บทที่13

“ฉันช่วยนวดให้นะคะ”

หลิวเฉิงนอนลงในอ่างอาบน้ำ เซี่ยว่านชิวเดินเข้ามาหาหลิวเฉิงโดยไม่เขินอาย

“เอ่อ...”

ใบหน้าหลิวเฉิงแดงเรื่อ เขารู้สึกอายเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เกิดมา เขาก็ยังไม่เคยมีแฟนเลย

อีกอย่าง ตอนนี้เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าและเซี่ยว่านชิวก็มองเขาเห็นทุกส่วน มันทำให้เขาอายจริง ๆ

แต่หากคิดจะคบกับแฟนผีของเขาต่อไป เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องของเวลา เธอจะต้องได้เห็นมันแน่อยู่แล้ว

เนื่องจากความชอบของเซี่ยว่านชิวสูงเกินไป แถมหลิวเฉิงก็ชอบเธอ ทำให้ทั้งเซี่ยว่านชิวและหลิงเฉิงไม่จำเป็นต้องปิดบังกัน ต่อให้หลิวเฉิงผลักเซี่ยว่านชิวลงบนเตียง เธอก็ไม่ว่าอะไรแล้วก็พร้อมจะบริการด้วยซ้ำ

แต่!

หลิวเฉิงไม่สามารถทำแบบนั้นได้จริง ๆ ไม่ใช่เพราะว่าเขาแสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษ แต่พลังหยางของเขามันไม่เพียงพอต่างหาก เขาจับตัวเซี่ยว่านชิวได้แล้วยังไง สุดท้ายเวลามีอะไรกัน พลังหยางก็ต้องถูกดูดไป มันคงไม่ดีแน่ที่ทำอยู่แล้วเขาจะทะลุตัวเซี่ยว่านชิว

แล้วตอนนี้ เนื่องจากเซี่ยว่านชิวนวดให้เขาทุกส่วน ทำให้พลังหยางในตัวหลิวเฉิงค่อย ๆลดลงไปอย่างต่อเนื่อง

53-

-53

-52

-51

ทุกสองสามนาที พลังหยางของเขาจะลดลงอย่างต่อเนื่อง

ตราบใดที่เขาและเซี่ยว่านชิวอยู่ใกล้กันเกินไป พลังหยางจะลดเองอัตโนมัติ

แม้ว่าเซี่ยว่านชิวจะไม่ต้องการทำร้ายหลิวเฉิง แต่พลังหยางก็ยังคงลดอยู่ดี เพราะเธอเป็นผี ไม่ว่าเธอจะควบคุมพลังหยินดียังไง มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นคน คนกับผีมีเส้นทางที่แตกต่างกัน

หลิวเฉิงคิดอยู่พักหนึ่งก็เข้าใจ เพราะเซี่ยว่านชิวนั้นเป็นผีและตั้งแต่โบราณมา ผีก็ไม่เหมือนคน ผีมีพลังหยิน ยิ่งผีแข็งแกร่ง พลังหยินก็ยิ่งมากเท่านั้น และถ้าคนธรรมดาอยู่กับผีนานเกินไป พวกเขาจะถูกพลังหยินกัดกร่อน

‘ให้ตายเถอะ แฟนของฉันสวยขนาดนี้แต่ฉันทำอะไรเธอไม่ได้!’

หลิวเฉิงรู้สึกโกรธตัวเองมาก ๆ

โชคดีที่หลิวเฉิงมีนิ้วทองคำอีกอย่างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเขากับเซี่ยว่านชิวคงอยู่ด้วยกันในอนาคตไม่ได้ หากพลังหยางของเขาต่ำเกินไป เขาจะตายทันที

แต่เขามีระบบแต้มบุญ ในอนาคตหลิวเฉิงสามารถให้เซี่ยว่านชิวฆ่าผีแล้วดูดกลืนมาเปลี่ยนเป็นแต้มบุญได้ จากนั้นก็เพิ่มพลังหยางและความแข็งแกร่งของร่างกาย หากความแข็งแกร่งทางร่างกายและจิตใจเพียงพอ พลังหยางก็น่าจะแข็งแกร่งขึ้นด้วย

