ตอนที่ 41 : สมบัติศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพระจันทร์ขาว

ตอนที่ 41 : สมบัติศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพระจันทร์ขาว

แกร๊ก

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน กล่องสมบัติสีทองก็ถูกเปิดออกในทันใด

ทันใดนั้น ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังของชวนกู่ ฝากล่องทรงโค้งก็ถูกพลิกขึ้นมา และของที่อยู่ภายในก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน

อีกด้านหนึ่ง ด้วยความสามารถในการมองเห็นในที่มืดจากพรแห่งกางเขนใต้ เล่ยเซียวที่ยืนอยู่ด้านหน้าของทุกคนจึงเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยและเห็นสิ่งที่อยู่ภายในกล่องก่อนใคร

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าที่สงสัยใคร่รู้ของเขาก็ไม่ได้แสดงออกถึงความรู้สึก เช่น ความยินดีและความประหลาดใจอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นสีหน้าจนปัญญาแทน

มันกลายเป็นว่าภายในกล่องสมบัตินั้นกลับมีกล่องสีทองอีกอันที่มีขนาดเล็กกว่าและมีลักษณะเหมือนกันเป๊ะ!

“...ถ้ามันเป็นเกม ไม่ใช่ว่าคนทำเกมจะถูกผู้เล่นด่าเอาเหรอ?”

หลังจากหัวเราะออกมาแห้งๆ เล่ยเซียวก็มองไปยังสองฝาแฝดและเฉาเหยียนที่อยู่ไม่ไกลกันนัก

ทั้งสามต่างก็มีสีหน้าสับสนเช่นกัน

จากนั้นชวนกู่ก็สั่งให้ไป่จื่อที่อยู่ข้างๆ หยิบกล่องขนาดเล็กออกไปอย่างระมัดระวัง และจากนั้นก็เลื่อนกล่องขนาดใหญ่ไปไว้ข้างๆ

เขาเดินไปที่กล่องใบเล็ก และเปิดกล่องนั้นต่อ

แกร๊ก

เสียงเปิดกล่องดังก้องไปทั่วห้องเงียบๆ

กล่องถูกเปิดออกมาอย่างช้าๆ และก่อให้เกิดคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นขึ้นมาภายในอากาศ

คราวนี้เล่ยเซียวที่เตรียมใจเอาไว้แล้วก็มองเข้าไปใกล้ๆ และเผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังออกมา

บนแท่นหินที่เรียบเนียน ภายในกล่องที่มีขนาดเล็กลงมานั้น มันก็มีกล่องอีกอันที่มีขนาดเล็กกว่า!

“บ้าเอ้ย กล่องซ้อนกล่องอีกแล้วเหรอ?”

เล่ยเซียวเบ้ปากออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และใบหน้าของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความสงสัยออกมา

จากที่ชวนกู่กล่าวมานั้น สมบัติศักดิ์สิทธิ์นี้ก็เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษของเผ่าพระจันทร์ขาวที่เป็นผู้สร้างเขตแดนเวทมนตร์นี้ทิ้งเอาไว้

ดูเหมือนว่าบรรพบุรุษของเผ่าพระจันทร์ขาวผู้นี้จะไม่ใช่คนที่เล่นตามกฎเท่าไร ถ้ามีโอกาส เขาคงต้องให้ชวนกู่เล่าเรื่องของคนผู้นี้ให้ฟังซะแล้ว

จากนั้นภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของทุกคน ครึ่งเอลฟ์ทั้งสองก็เดินกลับไปกลับมากว่า 20 นาที และบริเวณโดยรอบก็มีกล่องสีทองเรียงกันเต็มไปหมด

ในที่สุด ในขณะที่เล่ยเซียวกำลังจะผล็อยหลับไปนั้น ชวนกู่ก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับกล่องที่มีขนาดเท่ากับฝ่ามือ

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นอันสุดท้ายแล้ว

ชวนกู่ยิ้มออกมาอย่างกระอักกระอ่วนและพูดออกมาอย่างเขินๆ “ขออภัยด้วยขอรับนายท่าน เพราะบรรพบุรุษของข้ามีนิสัยแปลกๆ มันจึงยุ่งยากถึงเพียงนี้ ข้าหวังว่านายท่านจะไม่ติดใจนะขอรับ”

“ช่างเถอะ ในเมื่อมันเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ มาตรการการป้องกันก็ควรจะรัดกุมเช่นนี้แหละ”

เล่ยเซียวพยักหน้าเล็กน้อยและมองไปยังกล่องโลหะขนาดเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยมุมปากที่กระตุกเล็กน้อย

“นายท่านเชิญชมได้เลยขอรับ นี่คือสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพระจันทร์ขาวของพวกเรา!” ชวนกู่ดูจริงจังขึ้นมาในขณะที่เขาเปิดกล่องในมืออย่างช้าๆ

เมื่อกล่องนี้เปิดออกมา ลำแสงสีขาวบริสุทธ์ก็พุ่งออกมาจากกล่อง ทำให้ทั่วทั้งห้องสว่างจ้าขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน เล่ยเซียวก็รู้สึกได้ถึงพลังงานอันทรงพลังที่แผ่ออกมา

ปรากฏการณ์เช่นนี้ย่อมบ่งบอกว่าของที่อยู่ภายในกล่องนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!

