ตอนที่ 49 : วิกฤตการเอาชีวิตรอด

ตอนที่ 49 : วิกฤตการเอาชีวิตรอด

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เล่ยเซียวก็สร้างบ้านหลังใหม่ให้กับเฉาเหยียนข้างๆ บ้านของหนานซิงและหนานเยว่

ใบหน้าของเฉาเหยียนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

สิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์ที่เธอเคยอ่านมาจากเอกสารโบราณได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเธอจริงๆ

นอกจากนี้มันยังมีวงเวทแปลงพลังงานอันแปลกประหลาดอยู่ด้วย

ในฐานะนักเวทระดับสาม ถ้าเธอสามารถทำความเข้าใจบางสิ่งจากมันได้ มันก็คงจะเป็นประโยชน์กับเธออย่างแน่นอน!

ดูเหมือนว่าเธอจะต้องทุ่มเวลาเพื่อการศึกษาบ้างแล้ว!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉาเหยียนที่ถือหนังสือเวทมนตร์เอาไว้ก็ไม่ลังเลและถามเล่ยเซียวทันที “นายท่าน คืนนี้ข้าไม่กลับไปนอนที่บ้านได้ไหมเจ้าคะ?”

อย่างไรก็ตาม ในทันทีที่เธอพูดจบ เฉาเหยียนก็รู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาในทันใด

มันราวกับว่าเธอถูกจ้องมองโดยสายตาสองคู่พร้อมกัน ซึ่งทำให้เธอตัวสั่นในทันใด

เล่ยเซียวที่อยู่ข้างๆ เธอย่อมเข้าใจดีว่าเฉาเหยียนต้องการจะสื่ออะไรและพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ อยากทำการศึกษาอะไรก็ตามสบาย แต่อย่าไปวุ่นวายกับฟังก์ชั่นการทำงานของมันล่ะ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะนายท่าน!”

เฉาเหยียนที่กำลังมึนงงอยู่นั้นก้มหัวให้เล่ยเซียวในทันที

จากนั้นในขณะที่มองไปยังที่มาของสายตาแปลกๆ เธอก็เดินไปยังกลไกผู้พิทักษ์ดินแดนด้วย

จนกระทั่งเธอเดินเข้าไปภายในอาคาร เธอจึงรู้สึกว่าสายตาที่จ้องมาที่เธอได้หายไปแล้ว

“สายตาสองคู่นั้นดูคุ้นๆ นะ พวกมันไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่ก็ดูเหมือนว่าจะมีความขุ่นเคืองอะไรอยู่ มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”

หลังจากส่ายหัวด้วยความสับสน เฉาเหยียนก็ตั้งสติและเพ่งความสนใจไปที่วงจรเวทมนตร์ตรงหน้า จากนั้นก็เริ่มทำการศึกษามัน

ในขณะที่เฉาเหยียนกำลังทำการศึกษาวงจรเวทมนตร์นั้น กำแพงไม้รอบดินแดนก็ถูกสร้างจนเสร็จ

ส่วนเล่ยเซียวก็เดินดูรอบๆ ภายใต้การนำของกังซ่ง

กำแพงไม้รอบดินแดนนั้นมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า

ประตูหลักของดินแดนอยู่ทางด้านทิศตะวันออกและมีประตูเล็กอยู่ทางด้านทิศตะวันตก

นอกจากนี้มันก็ยังมีการจัดสรรพื้นที่โดยรวมไว้ค่อนข้างมาก ดังนั้นมันจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับปัญหาการบูรณะในระยะเวลาสั้นๆ ซึ่งถือว่ากำแพงไม้นี้ถูกออกแบบมาดีไม่น้อยเลย

“ทำได้ดีมาก บอกให้ทุกคนเข้านอนกันได้แล้ว”

เล่ยเซียวตบไหล่กังซ่ง จากนั้นก็เดินกลับไปยังที่พักของตนในขณะที่ครุ่นคิดถึงบางสิ่ง

เขาวางแผนจะจัดให้ผู้ติดตามทั่วไปเหล่านี้คอยรับผิดชอบเรื่องการเฝ้ายามในเวลากลางคืนเหมือนกับผู้พิทักษ์ปฐพีโดยเริ่มจากวันพรุ่งนี้เพื่อเสริมความมั่นคงให้กับดินแดนยิ่งกว่าเดิม

