บทที่ 20 - ล้างบ่อ

บทที่ 20 - ล้างบ่อ

กินข้าวเสร็จ เขาก็เข้าไปขลุกอยู่ในห้องเก็บของ เสียง "โป๊กๆ เป๊กๆ" ทุบตะกั่วถ่วงดังออกมา แล้วก็ต้องผูกเบ็ดสายหน้าอีก

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าทำไมการตกแบบดั้งเดิมถึงใช้เบ็ดตัวเดียว มันเปลืองนี่เอง สภาพพื้นที่ซับซ้อนหน่อยก็ติดตอ

เมื่อบ่ายสี่คนทำสายหน้าขาดไปสิบเอ็ดชุด ถ้าเป็นเบ็ดตัวเดียวคงไม่ติดเยอะขนาดนี้

จังหวะยกเบ็ดคู่มันจะมีการหมุนควงสว่าน ทำให้โอกาสเกี่ยวตอมากกว่าเบ็ดเดี่ยวหลายเท่า คืนนี้ต้องจุดตะเกียงผูกเบ็ดอีกแล้ว

สาย 1.0 เขาผูกเพิ่มไปอีกสามสิบชุด เอ็นตกปลาน่ะพอ แต่เบ็ดตัวเล็กเกือบจะหมดแล้ว คราวหน้าเข้าเมืองต้องซื้อเพิ่ม

เบ็ดพวกนี้ตัวละแปดเฟิน ขาดทีละสองตัวก็สิบหกเฟินเข้าไปแล้ว

แต่วันนี้ได้ปลาจี้กวากวามาเพียบ เอาไปปล่อยในบ่อตัวเอง ประหยัดไปได้มากโข

วันที่สอง ในเมื่อไปตบปลาช่อนไม่ได้ เขาก็นอนตื่นสายโด่งเจ็ดโมงกว่า เข้าไปในห้องโถงไม่เจอใคร

"แม่! แม่!"

"อยู่หลังบ้าน อาห้าเอ็งเพิ่งมา มานี่เร็ว" เสียงแม่ดังมาจากข้างหลัง เขาไม่มีเวลาแปรงฟัน รีบวิ่งแจ้นไปทันที

"อาห้าลำบากแย่เลยครับ เชิญสูบบุหรี่" เขากุลีกุจอแบกปูนขาวสองถุงลงจากรถ

"เหอะๆ พี่ใหญ่ ผมไปดูบ่อก่อนนะ" อาห้าบอกพ่อฉิน แล้วเดินดุ่มๆ ไปที่บ่อ

ฉินต้าเหอเห็นดังนั้นก็รีบตามไป อาห้าคือเซียนเลี้ยงปลาตัวจริง

"อย่างน้อยต้องสูบอีกสองชั่วโมง ต้าเหอ เอ็งมาดูคันดินฝั่งติดทะเลสาบใหญ่สิ"

"ทำไมเหรอครับ?"

"บางเกินไป ต้องเสริมให้หนาหน่อย ไม่งั้นถล่มลงมาจะยุ่ง" อาห้าส่ายหน้า

"เดี๋ยวสูบแห้งแล้ว บ่ายนี้ผมจัดการเอง"

"แล้วก็เลนก้นบ่อหนาเกินไป ปลาจี้โตเร็วแต่อึก็เยอะ เลนเยอะน้ำจะเสีย ต้องเรียกรถมาตักออกสักชั่วโมง ถือโอกาสเสริมคันดินไปด้วยเลย จำได้ว่าปากทางหมู่บ้านมีรถแบ็คโฮอยู่ ใกล้แค่นี้ไม่น่าแพงเท่าไหร่"

ตอนนั้นพ่อฉินก็เดินตามมาด้วย ถึงจะยกบ่อให้ลูกเลี้ยง แต่ได้เรียนรู้อะไรบ้างก็ดี

ได้ยินประโยคนี้ แกก็รีบพูดขึ้นทันที

"รถแบ็คโฮบ้านเถ้าแก่ซูเปอร์มาร์เก็ตเว่ยหมิน อยู่ห่างไปร้อยเมตรเอง ชั่วโมงละ 80 หยวน ไม่แพง"

ซูเปอร์มาร์เก็ตเว่ยหมินอยู่ตรงข้ามซูเปอร์มาร์เก็ตหลี่หมิน สองร้านนี้อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน

"เรียกมาขุดตอนนี้เลย เดี๋ยวจะได้โรยปูนขาวพอดี"

"ได้ เดี๋ยวข้าไปเรียก"