ตอนนี้หลิวเฉิงมีพลังหยางเต็มที่ 100 แต้ม หากสามารถเพิ่มเป็นน 500 1,000หรือ10,000 แต้มได้ เขาก็สามารถมีความสัมพันธ์กับเซี่ยว่านชิวได้

คิดแบบนี้แล้ว หลิวเฉิงยิ่งมุ่งมั่นที่จะไปมหาวิทยาลัยของหลินเสวี่ยยิ่งกว่าเดิม เพื่อไปดูว่าที่นั่นมีผีหรือไม่

นอกจากนี้เขายังอาจเรียนรู้คาถาวิชาสักสองสามอย่างในอนาคตหรืออาจจะยืดอายุให้ยาวนานขึ้นได้ด้วยก็เป็นไปได้

ความเป็นอมตะ นี่คือสิ่งที่ทุกคนต้องการ!

เพียงแต่มันยากเกินไปที่จะบรรลุความเป็นอมตะนั้น

‘ในระยะสั้น เพิ่มพลังหยางและพลังฉีก่อน หลังจากนั้นเป้าหมายในอนาคตคือการเป็นอมตะ      ’

หลังจากที่เขาอาบน้ำและกินอาหารแล้ว หลิวเฉิงและเซี่ยว่านชิวก็แต่งตัวออกเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเจียงไห่

แม่ทูนหัวของเขา หลินเสวี่ยเป็นนักศึกษาน้องใหม่ในมหาวิทยาลัยเจียงไห่ แล้วเธอก็ได้สมัครเข้าเรียนในปีนี้ หลินเสวี่ยอายุน้อยกว่าหลิวเฉิงสี่ปี ตอนนี้เธออายุเพียงแค่ 19 ปีเท่านั้น เธอยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น

“เซี่ยว่านชิว วันนี้ไปมหาวิทยาลัย ถ้าเธอเจอผี บอกฉันล่วงหน้านะ” หลิวเฉิงที่กำลังรอรถแท็กซี่อยู่ได้หันมาสั่งเซี่ยว่านชิวเอาไว้ก่อน

เพราะว่าคำขอของเขาก่อนหน้านี้ ที่บอกว่าใครไม่ได้มาหาเรื่องก่อน เธอก็ไม่ต้องลงมือ เพราะหลิวเฉิงไม่ต้องการสร้างปัญหา

แต่ตอนนี้เขามีระบบแต้มบุญ แม้ว่าผีตัวอื่นจะไม่ยุ่งกับเขา เขาก็ปล่อยอีกฝ่ายไปไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ผีก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีอยู่แล้วและผีทุกตัวต่างก็ต้องเคยฆ่าคน นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้นักปราบผีหรือนักพรคเต๋าได้บุญจากการฆ่าผี

แม้แต่นักพรตเต๋าในนิยายแต่ละเรื่องต่างก็ไม่ขอค่าตอบแทนอะไรในการฆ่าผี เพื่ออะไร? มันเพราะเพื่อสั่งสมบุญบารมีนั่นเอง

ยิ่งสะสมบุญได้มากเท่าไหร่ หลังตายไปอาจได้ตำแหน่งในนรกภูมิหรืออาจได้ไปเกิดใหม่ในชาติหน้าก็ได้

ในไม่ช้า รถแท็กซี่ก็มาถึง หลิวเฉิงเปิดประตูรถด้านหลังแล้วเข้าไปนั่ง

“น้องชาย ต้องการไปที่ไหน?”

คนขับวัยกลางคนหันหน้าไปมองหลิวเฉิงที่เบาะหลัง เขารู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ คิดในใจว่าทำไมน้องชายคนนี้ถึงไปนั่งด้านหลังทั้ง ๆที่ตัวคนเดียว

มันเพราะว่าคนขับวัยกลางคนคนนี้ไม่สามารถมองเห็นเซี่ยว่านชิวได้ ตอนนี้เซี่ยว่านชิิวนั่งติดกับหลิวเฉิงทว่าเขาไม่เห็น เขาเลยเกิดความสงสัยแบบนี้

“พี่ชาย ไปมหาวิทยาลัยเจียงไห่”

“โอเค!”