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการเคลื่อนไหวเช่นนี้ยังสามารถบอกทุกคนในดินแดนได้อีกว่าแม้พวกเขาจะมีอาหารเพียงพอแล้ว แต่ดินแดนก็ยังไม่ปลอดภัยอย่างที่พวกเขาคิด

ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน หากไม่ระวังตัว มันก็อาจจะเผชิญหน้ากับวิกฤตร้ายแรงได้

เล่ยเซียวเดินมาที่กล่องเก็บของที่ตั้งอยู่บริเวณประตูที่พัก

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและย้ายกล่องเก็บของกลับเข้าไปในที่พัก

หากไม่มีบาเรียป้องกัน การเก็บกล่องเก็บของไว้ในที่พักก็คงจะดีกว่า

จากนั้นเล่ยเซียวก็เริ่มขนของไปมาระหว่างสร้อยข้อมือคันฉ่องจันทราและกล่องเก็บของ

เขาย้ายไอเท็มระดับสูงที่อาจจะมีประโยชน์ทั้งหมดไปไว้ในสร้อยข้อมือเพื่อให้สามารถนำพวกมันติดตัวไปด้วยได้

นอกจากนี้เล่ยเซียวที่ต้องคิดหาวิธีเอาชีวิตรอดยังได้นำถังไม้ออกมาเติมน้ำไว้เป็นจำนวนมากและเก็บไว้ในสร้อยข้อมือด้วยเช่นกัน

แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างอาหารก็ไม่ได้ถูกละเลยเช่นกัน

ไม่นานหลังจากนั้น สร้อยข้อมือของเล่ยเซียวก็เต็ฒไปด้วยสิ่งของต่างๆ เป็นจำนวนมาก

หลังจากนั้น เมื่อเขารู้สึกพึงพอใจแล้ว เล่ยเซียวก็เดินกลับขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อเตรียมเข้านอน

ในขณะที่นอนอยู่บนเตียงที่นุ่มสบายพลางฟังเสียงการลาดตระเวนของผู้พิทักษ์ปฐพีที่อยู่ด้านนอก ภายในใจของเล่ยเซียวก็เต็มไปด้วยความคิดต่างๆ

สามวันแรกภายในโลกแห่งนี้ได้ผ่านไปในพริบตา

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามันไม่มีปัญหาอะไร แต่มันก็ยังมีอันตรายแฝงอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย

ในเวลานี้ เล่ยเซียวก็เข้าใจบางสิ่งได้อย่างชัดเจน

เริ่มจากวันพรุ่งนี้ไป เมื่อบาเรียป้องกันหายไป มันก็จะกลายเป็นการทดสอบที่แท้จริงสำหรับลอร์ดจากต่างโลกเช่นพวกเขา

นั่นหมายความว่าทุกคนจะต้องเผชิญกับวิกฤตที่เป็นไปได้ทั้งหมดโดยตรง และไม่มีที่ไหนให้ซ่อนตัวอีก

“ฉันสงสัยจังว่าหลังจากวันพรุ่งนี้จะมีกี่คนที่ต้องตาย?”

“และฉันจะต้องเผชิญกับภัยคุกคามแบบไหนกันนะ?”

เล่ยเซียวคิดฟุ้งไปเรื่อยๆ และรู้สึกว่าเปลือกตาของเขาค่อยๆ หนักอึ้งขึ้นมาเรื่อยๆ จากนั้นลมหายใจของเขาก็เริ่มเป็นจังหวะขึ้นมา

…

ค่ำคืนอันสงบสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว

รุ่งสางวันต่อมา เล่ยเซียวที่เต็มไปด้วยพลังงานก็ได้โยนผ้าห่มออกไปและลุกขึ้นมาจากเตียง

เขารู้สึกได้ว่าพลังของยาควบแน่นพลังปราณจากเมื่อวานได้ถูกดูดกลืนไปจนหมดแล้ว

ดังนั้นเล่ยเซียวจึงโยนยาควบแน่นพลังปราณอีกเม็ดเข้าไปในปากโดยไม่ลังเล และกลืนมันลงคอทันทีในขณะที่เขาเอนหลัง

ไม่นานหลังจากนั้น พลังอันรุนแรงของยาเม็ดนี้ก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมาในร่างกายของเขา

