ตอนที่ 22 : พรแห่งกางเขนใต้

ตอนที่ 22 : พรแห่งกางเขนใต้

เล่ยเซียวไม่รอช้าและตัดสินใจอัพเกรดทันทีด้วยความดีใจ!

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้อัพเกรด ‘เครื่องประดับระดับสี่: ผู้พิทักษ์กางเขนใต้’ เป็น ‘เครื่องประดับระดับห้า: พรแห่งกางเขนใต้’!]

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้อัพเกรด ‘พิมพ์เขียวอุปกรณ์ระดับสี่: โล่แห่งไกอา’ เป็น ‘พิมพ์เขียวอุปกรณ์ระดับสี่: โล่แห่งไกอา’ 100 อัน!]

“เครื่องประดับเลื่อนระดับขึ้นเป็นเครื่องประดับระดับห้างั้นเหรอ?”

เล่ยเซียวรู้สึกตื่นเต้น และพลอยสีน้ำเงินเข้มที่ใสสะอาดก็ปรากฏอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง

แม้ว่ารูปลักษณ์ของสร้อยคอนั้นจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัด แต่พลังงานสีทองที่ไหลเวียนอยู่ในพลอยสีน้ำเงินกลับมีความเข้มข้นมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

[ชื่อ: พรแห่งกางเขนใต้]

[ระดับ: ระดับห้า ปาฏิหาริย์ (สีเงิน)]

[พลังป้องกัน: ★]

[ความสามารถเพิ่มเติมที่หนึ่ง: ผู้พิทักษ์ดารา (ป้องกันความเสียหายถึงชีวิตจากการโจมตีที่ต่ำกว่าระดับห้า (ระยะเวลาการสะสมพลัง: 24 ชั่วโมง))]

[ความสามารถเพิ่มเติมที่สอง: เนตรดารา (เพิ่มทัศนวิสัยภายในความมืด)]

[หมายเหตุ: มีข่าวลือว่าสร้อยเส้นนี้ทำมาจากเศษดาวตกจากนอกโลก มันเคยเป็นสมบัติล้ำค่าของราชวงศ์บางอาณาจักร สามารถรวมพลังจากกลุ่มดาวได้โดยอัตโนมัติ ในช่วงเวลาที่สำคัญ มันจะช่วยป้องกันผู้สวมใส่จากความเสียหายถึงชีวิตได้ครั้งหนึ่ง และสามารถเพิ่มทัศนวิสัยภายในความมืดได้]

“ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังป้องกันอีกหนึ่งดาว แต่ยังสามารถป้องกันความเสียหายถึงตายจากการโจมตีระดับห้าได้ด้วย นอกจากนี้ยังมีความสามารถในการเพิ่มทัศนวิสัยภายในความมืดได้ด้วย นี่คือไอเท็มชั้นยอดสำหรับการต่อสู้ในเวลากลางคืนเลย!”

เล่ยเซียวไม่รอช้า เขารีบสวมสร้อยคอนี้และพยักหน้าอย่างพึงพอใจทันที

ด้วยเหตุนี้ ความสามารถในการเอาชีวิตรอดของเขาก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกขั้น!

หลังจากรู้สึกดีใจแล้ว เล่ยเซียวก็หันไปสนใจเรื่องอื่นต่อ

“แต่ก็น่าเสียดายที่พิมพ์เขียวโล่ระดับสี่กลับกลายเป็น 100 อันแทน…”

เมื่อมองดูจำนวนพิมพ์เขียวในกล่องเก็บของ เล่ยเซียวก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร

หากไม่มีวัตถุดิบเพียงพอแล้ว พิมพ์เขียวเหล่านี้ก็ย่อมไม่มีประโยชน์อะไร

ดังนั้นหลังจากสะสมไว้มากมายขนาดนี้ นอกจากจะสามารถแลกเปลี่ยนกับลอร์ดคนอื่นๆ ได้แล้ว พวกมันก็แทบจะไม่มีความหมายอะไรเลย

“เอาเถอะ บางทีพิมพ์เขียว 100 อันนี้อาจจะมีประโยชน์ในอนาคตก็ได้!”

