บทที่ 30 - ขายปลา

บทที่ 30 - ขายปลา

"เก็บตาชั่งไปเลย ข้ามีตาชั่งดิจิตอล" อาห้าสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์พลางยิ้มบอก

"ขอบคุณครับอาห้า ฮึบ!"

"เอาล่ะ วันนี้ถ้าไม่รีบก็ขายเก้าหยวน ข้าดูแล้วในตลาดปลาช่อนมีน้อย" อาห้าแนะนำต่อ "จะขายปลาต้องดูลาดเลาก่อนว่ารอบข้างมีปลาแบบเดียวกันไหม ค่อยตั้งราคา ปรับตามสถานการณ์"

ฉินต้าเหอพยักหน้าขอบคุณ สองชาติภพไม่เคยมาขายของเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ จะไปรู้กลเม็ดเด็ดพรายได้อย่างไร

"เถ้าแก่ หัวปลาขายนี่ยังไง?" ลูกค้าคนหนึ่งถามอาห้าที่แผงข้างๆ

หัวปลาที่ว่าคือปลาซ่ง หัวอร่อยมาก หลายคนซื้อแต่หัว

"ทั้งตัวรวมหางหกหยวน เอาครึ่งตัวสิบเอ็ดหยวน ราคานี้ยุติธรรมสุดๆ แล้ว" อาห้ายกปลาให้ดูความสด

ปลาหลักสี่ชนิดเลี้ยงกันเยอะ ตอนเช้าพวกอาห้ากับคนเลี้ยงปลาคนอื่นตกลงราคากันเรียบร้อย ดูตามขนาดและความสวย ราคาแทบไม่ต่างกัน

ปลาหัวโตถ้าหัวใหญ่หน่อยก็แพงขึ้น ของอาห้านี่สวยระดับประกวดร้องเการาโอเกะได้เลย

"สับครึ่งตัวให้หน่อย ทำปลาให้ด้วยนะ"

"ได้เลย"

อาห้าสับปลาครึ่งตัวอย่างชำนาญ ชั่งน้ำหนัก รับเงิน

ปลาหัวโตแยกขายเป็นเรื่องปกติ แต่ปลาอื่นยังต้องขายทั้งตัว ถ้าหั่นขายแล้วเหลือเศษจะขายไม่ออก

ตลาดสดในตอนนี้ไม่เหมือนกับยุคหลัง ที่หมูสองขีดก็หั่นเป็นเส้นให้ ที่นี่ต้องเอากลับไปทำเอง

ถ้าปลาตัวใหญ่เกินไป ก็ต้องยืนรอหาคนมาหุ้นซื้อ

ฉินต้าเหอก็เริ่มเปิดบิล

"พ่อหนุ่ม ปลาช่อนขายอย่างไร?"

"เก้าหยวน เมื่อวานบ่ายเพิ่งตกได้ สดๆ ซิงๆ เลยครับ" เขาจับปลาตัวหนึ่งขึ้นมา มันดีดตัวผึงจากมือ

"โอเค เอาตัวนี้แหละ วันนี้ทั้งตลาดมีแต่ร้านพ่อหนุ่มนี่แหละที่มีปลาช่อนตัวใหญ่" ลูกค้าดูปลาแล้วพอใจมาก

ปลาช่อนที่คนอื่นเอามาขายส่วนใหญ่ใช้ฉมวกแทงมา ถึงตลาดก็เน่าดูน่าขยะแขยง

ฉินต้าเหอหยิบตาชั่งดิจิตอลของอาห้ามาชั่ง

"สี่จินสามตำลึง สามสิบแปดหยวนเจ็ดเหมา คิดสามสิบเจ็ดพอครับ ให้ทำปลาไหม?"