เขาหลับตาลงและตั้งสมาธิ จากนั้นก็เริ่มขัดเกลาพลังของยาด้วยความชำนาญ

เล่ยเซียวพ่นลมหายใจเอาอากาศอันขุ่นมัวออกไปและค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา

ในเวลานั้นเอง เล่ยเซียวก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าแม้พลังของยาเม็ดนี้จะยังไม่ถูกดูดกลืนไปทั้งหมด แต่วังวนพลังงานในบริเวณช่องท้องของเขาก็น่าจะมาถึงคอขวดแล้ว

ทันใดนั้นเขาก็เปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาดู

[ชื่อ: เล่ยเซียว]

[ID: 0013076067]

[ตำแหน่ง: ลอร์ด:]

[ระดับ: ระดับหนึ่ง เก้าดาว]

[พรสวรรค์: นิ้วทองคำ ระดับหนึ่ง]

[ทักษะ: คมดาบโศกา (ระดับสาม)]

[อุปกรณ์สวมใส่: ดาบจันทราโปรยปราย (อาวุธระดับสาม) พรแห่งกางเขนใต้ (เครื่องประดับระดับห้า) คันฉ่องจันทรา (เครื่องประดับระดับหก)]

[มิติเก็บของ: 10,000 ลูกบาศก์เมตร]

[ไอเท็ม: อาวุธระดับสาม—หอกเหล็กเขี้ยวมังกร 500 อัน อาวุธระดับสาม—ธนูล่าตะวัน 270 อัน อาวุธระดับสาม—ดาบฆ่ามาร 155 อัน โล่ระดับสาม—โล่เหล็กตะวันทมิฬ 160 อัน เกราะระดับสาม—เกราะหนักมังกรปฐพี เกราะระดับสาม—เกราะเบากิเลนทมิฬ]

[อาหาร: เนื้อวัว 1,000 หน่วย เนื้อหมู 1,000 หน่วย เห็ด 1,000 หน่วย ข้าวเอลฟ์ 5,000 หน่วย ถังน้ำ 50 หน่วย]

[พิมพ์เขียวอุปกรณ์สวมใส่: พิมพ์เขียวเกราะระดับสาม—เกราะเงินส่องประกาย 1 อัน พิมพ์เขียวอาวุธระดับสี่—ไม้เท้าทูตสวรรค์ 1 อัน พิมพ์เขียวโล่ระดับสี่—โล่แห่งไกอา 100 อัน]

[พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้าง: พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์: ศูนย์การรักษาแห่งแสง 1 อัน]

[ยาเวทมนตร์: ยาเวทมนตร์ระดับสอง: ยาควบแน่นพลังปราณ 105 อัน]

[ไอเท็มใช้งาน: คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่ง 620 อัน]

[อื่นๆ: ศิลาเขตแดนเผ่าพระจันทร์ขาว]

“ระดับหนึ่งเก้าดาวแล้วจริงๆ?”

“ดูเหมือนว่าเมื่อดูดซับยาได้หมดแล้ว ฉันก็น่าจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของระดับหนึ่ง และน่าจะสามารถก้าวไปเป็นระดับสองได้ในวันพรุ่งนี้!”

เล่ยเซียวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้ามีความสุข จากนั้นก็เดินลงมาที่ชั้นแรก

เมื่อเขาเดินลงมาถึงห้องโถง เล่ยเซียวก็ไม่ได้รับคำสั่งอัญเชิญในวันนี้ออกมาทันที แต่เตรียมที่จะออกไปข้างนอกก่อน

หลังจากผลิตทั้งวัน ตอนนี้เขาก็มีแร่ทองแดงถึง 500 หน่วยแล้ว

เมื่อไม่ต้องสนใจแร่เหล็กแล้ว วันนี้เขาก็น่าจะผลิตแร่ทองแดงได้ 1,000 หน่วย ซึ่งถือว่าเพียงพอต่อการเลื่อนระดับที่พักของลอร์ดแล้ว

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าจะเลื่อนระดับที่พักก่อนแล้วค่อยรับคำสั่งอัญเชิญ

ด้วยวิธีนี้ มันก็จะทำให้เขามีโอกาสได้รับคำสั่งอัญเชิญมากยิ่งขึ้นนั่นเอง

“ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่วุ่นวายไม่น้อยเลยสินะ”

เล่ยเซียวเปิดประตูออกไปจากที่พักและบิดขี้เกียจ