หลังจากเล่นกับสร้อยคอใหม่อยู่ครู่หนึ่ง เล่ยเซียวก็เปิดหน้าต่างข้อมูลเขตแดนของตัวเองขึ้นมา

[ที่พักของลอร์ดระดับสี่ (ได้รับ ‘คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่ง’ วันละ 5 อัน)]

[เจ้าของ: เล่ยเซียว]

[ID: 0013076067]

[จำนวนประชากร: 44/100]

[จำนวนสิ่งปลูกสร้าง: 12 (ที่พักของลอร์ด บ้านธรรมดา 6 หลัง อาคารอเนกประสงค์ 5 หลัง)]

[พื้นที่เก็บของ: 30/140]

[ทรัพยากรที่ต้องการสำหรับการอัพเกรด: ไม้ 2,000 หน่วย ฟาง 1,000 หน่วย หิน 500 หน่วย]

[ทรัพยากร: ไม้ 460,000 หน่วย ฟาง 340,000 หน่วย หิน 360,000 หน่วย คริสตัลแห่งแสง 1,500 หน่วย แร่เหล็ก 50 หน่วย แร่ทองแดง 50 หน่วย]

[อาหาร: เนื้อวัว 2,700 หน่วย เนื้อหมู 5,000 หน่วย เนื้องู 130 หน่วย เห็ด 5,000 หน่วย]

[วัตถุดิบ: เอ็นวัว 110 หน่วย หนังวัว 45 หน่วย เขาวัว 12 หน่วย หนังงู 30 หน่วย เขี้ยวพิษ (หายาก) 2 หน่วย หนังหมู 360 หน่วย]

[อุปกรณ์: อาวุธระดับหนึ่ง—ขวานไม้ 102 อัน อาวุธระดับหนึ่ง—ธนูไม้ 101 อัน อาวุธระดับสอง—ดาบจันทราโปรยปราย 100 อัน อาวุธระดับสาม—ดาบแห่งแสง 1 อัน อาวุธระดับสาม—คัมภีร์แห่งชีวิต 1 อัน อาวุธระดับสาม—มีดเหมันต์เริงระบำ 1 อัน]

[พิมพ์เขียว: พิมพ์เขียวชุดเกราะระดับสาม—เกราะเงินส่องประกาย 1 อัน พิมพ์เขียวอาวุธระดับสี่—ไม้เท้าทูตสวรรค์ 1 อัน พิมพ์เขียวอุปกรณ์ระดับสี่—โล่แห่งไกอา 100 อัน พิมพ์เขียวสิ่งปลูกสร้างเวทมนตร์—ศูนย์การรักษาแห่งแสง 1 อัน]

[ยาเวทมนตร์: ยาเวทมนตร์ระดับสอง—ยาควบแน่นพลังปราณ 107 อัน]

[ไอเท็มเรียกใช้: คำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่ง 260 อัน]

[เครื่องมือ: ขวานตัดไม้ชั้นดี 40 อัน จอบชั้นดี 70 อัน]

[ทรัพยากรที่ต้องการสำหรับการอัพเกรด: ไม้ 50,000 หน่วย ฟาง 30,000 หน่วย หิน 30,000 หน่วย แร่เหล็ก 1,500 หน่วย แร่ทองแดง 1,500 หน่วย]

“ตามความเร็วในการผลิตแร่เหล็กและทองแดงตอนนี้ มันคงต้องใช้เวลาอีกสามวันก่อนที่จะสามารถอัพเกรดที่พักขึ้นเป็นระดับห้าได้ใช่ไหม?”

เล่ยเซียวตรวจสอบข้อมูลในหน้าต่างข้อมูลพลางลูบคางเบาๆ

“เมื่อพูดถึงการอัพเกรด จำนวนประชากรสูงสุดก็เพิ่มขึ้นมาเป็น 100 คนแล้ว ตามแนวโน้มการพัฒนาแบบนี้ ดูเหมือนว่ากว่าจะทำสงครามขนาดใหญ่ได้ก็คงจะต้องใช้เวลาอีกมากเลย…”

“คิดไปคิดมา มันก็ถือว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผล เพราะกว่า 99% ของลอร์ดก่อนที่จะข้ามมิติมายังโลกนี้ พวกเขาล้วนแต่เป็นคนธรรมดา มันคงต้องใช้เวลาปรับตัว รวมถึงวิธีการจัดการเขตแดนและผู้ติดตาม และวิธีการพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นด้วย”

“แน่นอนว่าข้อกำหนดคือต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป”

เล่ยเซียวสูดหายใจเข้าลึกๆ และสีหน้าของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

เมื่อดูจากจำนวนลอร์ดแล้ว มันก็ต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่ต้องสูญเสียชีวิตไปในโลกใหม่ใบนี้ มันยากที่จะจินตนาการได้เลยว่าพวกเขาต้องพบเจอกับสิ่งใดก่อนที่จะตาย

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ สีหน้าของเล่ยเซียวก็เริ่มจริงจังขึ้น

เขากำหมัดแน่น

ตัวเขาที่ข้ามมามายังโลกนี้โดยไม่มีเหตุผลใดๆ ก็เพียงแค่ต้องการมีชีวิตอยู่ หากมีใครขวางทางเขา เขาก็ไม่ลังเลที่จะกำจัดคู่แข่งเหล่านั้นออกไปจากโลกนี้ให้หมด