"ฮ่า พ่อหนุ่มใจป้ำแฮะ ครั้งแรกเลยนะที่เห็นปัดเศษทิ้งตั้งหยวนกว่า"

"สามสิบแปดเลขไม่สวย ลดให้อีกหยวนก็ไม่จนลงหรอกครับ อีกอย่างนี่บิลแรกเปิดร้านด้วย"

"ใส่ถุงเลย เอาไปขังไว้ก่อนค่อยกิน" ลูกค้าพอใจมาก

ปลาธรรมชาติเอาไปขังน้ำสะอาดสักสองวันจะหายเหม็นดิน แถมตัวยังสะอาด

ฮั่นหวาปากไม่ค่อยว่าง เลยช่วยหยิบปลาหยิบถุง ใส่น้ำลงไปหน่อย

ฉินต้าเหอยื่นปลาให้ จดบัญชีลงสมุด

พอบิลแรกผ่านไป การขายก็คล่องตัวขึ้น

ปลาช่อนส่วนใหญ่ในตำบลวันนี้เป็นปลาที่ได้จากฉมวก ปลาที่ได้จากตาข่ายมีน้อย เขาขายเก้าหยวนลูกค้าก็รับได้

มีคนเห็นเขาเด็กหน่อย กะจะกดราคา เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อ

"พี่สาว ราคานี้ลดไม่ได้แล้วครับ ลองไปดูร้านอื่นก่อนไหม?"

"พ่อหนุ่ม ปกติเขาขายกันแปดหยวน ทำไมเธอขายตั้งเก้าหยวนล่ะ?"

"พี่สาว ผมทำมาหากินนะครับ ถ้าพี่ว่าแพงไปซื้อปลาหัวโตอาห้าผมดีกว่า หกหยวนเอง" เขาชี้ไปแผงข้างๆ ก่อนจะจุดบุหรี่สูบ ท่าทางไม่เหมือนเด็กหนุ่มหน้าบางเลยแม้แต่น้อย

คนอายุขนาดนี้เป็นแม่เขาได้แล้ว แต่ยังมาเรียก "พี่สาว" เมื่อเจอความเก๋าเกมเข้าไป ป้าคนนั้นก็จำใจชี้เอาปลาไปตัวหนึ่ง

ที่บ้านมีคนเจ็บ วันนี้มีใบสั่งมา แพงก็ต้องซื้อ

"ทำปลาให้ด้วยนะ ล้างให้สะอาดล่ะ"

"ได้ครับ"

เขาเอาสันมีดตบหัวปลาเปรี้ยง แล้วเริ่มชำแหละ

ท่าทางเงอะงะหน่อย ตอนผ่าท้องระวังสุดชีวิตกลัวดีแตก ถ้าดีแตกปลาตัวนี้คงต้องเอากลับไปกินเอง

งกๆ เงิ่นๆ อยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางเสียงเร่งของ "พี่สาว" ในที่สุดก็ส่งปลาให้

พอลูกค้าไป อาห้าก็แซว

"ฝึกบ่อยๆ เดี๋ยวก็คล่อง จากมือใหม่เดี๋ยวก็เป็นมือโปร"

"ใช่ครับ ต้องสู้"

อาห้าชื่นชมฉินต้าเหอมาก

วัยรุ่นที่มาขายปลาหายากจะตาย แถมยังสู้ไม่ถอย หน้าบางก็ยอมวางลงได้ วันหน้าคงเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียสบาย

ลูกค้ามาซื้ออีก เขาก็ยิ้มแย้มต้อนรับ

ชาติที่แล้วเป็นถึงเจ้าของโรงงาน แต่ต้องไปทำตัวเป็นหลานต่อหน้าพวกยี่ปั๊ว หน่วยงานตรวจสอบมาทีก็ต้องปั้นหน้ายิ้ม