หลังจากผ่านไปสักพัก เมื่อลำแสงสีขาวค่อยๆ จางลง สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ภายในกล่องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน

สิ่งที่ปรากฏในกล่องนั้นคือสร้อยข้อมือโลหะที่ดูเก่ามาก

เมื่อมองดูครั้งแรก สร้อยข้อมือสีเงินอมเทานี้ก็มีรูปร่างที่เรียบง่าย และถูกแกะสลักด้วยลวดลายแปลกๆ ซึ่งแผ่ความผันผวนของพลังงานออกมาบางๆ

“นายท่าน แม้ว่าสมบัติศักดิ์สิทธิ์นี้จะดูเหมือนไอเท็มเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันก็หาเป็นเช่นนั้นไม่”

อีกด้านหนึ่ง ชวนกู่ก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจออกมาและเริ่มอธิบาย “เพราะบรรพบุรุษของข้าคือจอมเวทมิติที่ทรงพลัง ดังนั้นมันจึงมีมิติย่อยถูกบรรจุเอาไว้ภายในสร้อยข้อมือนี้ ซึ่งสามารถใช้เก็บสิ่งของได้เป็นจำนวนมาก!”

“มิติย่อยงั้นเหรอ?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเล่ยเซียวก็เปล่งประกายขึ้นด้วยความดีใจ และเขาก็ตอบสนองในทันที

“ว้าว เหมือนกับแหวนมิติงั้นเหรอ?”

แม้ว่ากล่องเก็บของภายในดินแดนจะมีความสามารถแบบเดียวกัน แต่มันก็เป็นกล่องเก็บของประจำดินแดนและไม่สามารถเคลื่อนย้ายออกไปนอกดินแดนได้ ทำให้มันมีข้อจำกัดเป็นอย่างมาก

แต่สร้อยข้อมือนี้ก็สามารถพกติดตัวไปได้ ซึ่งมันก็ถือว่าเป็นไอเท็มสารพัดประโยชน์เลยทีเดียว

เล่ยเซียวที่กำลังตื่นเต้นหยิบสร้อยข้อมือออกมาจากกล่องและเปิดหน้าต่างข้อมูลของมันขึ้นมา

[ชื่อ: พระจันทร์ในกระจก] (ยังไม่ได้ทำสัญญา)

[ระดับ: ระดับห้า เหนือสามัญ (สีเงิน)]

[พลังป้องกัน: ไม่มี]

[ความสามารถเสริม: มิติย่อยที่สามารถเก็บวัตถุที่ไม่มีชีวิตได้ตามชอบใจซึ่งมีความจุ 1,000 ลูกบาศก์เมตร]

[หมายเหตุ: สมบัติศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพระจันทร์ขาว สร้อยข้อมือลึกลับที่ถูกสร้างขึ้นโดยจอมเวทมิติครึ่งเอลฟ์ระดับห้าเก้าดาวนามว่าเจียงซี มันถูกเก็บเอาไว้ในห้องลับของเผ่าพระจันทร์ขาวนับตั้งแต่ที่เจียงซีตาย และถูกเก็บเอาไว้มานานนับร้อยปี]

เมื่อเห็นเช่นนี้ เล่ยเซียวก็ลอบประหลาดใจ

“ว้าว ความจุ 1,000 ลูกบาศก์เมตร มันพอๆ กับร้านสะดวกซื้อทั่วไปสัก 10 แห่งได้เลยนะ”

“ด้วยพื้นที่ขนาดนี้ จำนวนสิ่งของที่สามารถเก็บเอาไว้ได้ก็น่าจะมหาศาลมาก! ไม่แปลกเลยที่ออร์คชาร์แมนยินดีสละชีวิตทหารนับพันเพื่อให้ได้ของสิ่งนี้มา”

“ถ้าพวกเราใช้มันเพื่อขนส่งเสบียง ไม่ใช่ว่ามันเพียงพอจะแก้ปัญหาเรื่องเสบียงของกองทัพขนาดใหญ่ได้เลยเหรอ? และเมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องเสบียงแล้ว ความคล่องตัวและประสิทธิภาพการต่อสู้ของกองทัพย่อมน่าพรั่นพรึงเป็นอย่างมาก”

ในขณะที่เล่ยเซียวกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เขาก็เห็นว่าชวนกู่ที่อยู่ข้างๆ ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความเจ็บใจ “นายท่าน น่าเสียดายที่สร้อยข้อมือนี้ต้องผ่านลมผ่านฝนมานับร้อยครั้งแล้ว และมันก็ไม่มีจอมเวทสายมิติที่คอยบำรุงรักษามันเลย ดังนั้นคุณภาพของมันจึงไม่ได้เยี่ยมยอดเท่ากับในอดีต…”

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ชวนกู่จะทันได้พูดจบ สร้อยข้อมือในมือของเล่ยเซียวก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาในทันใด

อึดใจต่อมา ชวนกู่ก็ต้องประหลาดใจที่พบว่าสมบัติศักดิ์สิทธิ์ของบรรพบุรุษนั้นได้กลับคืนสู่สภาพในจุดสูงสุดของมัน!