พอพ่อฉินไปแล้ว สองคนก็เริ่มถอนวัชพืช เก็บลูกปลาที่เกยตื้น

"มีแต่ลูกปลาช่อน สงสัยว่าบ่อนี้คงจะไม่มีปลาใหญ่แล้วมั้ง" ฉินต้าเหอจับลูกปลาช่อนตัวหนึ่งขึ้นมา โยนลงตะกร้าอย่างรังเกียจ

"พี่ใหญ่บอกว่าที่นี่ปลาช่อนเยอะ ต้องล้างบางสักรอบ โรยปูนขาวแล้วตากแดดสักวัน"

"จริงสิ อาห้า โรยปูนขาวเพื่ออะไรครับ?"

ตอนนี้เขาเพิ่งกลับมาอยู่บ้านนอก อะไรไม่รู้ก็นึกถามไปดื้อ ๆ

"หนึ่งคือฆ่าเชื้อ สองคือเพิ่มแคลเซียมในน้ำ ปลาจี้จะโตเร็ว ต้องเสริมทั้งโปรตีนและแคลเซียม"

อาห้าอธิบายความรู้พื้นฐานเรื่องบ่อเลี้ยงปลาจี้ให้ฟังอย่างละเอียด ทั้งสองคนทำงานไปคุยไป

ปลาจี้ถือเป็นปลาที่โตเร็ว อัตราแลกเนื้อ มักจะอยู่ที่ 2:1 คืออาหาร 2,000 จิน ได้ปลา 1,000 จิน

แต่เงื่อนไขคือแคลเซียมในน้ำและโปรตีนในอาหารต้องสูงพอ ลำพังแค่กากเรปซีดกับธัญพืชไม่พอหรอก ต้องเสริมกากเต้าหู้กับแมลง

"ทางที่ดีติดหลอดไฟล่อแมลง ตอนกลางคืนแมลงมาตอมแล้วตกลงน้ำ ปลาได้กินจะโตเร็วกว่า"

ฉินต้าเหอฟังแล้วแทบอยากจะวิ่งไปหยิบสมุดมาจด ให้ตายสิ การเลี้ยงปลาจีนี่รายละเอียดเยอะชะมัด

"ต้าเหอ ทุกครั้งที่ลงลูกปลา ต้องจดไว้ว่าลงกี่ตัว กี่จิน แล้วคำนวณจากปริมาณอาหารที่ให้ว่าในบ่อมีปลาเหลือเท่าไหร่ ถ้าเยอะเกินต้องจับออก ไม่อย่างนั้นปลาขาดออกซิเจนตายยกบ่อ จะเสียหายหนัก"

"งั้นปกติผมวางตาข่ายไว้ ดักจับตัวใหญ่ขึ้นมาทุกวัน แล้วปล่อยตัวเล็กเติมลงไป รักษาความสมดุลได้ไหมครับ?" เขาถามอย่างสงสัย

"คนเลี้ยงเขาก็ทำกันแบบนี้แหละ ได้ผลแน่นอน แถมเลี้ยงปลาจี้ไม่ต้องล้างบ่อบ่อย กำหนดจุดให้อาหาร พอถึงเวลาค่อยยกยอขึ้นมา"

อาห้าอธิบายวิธีนี้อย่างละเอียด นั่นคือเคล็ดลับการ 'ยกยอ'

กำหนดจุดให้อาหาร พอราคาปลาจี้ดี ก็เริ่มอดอาหารปลา อดสักวันสองวัน

แล้วเอายอไปวางก้นบ่อ พอสาดหัวอาหารลงไป ปลาจี้จะมารุมกิน ถึงตอนนั้นยกยอขึ้นมาก็ได้ปลาเพียบ

ทำวนไปสักสองสามรอบ ปลาก็เกลี้ยงบ่อ เหลือแต่พวก "ปลาก้นบ่อ" นิดหน่อย

"ต้องเลี้ยงปลาลิ่นผสมเพื่อปรับสภาพน้ำ แล้วหาปลาเฉาดำสักสองตัวมาลงไว้กินหอยเชอรี่ กับปลาเฉาอีกหน่อย พืชใต้น้ำเยอะออกซิเจนไม่พอ ต้องมีปลาเฉามาช่วยกำจัด"

ร่ายยาวมาขนาดนี้ แทบจะบอกเคล็ดลับการเลี้ยงปลาจี้จนหมดไส้หมดพุง

ช่วงแรกเขาคงเลี้ยงแบบหนาแน่นต่ำไปก่อน ไม่ต้องพิถีพิถันขนาดนี้ แต่ต่อไปต้องพัฒนาไปสู่การเลี้ยงแบบหนาแน่นสูงถึงจะรวย

แล้วพันธุ์ปลาล่ะ ผมตกปลาจี้ไซส์ไพ่นกกระจอกที่ใช้เป็นปลาเหยื่อมาจากธรรมชาติ ใช้ได้ไหมครับ?