นี่เพื่อชีวิตของตัวเอง และเพื่อเขตแดนของเขาที่กำลังเติบโตและผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ของเขา

“แล้วก็หลังจากที่ที่พักของลอร์ดเลื่อนระดับแล้ว มันก็ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ด้วย”

เล่ยเซียวได้สติกลับมาและพยักหน้าเบาๆ

จากข้อมูลที่ไหลเข้ามาในหัวของเขา เล่ยเซียวก็รู้ว่าฟังก์ชันใหม่นี้คือระบบการสื่อสาร

ในฐานะลอร์ด เขาสามารถสร้างช่องแชทเพื่อสื่อสารกับผู้ติดตามบางคนได้ ซึ่งมันก็มีไว้เพื่ออำนวยความสะดวกในการควบคุมและแลกเปลี่ยนข้อมูลระยะไกล

โดยเฉพาะในสนามรบขนาดใหญ่ในอนาคต ฟังก์ชันนี้จะมีบทบาทสำคัญอย่างไม่ต้องสงสัย

“พูดถึงเรื่องแล้ว ถ้าจำนวนประชากรสูงสุดเพิ่มขึ้นแล้ว งั้นก็เรียกผู้ติดตามใหม่ออกมากันเถอะ”

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เล่ยเซียวก็หยิบคำสั่งอัญเชิญระดับหนึ่งออกมาจำนวน 40 อันจากกล่องเก็บของ

จากการสังเกตเมื่อวานและวันนี้ เล่ยเซียวก็พบว่าผู้ติดตามทั่วไปหนึ่งคนจะบริโภคเนื้อประมาณ 3 หน่วยต่อวัน

ถ้าเพิ่มอีก 40 คน มันก็จะต้องใช้เนื้อทั้งหมดประมาณ 240 หน่วยต่อวัน ซึ่งยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้

เล่ยเซียวเริ่มสร้างบ้านธรรมดาสี่หลังๆ รอบที่พักของลอร์ด

จากนั้น เขาก็ใช้ฟังก์ชันการสื่อสารเพื่อเรียกหู่จางที่ออกไปล่าสัตว์และกังซ่งที่กำลังทำงานอยู่ให้กลับมายังบริเวณด้านหน้าที่พัก จากนั้นเขาก็ทำการอัญเชิญผู้ติดตามออกมาทันที

อึดใจต่อมา ประตูแห่งแสงจำนวนมากก็ปรากฏขึ้น และผู้ติดตามใหม่ทั้งสี่สิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

เมื่อรวบรวมข้อมูลแล้ว เล่ยเซียวก็พบว่าผู้ติดตามใหม่เหล่านี้มีความสามารถเทียบเท่ากับกังซ่งและคนอื่นๆ ที่เคยถูกอัญเชิญออกมา ซึ่งคนที่มีระดับสูงที่สุดนั้นก็คือผู้ติดตามระดับหนึ่งสองดาว

ผู้ติดตามใหม่ที่ถูกอัญเชิญออกมานั้น หลังจากผ่านช่วงเวลาที่งุนงงแล้ว พวกเขาก็เต็มไปด้วยความตกใจ

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่กลางป่าใหญ่ มีพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ถูกเปิดออก และมีบ้านหลายหลังเรียงรายอยู่รอบๆ ที่พักขนาดใหญ่

ตรงหน้าของพวกเขามีชายหนุ่มรูปงามและสูงสง่ายืนอยู่ด้วยท่าทางผ่อนคลายพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

ด้านหลังชายหนุ่มนั้นมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่และมีหนวดเครา เขาดูแข็งแรงมาก

รวมถึงยังมีสองสาวสวยที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันทุกประการอีกด้วย

ถัดจากนั้นก็คือชายอีกสี่คน ซึ่งแต่ละคนก็มีคนงานเรียงรายอยู่ด้านหลัง

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างเหนือความคาดหมายของทุกคน!

มันต้องรู้ว่าผู้ติดตามเหล่านี้ซึ่งเป็นนักล่าและชาวนาส่วนเป็นใหญ่ พวกเขาคิดว่าหลังจากถูกอัญเชิญออกมาแล้วจะต้องเผชิญหน้ากับความเสี่ยงสูง พวกเขาต้องอดอยากและทนทุกข์ทรมาน แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาได้โชคดีมาปรากฏตัวขึ้นในสถานที่แห่งนี้ ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเขาไม่กล้าฝันเลย!

เมื่อเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว ผู้ติดตามใหม่ต่างก็รู้สึกดีใจ

จากนั้นพวกเขาก็รีบก้มศีรษะลงและทำความเคารพต่อเล่ยเซียว!