บทที่ 405 - เซี่ยตงโยนกุญแจ: ซูหว่านฉิง ขับรถ!

บทที่ 405 - เซี่ยตงโยนกุญแจ: ซูหว่านฉิง ขับรถ!

10 ล้านดอลลาร์ แลก 40%

นี่เป็นข้อเสนอที่โหดหิน แต่ก็หอมหวานจนปฏิเสธไม่ได้

ในปี 2008 มูลค่าของ JD.com ตกต่ำสุดขีด Capital Today ของสวีซิน (Kathy Xu) เคยลงทุนไป 10 ล้านดอลลาร์เมื่อปี 2007 แต่เงินก้อนนั้นถูกเผาไปเกือบหมดแล้ว

ตอนนี้การหาเงินเพิ่มยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา

ข้อเสนอของเซี่ยตง เท่ากับประเมินมูลค่าบริษัท (Pre-money Valuation) ไว้ที่ 15 ล้านดอลลาร์

ถ้ามองจากมุมมองอนาคต นี่คือการปล้น

แต่ถ้ามองจากสถานการณ์ปัจจุบัน นี่คือการช่วยชีวิต

หลิวเฉียงตงกำมือแน่น สมองคำนวณอย่างรวดเร็ว

เสียหุ้น 40% แลกกับเงินสดที่จะทำให้บริษัทอยู่รอดและขยายตัวได้อีกอย่างน้อย 2 ปี

คุ้ม

"ตกลงครับ!" หลิวเฉียงตงตอบรับเสียงดังฟังชัด แววตาเด็ดเดี่ยว "แต่ผมมีเงื่อนไขข้อเดียว"

"ว่ามาครับ"

"สิทธิ์ในการบริหาร (Voting Rights) ต้องอยู่ที่ผม" หลิวเฉียงตงจ้องตาเซี่ยตง "ผมยินดีให้คุณถือหุ้นใหญ่ แต่ทิศทางการบริหาร ผมต้องเป็นคนตัดสินใจ"

นี่คือเส้นตายของเขา เขาเคยเห็นผู้ก่อตั้งหลายคนโดนนักลงทุนยึดบริษัท เขาจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

เซี่ยตงยิ้มกว้าง

"ไม่มีปัญหาครับ ผมลงทุนในตัวพี่ ไม่ได้ลงทุนในโกดังสินค้า" เซี่ยตงยื่นมือออกไป "ผมเชื่อใจพี่หลิว พี่ลุยได้เต็มที่ ผมแค่รอรับปันผล"

หลิวเฉียงตงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยื่นมือไปจับมือเซี่ยตงแน่น เขย่าแรงๆ

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณที่ไว้ใจ!" น้ำตาซึมออกมาที่หางตาของลูกผู้ชายอกสามศอกคนนี้

เสี่ยสวี่ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้

เขาเพิ่งเห็นการเจรจาธุรกิจมูลค่า 70 ล้านหยวน (10 ล้านดอลลาร์) จบลงภายในไม่ถึง 5 นาที

ไอ้หนุ่มนี่... รวยจริง! และบ้าจริง!

"เอาล่ะ รายละเอียดสัญญา เดี๋ยวผมให้ทนายติดต่อพี่ไป" เซี่ยตงลุกขึ้น

"เถ้าแก่สวี่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะครับ"

"ครับๆๆ! เชิญครับคุณชายเซี่ย!" เสี่ยสวี่รีบลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวผมเดินไปส่ง!"

"ไม่ต้องหรอกครับ ดูแลพี่หลิวเถอะ" เซี่ยตงตบไหล่หลิวเฉียงตง "พี่หลิว วันหลังว่างๆ มาดื่มชากัน ผมเรียนอยู่เป่ยโหย่ว ใกล้ๆ นี่เอง"

"ได้ครับ! ผมจะไปหาแน่นอน!" หลิวเฉียงตงรับคำแข็งขัน

เซี่ยตงหันไปหาเล่ยเจิ้นกับหลินเสวี่ย

"ไปกันเถอะ รถน่าจะพร้อมแล้ว"

ทั้งกลุ่มเดินออกมาที่โชว์รูม

Range Rover สีดำเงาวับจอดรออยู่ ป้ายทะเบียนชั่วคราวติดเรียบร้อย

"สวย" เล่ยเจิ้นชม "ตาถึง"

"ขอบคุณครับ" เซี่ยตงรับกุญแจรถจากเซลส์

เขาหันไปมองซูหว่านฉิงที่ยังยืนงงๆ อยู่

"ยืนบื้ออยู่ทำไม?" เซี่ยตงโยนกุญแจรถให้เธอ

ซูหว่านฉิงรับกุญแจไว้อย่างลนลาน "หือ?"

