บทที่23

หลังจากได้รับแต้มถึง 1,500 แต้มแล้ว หลิวเฉิงก็ค่อนข้างอารมณ์ดีขึ้นมา

ครั้งสุดท้ายที่เขาฆ่าบอสเก่าของเขาไป เขาได้รับเพียงแค่ 300 แต้มเท่านั้น แต่ในครั้งนี้เขาฆ่าวิญญาณระดับกลางกลับได้ถึง 1,500 แต้ม เห็นได้ชัดเลยว่าความแตกต่างระหว่างผีสองตนนี้ห่างกันระดับไหน

หลังจากหลิวเฉิงมีความสุข ทันใดนั้นเขาก็มองไปเห็นผีสาวชุดแดงที่กำลังอยู่ไม่ไกลจากเขา ด้วยสังหรณ์ของเธอ ทำให้ผีสาวชุดแดงถอยหลังด้วยความกลัว

เธอต้องการจะวิ่งหนีไปเสียเดี๋ยวนี้เลย!

เธอกลัวจริง ๆ โดยเฉพาะหลังจากได้เห็นความแข็งแกร่งที่น่ากลัวของเซี่ยว่านชิว เธอไม่กล้าอยู่ต่อเพราะเธอกลัวว่าหลิวเฉิงจะสั่งให้ผีตนนั้นฆ่าเธอ

เพราะจากความประทับใจแรกพบนั้นคือหลิวเฉิงสั่งให้เซี่ยว่านชิวฆ่าเธอ

อย่างไรก็ตาม ในตอนที่ผีสาวชุดแดงกำลังถอยห่างออกไป ร่างสองร่างก็ปรากฎตรงหน้าเธอ

“ยัยสาวแก่ เธอจะไปไหนน่ะ?”

“……….” ผีสาวพูดไม่ออก ก็จริงที่เธอแก่ แต่รูปลักษณ์เธอยังคงเป็นเด็กสาวอยู่นะ

เสียงเรียกที่ไม่คาดคิดทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัว

ตอนนี้เธออยากจะคว้าหูของหลิวเฉิงแล้วตะโกนกรอกหูเข้าไปว่า ใครคือสาวแก่กันฮะ! ทว่ามันก็ได้แต่คิดในใจเท่านั้น

อีกฝ่ายมีความสามารถในการทำให้ผีที่แข็งแกร่งกว่าตนนี้เชื่อฟังได้ คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งแค่ไหน บางทีเขาอาจจะน่ากลัวมากก็ได้

ความกลัวต่อหลิวเฉิงมันฝังลึกลงไปในใจของผีสาวทีละน้อย

“ไม่ต้องกลัวไป เรามาคุยกันต่อเถอะ” หลิวเฉิงเลื่อนเก้าอี้ที่อยู่ ๆก็ปรากฎออกมาแล้วนั่งลงไป

เก้าอี้ที่อยู่ ๆก็โผล่มาเป็นความสามารถเทเลพอร์ตของเซี่ยว่านชิว เธอเทเลพอร์ตเอาเก้าอี้ที่อยู่ในห้องเรียนมาให้หลิวเฉิงนั่ง

“อึก! ข... ขอโทษที แล้วม ม มีคำถามอะไรจะถามอีกล่ะ”

ผีสาวถามด้วยความระมัดระวังในการตอบ

“อืม เธอดูสุภาพขึ้นนะ”

‘ไอ้บ้าเอ๊ย ต่อหน้านายฉันจะกล้าทำอย่างอื่นไหมล่ะยะ!!!’ ผีสาวได้แต่ทำหน้าตาหม่นหมอง เธอกลัวว่าหากเธอหลุดปากพูดความในใจนี้ออกมา หลิวเฉิงจะตบปากเธอ

คนธรรมดาสัมผัสผีไม่ได้แต่หลิวเฉิงทำได้ บางทีอาจเป็นเพราะระบบแต้มบุญ เขาไม่เพียงเห็นผีเท่านั้น แต่เขายังปราบผีได้ด้วย

แน่นอนว่าต้องเป็นผีที่อ่อนแอกว่าแต้มหยางของเขา ไม่อย่างนั้นแต้มหยางของเขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไหร่

ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมีแฟนสาวผู้ทรงพลังอันน่ากลัวอย่างเซี่ยว่านชิวอยู่เคียงข้าง หลิวเฉิงไม่กลัวจะเจอผีที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง หากเจอจริง เขาก็ปล่อยให้แฟนของเขาจัดการให้เอง

มันเหมือนกับการกินข้าวนุ่ม ๆ... ช่างหอมหวลอะไรแบบนี้!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เกมจำลองแฟนผีนี้ มันทำให้เกิดผีขึ้นมาตามการจำลองจริง ๆ แล้วคนเล่นอย่างเขานี่แหละคือคนที่ได้รับการเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีจากแฟนผีจำลอง

ไม่ว่าจะเป็นยังไง แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ

หลิวเฉิงเริ่มคิดเกี่ยวกับเกมจำลองนี้อย่างจริง ๆ จัง ๆ เขาคิดว่าหลังกลับถึงบ้าน จะลองดูว่าสามารถเลือกแฟนผีตนที่สองออกมาอีกได้ไหม

ตอนนี้ผีจากประตูนรกฟื้นขึ้นมา บนโลกนี้มีผีมากเกินไป หลิวเฉิงเลยรู้สึกว่าเขามีแฟนผีเพียงคนเดียวคงไม่ปลอดภัย

ต่อให้สร้างได้อีกหนึ่ง ก็ยังดีกว่า

ถึงอย่างนั้น แฟนคนต่อไปที่เขาจะเลือก จะเป็นแฟนผีแบบไหนดี?

โลลิไร้ยางอาย?

สตรีสูงศักดิ์?

ผีสาวที่กำลังป่วย?

ผีก้อนเนื้อที่สามารถระเบิดได้?

ผีสาวชุดแดงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอชำเลืองมองหลิวเฉิงอย่างระวัง เธอกำลังรอให้หลิวเฉิงถามคำถามกับเธอแต่หลังจากที่รอเป็นเวลานาน อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ พอเวลาผ่านไป บนหน้าหลิวเฉิงก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่แสดงออกมามันเหมือนกับใบหน้าของคนลามกและคนเลวมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผีสาวชุดแดงอดกระชับเสื้อของเธอไม่ได้

คนคนนี้กำลังคิด... กับเธออยู่ ใช่หรือเปล่า?

ผีสาวเริ่มตื่นตระหนก

ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงแต่เธอก็ยังเป็นผีนะ!

โดยเฉพาะเมื่อหลิวเฉิงจ้องมองตัวเธอแล้วยิ้มบาง ๆ นั่นยิ่งทำให้เธอตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น สีหน้ากลายเป็นใกล้จะร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวแล้ว

‘แม่คะ ฉันอยากกลับบ้าน... ไม่ได้ ฉันต้องไปเกิดใหม่เดี๋ยวนี้ ฉันจะได้ไม่เป็นผีอีก!         ’

ผีสาวเริ่มรร้องไห้ในใจ

“นาย... นายกำลังคิดอะไรอยู่... คนกับผีมีเส้นทางต่างกันนะ นายไม่สามารถ... ทำได้...”

ผีสาวชุดแดงตัวสั่นเทา ในตอนนั้นเองหลิวเฉิงก็กลับมามีสติอีกครั้งหนึ่ง

“เธอกำลังพูดอะไรอยู่?”

ในความเป็นจริงนั้น หลิวเฉิงเพียงแค่คิดจะเรียกแฟนผีคนต่อไปด้วยธีมไหนดี ไม่ได้จ้องมองเธอแบบที่เธอกำลังคิดอยู่

อีกอย่างหนึ่งที่หลิวเฉิงคิดเอาไว้ในหัวก็คือ หลังจากที่กลับไปแล้ว เขาจะต้องนำแต้มที่ได้มาไปอัปเกรดสถานะของตัวเอง ทั้งความแข็งแกร่งร่างกายและพลังหยางของเขาให้มากขึ้น

“เอาล่ะ ตอนนี้กลับมาถามตอบกันต่อ นี่เป็นคำถามสุดท้ายแล้ว”

‘คำถามสุดท้าย... หมายความว่าเขากำลังจะฆ่าฉันแล้วใช่ไหม?’ ผีสาวในห้องน้ำตัวสั่นเทาอีกครั้ง แม้เธอจะตายไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่อยากวิญญาณแตกสลายนะ

เธอหลับตาปี๋

“ด... ได้โปรด อย่า...”

“เธอชื่ออะไร? แล้วแค้นเรื่องอะไร ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?”

“…….”