ขายปลานี่ก็บริการคนอื่นเหมือนกัน แต่สะใจกว่าทำธุรกิจใหญ่โตเยอะ

เงินเข้าบัญชีทีละไม่กี่สิบหยวนเขาก็ดีใจ รับเงินทอนเงินยุ่งจนหัวหมุน

เมื่อเช้ารับเศษเงินมายี่สิบกว่าหยวน ตอนนี้ได้ใช้ทอนพอดี

ขายไปขายมา เหลือปลาช่อนยักษ์สิบเอ็ดจินนอนแอ้งแม้งอยู่ในกะละมัง ตัวใหญ่เกินขายยาก

ข้างหลังเขายังแอบซ่อนปลาช่อนตัวเล็กสองจินกว่าไว้อีกตัว ตัวนี้ไม่ขาย จะเอาไปฝากพี่สาว

อาจางรู้ข่าวว่าเขามาขายปลา ก็แวะมาดูและพูดว่า "เจ๋งนี่หว่า ไอ้หนูทำเป็นแฮะ"

ผ่านไปแค่ครึ่งชั่วโมง ปลาขายเกือบหมดแล้ว ถ้าทำปลาเร็วกว่านี้คงหมดนานแล้ว

"เหลือตัวเดียวครับ ตัวมันใหญ่ขายยาก" เขาแจกบุหรี่ให้ ก่อนจะจุดสูบเองด้วย

ปลาช่อนยักษ์ตัวนี้คือตัวที่พ่อลูกไปช็อตได้ที่เขื่อนใหม่คราวนั้น ตรงนั้นโครงสร้างใต้น้ำเยอะ มีปลาช่อนยักษ์ซ่อนอยู่ไม่แปลก

"ถ้าไม่อยากรอ ไปร้านอาหารตรงสี่แยก ขายเหมาให้เถ้าแก่ไปเลย" อาห้าสูบบุหรี่แนะนำ "ร้านเขารับปลาใหญ่ แต่ราคาจะถูกหน่อย"

"ตัวนี้ขายได้เท่าไหร่ครับ?"

"เจ็ดหยวนน่าจะได้ ปลาอ้วนดี"

"งั้นช่างมันเถอะ ไม่ขาย รอก่อน" ฉินต้าเหอส่ายหน้า "ขาดทุนยับ"

ปลาหนักสิบเอ็ดจิน ขายถูกไปขาดทุนตั้งยี่สิบกว่าหยวน เท่ากับค่ารถเมื่อเช้าเลยนะ

เขานั่งสูบบุหรี่รอ ถือโอกาสถามอาห้าเรื่องไปจองลูกปลา ช่วยอาห้าชั่งปลาไปด้วย ปลาช่อนยักษ์ของเขาไม่มีใครถามราคาเลย

"ตอนไปจองลูกปลา อย่าลืมยัดบุหรี่ดีๆ ให้คนตักปลาด้วยนะ มือเขาสั่นทีเดียวได้ลูกปลาเพิ่มหลายสิบตัว"

"ครับ อันนี้รู้แล้ว ไม่ต้องยัดเงินเหรอครับ?"

"ยัดทำหอกอะไร พวกพนักงานกินเงินเดือน ยัดเงินไปก็เท่านั้นนอกจากจะรู้จักคนใน หาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ แค่สุภาพหน่อยก็พอ" อาห้าอธิบาย

คนตักลูกปลาเป็นลูกจ้างชั่วคราว บุหรี่สองซองแลกกับลูกปลาแถมให้นิดหน่อย พวกรัฐวิสาหกิจ เขาไม่สนเศษเงินพวกนี้หรอก

รอจนถึงแปดโมง ถึงมีคนมาถามปลาช่อนยักษ์

"ตกได้เหรอ? สายเอ็นต้องใหญ่ขนาดไหนเนี่ย แปดหยวนได้ไหม?" ชายหน้าดำวัยสามสิบกว่าถามอย่างสนใจ

"ครับ ตกขึ้นมา ตัวใสปิ๊งไม่มีแผลเลยครับ" เขาแตะตัวปลา มันสะบัดน้ำใส่ "แปดหยวนก็ได้ครับ ตัวสุดท้ายแล้ว"

"โอเค ฆ่าให้ด้วย จะเอาไปตุ๋นซุป"

(จบแล้ว)