"ขับสิ" เซี่ยตงเดินไปเปิดประตูฝั่งคนนั่ง "ฉันไม่มีใบขับขี่"

"หา?!"

ทุกคนอุทานพร้อมกัน

ซื้อรถคันละเกือบสองล้าน แต่ไม่มีใบขับขี่?

"ล้อเล่นน่า" เซี่ยตงหัวเราะ "ฉันมีใบขับขี่ แต่ขี้เกียจขับ วันนี้ให้เธอประเดิม เธอเป็นคนเลือกเบาะเองไม่ใช่เหรอ? รับผิดชอบด้วย"

ซูหว่านฉิงหน้าแดง กำกุญแจแน่น "ขับก็ขับ! ถ้ารถเป็นรอยอย่ามาโทษฉันนะ!"

เธอสูดหายใจลึก ปีนขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับ ปรับเบาะ ปรับกระจก

เซี่ยตงขึ้นนั่งข้างๆ คาดเข็มขัด

"ไปไหนคะบอส?" ซูหว่านฉิงถาม มือจับพวงมาลัยแน่น

"ไปหาของกิน" เซี่ยตงเอนเบาะลงนอน "ฉลองที่ได้รถใหม่ และฉลองที่ได้หุ้นส่วนใหม่"

"ไป!"

เครื่องยนต์คำราม รถ SUV คันใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากโชว์รูม ท่ามกลางสายตาอึ้งทึ่งเสียวของเสี่ยสวี่และพนักงานทุกคน

เล่ยเจิ้นมองตามท้ายรถไป ส่ายหน้ายิ้มๆ

"ไอ้หมอนี่... ทำอะไรก็เหนือความคาดหมายตลอด"

หลินเสวี่ยขยับแว่น "แต่เขามองคนแม่นนะ ผู้ชายที่ชื่อหลิวเฉียงตงนั่น แววตามีของ"

"รอดูกันต่อไป" เล่ยเจิ้นโอบไหล่แฟนสาว "ไปเถอะ เราก็ไปเอารถของเราบ้าง"

...

บนรถ Range Rover

ซูหว่านฉิงขับรถด้วยความระมัดระวังสุดชีวิต เกร็งจนไหล่ตั้ง

"ผ่อนคลายหน่อย" เซี่ยตงเปิดเพลง "รถมันมีประกัน"

"ถามจริง..." ซูหว่านฉิงเหลือบมองเขา "10 ล้านดอลลาร์... นายเอาจริงเหรอ?"

"จริงสิ"

"นายไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ?"

เซี่ยตงหลับตา "เก็บได้ข้างทางมั้ง"

"เชอะ ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก"

"แต่ว่านะ เซี่ยตง" ซูหว่านฉิงพูดเสียงเบาลง "ขอบคุณนะ"

"ขอบคุณเรื่องอะไรอีก?"

"ขอบคุณที่ทำตัวเท่ๆ ให้ดู" เธอยิ้ม "ตอนนายนั่งเจรจากับผู้ชายคนนั้น นายดู... เป็นผู้ใหญ่มาก"

เซี่ยตงลืมตาข้างหนึ่งมองเธอ

"ชอบอะดิ?"

"บ้า!" ซูหว่านฉิงหน้าแดงแปร๊ด เหยียบคันเร่งส่ง รถพุ่งพรวดออกไป

"เฮ้ยๆๆ เบาๆ! เดี๋ยวชน!"

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังก้องอยู่ในห้องโดยสารที่หรูหรา

ในกระจกมองหลัง ภาพของตลาดรถยนต์ค่อยๆ เล็กลง แต่ภาพอนาคตที่ยิ่งใหญ่กำลังรอพวกเขาอยู่ข้างหน้า

(จบบทนี้ และจบเหตุการณ์ซื้อรถ)