบนั้นได้ยังไง?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกนายนี่หลอกง่ายกันจัง ฉันจะไม่บอกใครหรอกนะว่าพรสวรรค์ของฉันคือนักหาแร่ ฉันสามารถค้นหาสายแร่และทรัพยากรระดับสูงอื่นๆ ในบริเวณใกล้เคียงได้…”

“เข้าใจแล้ว ไม่แปลกเลยว่าทำไมพวกพี่ใหญ่ทั้งหลายจึงสามารถเลื่อนระดับดินแดนได้เร็วขนาดนี้ กลายเป็นว่าพวกเขาสามารถปลุกพรสวรรค์ของตัวเองได้กันนี่เอง ฉันล่ะอิจฉาจริงๆ”

“ผมอยากขอคำแนะนำจากพี่ใหญ่ทั้งสองหน่อยว่าผมจะปลุกพรสวรรค์ของตัวเองขึ้นมาได้อย่างไร?”

…

เมื่อเห็นข้อมูลใหม่นี้ เล่ยเซียวก็ขมวดคิ้ว

จนถึงตอนนี้มันก็มีลอร์ดบางส่วนที่สามารถปลุกพรสวรรค์ของตัวเองได้แล้ว

และเมื่อพิจารณาจากเนื้อหาของข้อความ พรสวรรค์เหล่านี้ก็มีอยู่หลายประเภทจริงๆ

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่มีใครอธิบายถึงเงื่อนไขการปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาเลย

“ดูเหมือนว่าฉันต้องให้ความสำคัญเรื่องพรสวรรค์บ้างแล้ว”

“แม้ว่าลอร์ดในตอนนี้จะยังไม่มีภัยคุกคามอะไรต่อฉัน แต่ฉันก็ไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่จะมีพรสวรรค์ที่ทรงพลังขึ้นหลังจากนี้”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของเล่ยเซียวก็ดูจริงจังขึ้นมาก

จากนั้นสิ่งที่ตามมาก็คือแววตาแห่งความคาดหวัง

“ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้กำลังน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสินะ”