บทที่ 21 - รถสามล้อคันใหญ่

บทที่ 21 - รถสามล้อคันใหญ่

พ่อฉินที่ยืนอยู่ด้านบนมองดูพวกเด็กหนุ่มจับปลากันอย่างคึกคัก ในใจก็นึกคันไม้คันมืออยากลงไปร่วมด้วย แต่จะให้ผู้ใหญ่ลงไปแย่งงานเด็กรุ่นลูกทำต่อหน้าสาธารณชนก็คงไม่ดีนัก

ส่วนแม่ฉินยิ้มแก้มปริ เก็บตะพาบน้ำใส่ถังอย่างดี ค่าเช่าบ่อแค่ 200 หยวน ค่าน้ำมันสูบน้ำก็ร้อยกว่าหยวน แค่ขายปลาชุดนี้ก็ได้กำไรแล้ว

ใครจะไปคิดว่าในบ่อจะมีตะพาบกับปลาเฉาดำอยู่ด้วย ปลาสองชนิดนี้ราคาไม่เบาเลย ปลาเฉาดำตัวเดียวน่าจะขายได้เป็นร้อยหยวน

แต่ต่อจากนี้การเลี้ยงปลาต้องใช้เงินลงทุนแล้ว ทั้งค่าอาหาร ค่าพันธุ์ปลา ปูนขาวอีกสองกระสอบ และปุ๋ยคอกที่ต้องใส่ตามมา

การเลี้ยงปลาต้องทำให้น้ำมีสีเขียว นาน ๆ ทีต้องเติมปุ๋ยเคมีกับปูนขาวลงไปเล็กน้อย ปลาถึงจะโตได้ดี

มิน่าเล่าปลาแม่น้ำอวี้ซีถึงอร่อยกว่าปลาเลี้ยง ต่อให้เลี้ยงดีแค่ไหน คุณภาพน้ำก็สู้แม่น้ำธรรมชาติไม่ได้

ราคาปลาจี้เลี้ยงตอนนี้อยู่ที่สามหยวน ปลาพวกนี้มีตัวอ้วนปุ๊ก เกล็ดสีเหลืองทอง ชาวบ้านมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นปลาเลี้ยง

ส่วนปลาจี้ธรรมชาติส่วนใหญ่ตัวจะผอมเพรียว เกล็ดสีเงินวาว สีสันบนหลังอาจแตกต่างกันไปตามแหล่งน้ำว่าเป็นน้ำใสหรือดงสาหร่าย ชาวบ้านนอกแยกแยะได้สบาย

พอสี่หนุ่มขึ้นมาจากบ่อ รถแบ็คโฮก็เริ่มขุดลอกเลนและซ่อมแซมคันบ่อทันที

แม่ฉินคอยชี้นิ้วสั่งให้ตักเลนไปเทใส่ในนาของตัวเอง ไหน ๆ ฝ้ายก็เก็บเกี่ยวหมดแล้ว จึงถือโอกาสใส่ปุ๋ยให้ดินไปในตัว

บ่อขนาดเล็ก รวมเวลาขนย้ายดินเลนด้วยแล้ว ชั่วโมงเดียวก็เสร็จ

ยังไงก็ไม่ได้ขุดลึกอยู่แล้ว ขืนขุดไปเจอชั้นทรายเดี๋ยวน้ำจะรั่ว

"พ่อหนุ่มบ้านเว่ยหมิน ลำบากหน่อยนะ" พ่อฉินเดินเข้าไปจ่ายเงินแล้วยื่นบุหรี่ให้ซองหนึ่ง

"ไม่เป็นไรครับลุง ให้พี่ต้าเหอมีอะไรทำก็ดีแล้ว" คนขับรถขุดซึ่งเป็นเด็กหนุ่มยิ้มร่า และรับบุหรี่ไป

ใกล้แค่นี้ ไม่ต้องเรียกรถเทรลเลอร์มาขนรถขุด วิ่งมาแป๊บเดียวได้เงินค่าขนมก็ไม่เลว

ปกติรถขุดออกงานจะมีค่าดำเนินการคิดตามระยะทาง บ้านตระกูลฉินอยู่แทบจะหน้าบ้านเขาแบบนี้ ย่อมไม่คิดค่าดำเนินการ

"ได้ ไว้ในตำบลมีงาน ลุงจะให้อาหย่งช่วยดูให้นะ" ชายแก่พูดอย่างใจกว้าง

"ขอบคุณครับลุง" จากนั้นเขาก็บังคับรถหมุนตัวกลับ

เรื่องให้ลูกเขยช่วยหางานให้คนอื่นก็แค่พูดตามมารยาท ถ้าจำเป็นจริง ๆ ถึงจะจ้างวานกันด้วยเงินทอง อย่างมากก็แค่บุญคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ

เดี๋ยวนี้รถขุดทำเงินได้เยอะมาก หากเจอไซต์งานใหญ่ๆ แค่วันเดียวก็หาได้เป็นพันหยวนแล้ว

เมื่อขุดลอกเลนเสร็จแล้ว พวกเขาก็เริ่มโรยปูนขาว ขณะที่แม่ฉินไปเตรียมมื้อเที่ยง

วันนี้คนเยอะ แม่ฉินจึงทำปลาช่อนต้มผักดองสองตัว หั่นเป็ดพะโล้หนึ่งจาน และยำผักรวมอีกหนึ่งกะละมัง

ช่วงใกล้เที่ยง มักจะมีคนหาบเป็ดพะโล้เหล่านี้มาขายบนถนนใหญ่ คนแถวนี้ชอบกินกันมาก

ยำผักรวมก็คือ เส้นใหญ่เย็น รากบัว และเห็ดหูหนูนำมาคลุกเคล้ากัน ถึงจะไม่มีเนื้อสัตว์แต่ก็อร่อยอย่าบอกใคร ฉินต้าเหอกินมาตั้งแต่เด็กแล้ว

"เอ้อหู่ พวกเอ็งเอาปลาช่อนกลับไปคนละตัวนะ มีตั้งสิบกว่าตัวแล้ว เดี๋ยวค่อยมาสมทบกินข้าว"

"รู้แล้ว บ่ายนี้ไปตกปลาอีกไหม?" เอ้อหู่เช็ดเหงื่อบนใบหน้า เมื่อกี้พวกเขาออกแรงกันไปเยอะมาก การได้ปลาช่อนกลับไปตัวหนึ่งจึงไม่ถือว่ามากเกินไป

"บ่ายนี้ข้าต้องเรียนเลี้ยงปลากับอาห้า พรุ่งนี้ต้องไปซื้อตาข่าย อีกสองสามวันค่อยว่ากัน" เขาตอบกลับ

อาห้าจะมาสอนช่วงบ่าย หลังจากนั้นเขาก็ต้องเตรียมอุปกรณ์เลี้ยงปลา และยังต้องซ่อมกรงดักกุ้งอีก ช่วงนี้ดูท่าจะยุ่งน่าดู

สองพ่อลูกฉวยโอกาสช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง กะว่าจะดักกุ้งขายทำเงิน ประกอบกับมีปลาเก๋าในช่วงฤดูใบไม้ร่วงด้วย น่าจะทำกำไรได้งาม

พอตกบ่าย อาห้าก็มาสอนเรื่องข้อควรระวังในการเลี้ยงปลา ฉินต้าเหอนั่งจดลงสมุดอย่างตั้งใจ ขณะที่พ่อฉินมองอยู่ข้างๆ ก็อดทอดถอนใจไม่ได้

อาห้าให้เกียรติมากจริงๆ ขนาดคนนอกวงการอย่างตนเองยังฟังออกว่าสิ่งที่สอนนั้นเป็นของจริงทั้งหมด มีประโยชน์กว่าที่ลูกชายไปเรียนในวิทยาลัยห่วยๆ นั่นเสียอีก

"ความรู้พวกนี้ส่วนใหญ่มาจากประสบการณ์ แล้วก็อ่านจากหนังสือมาบ้าง เทคโนโลยีมันพัฒนาไปเรื่อยๆ การเลี้ยงปลาก็ต้องตามยุคสมัยให้ทัน"

"หนังสืออะไรครับ?"

"พวกคู่มือการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำของสถานีเกษตร แล้วก็ในหน้าหนังสือพิมพ์ก็มีสาระดีๆ เยอะแยะ"

ฉินต้าเหอได้ยินดังนั้นก็รู้ทันทีว่าวันหลังจะต้องไปหาหนังสือเหล่านี้มาอ่าน หากอยากจะปักหลักในชนบทก็ต้องมีความรู้ แค่ทำนาอย่างเดียวคงไม่รอดแน่

"ไว้ผมจะไปหาดู ขอบคุณอาห้ามากครับที่ชี้แนะ" เขาหยิบบุหรี่สองคอตตอนออกมาให้อย่างนอบน้อม ถือเป็นค่าครู

"เกรงใจอะไรกันเล่า การแนะนำลูกหลานเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว นี่แน่ะ" อาห้ายิ้มรับบุหรี่ไว้ แล้วสอนวิธีปล่อยลูกปลาต่อ

ช่วงแรกให้ปล่อยลูกปลาให้หนาแน่นหน่อย พอเข้าหน้าหนาวค่อยทยอยจับปลาจี้ตัวใหญ่ออกไป

พวกตัวขนาดสามตำลึงก็ขายได้แล้ว แค่ราคาอาจจะถูกหน่อย เขาต้องคำนวณปริมาณปลาในบ่อจากอาหารที่ปลาเหลือกิน แล้วควบคุมความหนาแน่นด้วยการทยอยจับออกทุกวัน

หากทำแบบนี้ ปลาจี้ที่จับขึ้นมาทุกวันก็จะสามารถนำไปขายได้ ซึ่งเป็นรายได้สำหรับจุนเจือชีวิตประจำวัน

ฉินต้าเหอฟังแล้วก็เห็นภาพชัดเจน นี่แทบจะจับมือสอนวิธีการเลี้ยงปลาจี้แล้ว

หากวันหน้ามีปัญหาอะไรหรือตรงไหนไม่เข้าใจ ก็ยังสามารถโทรไปถามได้ ดูท่าว่าพ่อคงติดหนี้บุญคุณเขาไปไม่น้อย

ไม่อย่างนั้นต่อให้สนิทกันแค่ไหน ก็คงไม่สอนอย่างละเอียดขนาดนี้

พอแขกกลับกันหมด พ่อแม่ลูกสามคนก็เริ่มประชุมกัน

"อาเป่า พ่อบอกว่าจะซื้อรถสามล้อคันใหญ่ ถ้าปีหน้าหาเงินได้น้อย ปีมะรืนลูกอาจจะยังไม่ได้แต่งเมียนะ" แม่พูดอย่างกังวล

"ไม่เป็นไรแม่ หาเงินได้เดี๋ยวก็มีเมียได้เองแหละ" การมีรถสามล้อคันใหญ่สะดวกจะตายไป วันหลังไปขายปลาในเมืองก็ขับรถไปเองได้เลย

แถมรถสามล้อเกษตรยังไม่ต้องเสียค่าบำรุงทาง ไม่ต้องใช้ใบขับขี่ บรรทุกของได้เหมือนรถกระบะเล็ก คุ้มค่าสุด ๆ

"ซื้อรถมือสองก็จะประหยัดไปได้เยอะนะหลันเอ๋อร์ เดี๋ยวพ่อลองไปถามในตำบลดู" พ่อฉินดูสนใจมาก

ผู้ชายร้อยทั้งร้อยชอบรถ ต่อให้ไม่ใช่รถเก๋ง แค่รถสามล้อเครื่องก็ถือว่าเท่ระเบิดแล้ว

"ฉันจะบอกให้นะ ถ้าจะซื้อก็ซื้อรถใหม่ไปเลย รถมือสองไม่รู้ว่าจะมีปัญหาตรงไหนบ้าง" แม่ฉินหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ

"อีกอย่าง มีรถแล้วในช่วงที่ว่างเว้นจากการทำนา ต้องออกไปหางานทำนะ ไม่ว่าจะขนของหรือรับคน ห้ามจอดรถทิ้งไว้เฉย ๆ"

แม่ฉินคำนวณในใจ พ่อลูกช่วยกันหาปลา รวมกับการใช้รถวิ่งรับจ้าง ครึ่งปีก็คืนทุนแล้ว ส่วนที่เหลือคือกำไรล้วน ๆ

"แน่นอน ระดับชื่อเสียงของพ่อในตำบล งานไม่ขาดมือหรอก" ชายแก่ตบหน้าอกรับประกันทันที

"ดีเลย งั้นโทรไปถามเลย จำได้ว่าแถวชางโถวมีโรงงานประกอบรถสามล้อ ลองถามดูว่ามีของไหม ถ้ามีพรุ่งนี้ไปซื้อเลย"

"จัดไป!"

เห็นพ่อหน้าบานไปโทรศัพท์ ฉินต้าเหอก็ถอนหายใจ สงสัยว่ารถใหม่นี้เขาคงไม่ได้แตะหรอกมั้ง

อย่าว่าแต่รถเก๋งเลย ต่อให้เอารถบีเอ็มดับเบิลยูชาติที่แล้วมาแลกกับรถสามล้อเกษตรคันใหญ่ตอนนี้เขาก็ไม่เอา ขับไอ้นี่มันส์กว่าเยอะ

วันหลังไปล่าปลาใหญ่ในแม่น้ำแยงซี ขนคันเบ็ดอาวุธหนักขึ้นรถสามล้อไป ฮึ่ม ปลาใหญ่เสร็จโจรแน่

(จบแล้ว)