"ใช้ได้ แต่ต้องดูให้ดี อย่าเอาปลาจี้พันธุ์ผสมใส่ลงไปเด็ดขาด และปูนขาวต้องแช่น้ำไว้เป็นสิบวันกว่าจะลงปลาได้"

เชี่ย! คิดแล้วปวดหัว เมื่อวานอุตส่าห์หิ้วปลาจี้กวากวากลับมาตั้งเยอะ ขังไว้ที่บ้านสิบวันตายหมดแน่

"เมื่อวานผมตกปลาจี้มาได้หลายจิน สงสัยคงต้องเอาไปเลี้ยงเป็ดไก่แทน"

"หน้าบ้านมีแม่น้ำไม่ใช่เหรอ? เอาอวนมาดัดแปลงเป็นกระชังใหญ่สิ แต่เดี๋ยวปลาจี้จะเริ่มโตเร็ว หากอยากทำเงินไวๆ ไปซื้อลูกปลาจากฟาร์มพันธุ์ดีกว่า ลูกปลาที่นั่นไม่แพงเลย เป็นพันธุ์สันหนาทั้งนั้น"

"ครับ อีกสองสามวันผมจะไปสั่ง"

ฉินต้าเหอพยักหน้า ฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงที่ปลาจี้สะสมไขมัน หากขืนรอไปตกเองคงไม่ทันการ

ในตอนนั้นเอง พ่อของฉินก็กลับมา บอกว่ารถขุดจะมาถึงเดี๋ยวนี้ แล้วทุกคนก็เริ่มจับปลา

เก้าโมงกว่าๆ พวกฮั่นหวาก็มาถึง ตอนนี้น้ำถูกสูบจนเหลือเพียงชั้นตื้นๆ ทำให้ปลากระโดดกันตูมตาม

ที่นี่มีเลนหนา หากใส่ชุดเอี๊ยมลงไปขาคงจมดึงไม่ขึ้นแน่ ฉินต้าเหอกับเพื่อนๆ เลยถอดรองเท้าแล้วลุยเท้าเปล่า

"มีแต่ปลาช่อนแฮะ แล้วก็ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น" ทุกคนตื่นเต้นและเริ่มไล่จับทันที

ฮั่นหวากับฉินต้าเหอเริ่มจับจากฝั่งตะวันออก ส่วนอีกสองคนจับจากฝั่งตะวันตก ทุกคนถือตะกร้าไม้ไผ่ลุยโคลน ด้วยความเบิกบานใจสุดขีด

ตรงน้ำตื้นมีลูกปลาช่อนอยู่เพียบ ส่วนปลาเล็กแทบจะมองไม่เห็นเลย

"มีตะพาบด้วย! เฮ้ย ตัวนี้มีราคา" เถี่ยตั้นคลำเจอตะพาบตัวขนาดสองจินกว่า ซึ่งเกือบโดนมันกัด

แต่ตะพาบใส่ตะกร้าไม่ได้ เพราะมันปีนหนีได้ จึงต้องเดินลุยโคลนเอาไปเก็บไว้ก่อน

ไม่นานนัก ฉินต้าเหอก็จับตะพาบยักษ์ได้ตัวหนึ่ง มันฝังตัวอยู่ในโคลน โผล่มาแค่รูจมูกสองรู ดีที่เขาตาไว

พอน้ำตรงกลางบ่อแห้งลงเหลือเพียงครึ่งเดียว ทั้งสี่คนก็มารวมตัวกันเพื่อช่วยกันจับปลาใหญ่

"ปลาช่อนตัวเบ้อเริ่ม! น่าจะหนักสิบจินได้มั้งเนี่ย?" ทุกคนต่างตะลึง

บ่อเล็กแค่นี้ มิน่าล่ะถึงไม่มีปลาเล็ก เพราะโดนปลาช่อนยักษ์กินเรียบหมด

แต่ข้างในสุดยังมีปลาเฉาตัวใหญ่สองตัว กับปลาเฉาดำอีกตัว น้ำหนักราวสิบจิน ซึ่งเป็นปลากินพืชไซส์เดียวกันที่ไม่กลัวปลาช่อน

(จบแล้ว)