บทที่7

“วีดีโอนี้มัน...”

หลิวเฉิงรูดเว่ยป๋ออยู่ก็ได้เห็นคลิปหนึ่งเข้า

มันเป็นซุปเปอร์มาร์เก็ตหนึ่ง หลิวเฉิงยังจำได้ว่านี่คือซุปเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้บ้านของเขา

และผัก เนื้อเต่าและอื่น ๆที่ลอยในอากาศ มันดูเหมือน... อาหารที่เขากินเข้าไปเมื่อเช้า

หลิวเฉิงอดเหลือบมองเซี่ยว่านชิวไม่ได้ ดูเหมือนว่าอาหารเหล่านั้นจะถูกซื้อในซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้โดยฝีมือเซี่ยว่านชิว

สิ่งที่เซี่ยว่านชิวจ่ายไปนั้น ไม่ใช่เงิน แต่เป็นเหรียญแห่งนรก ซึ่งใช้ในยมโลก

“ไม่คิดว่าแค่การซื้ออาหารจะเกิดเป็นเหตตุการณ์เหนือธรรมชาติได้นะเนี่ย”

หลิวเฉิงเลื่อนอ่านคอมเม้นต์ของชาวเน็ตแล้วอดหัวเราะไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นคอมเม้นต์ที่พูดถึงว่าจะเชิญนักบวชลัทธิเต๋ามาจับผี เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

มันอาจจะมีปัญหาได้นะ...

ถ้าหากว่าโลกนี้มันมีผีจริง ๆ อย่างนั้นนักบวชลัทธิเต๋าหรืออื่น ๆที่เป็นเรื่องเหนือธรรมชาติก็คงมีจริง จากนี้ไปเขาต้องระวังให้มากขึ้น

แม้ว่าหลิวเฉิงจะทำให้แฟนของเขามีความแข็งแกร่งถึงขีดสุด แต่ก็ไม่มีอะไรผิดหากเขาจะระวังตัวเองไว้ก่อน

ถึงหลิวเฉิงจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่เขาก็ทำอะไรโดยระมัดระวังสิ่งต่าง ๆตลอด นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาทำงานในบริษัทมานาน เจ้านายเขาไม่หักเงินเขาเลยสักหยวน

เจ้านายขี้เหนียวนั่นวัน ๆคิดแต่จะสร้างปัญหาให้พนักงานอย่างเดียว ถ้าไม่ใช่เพราะการหางานมันหายาก เขาเชื่อว่าตัวเขาและทุกคนคงทยอยออกไปกันนานแล้ว

หลิวเฉิงส่ายหัว เอนหลังพิงพนักและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

เขาเริ่มรู้สึกหนาวนิดหน่อย แต่...

นี่มันกลางเดือนกรกฎาคม เป็นฤดูร้อน เขาจะหนาวได้ยังไง?

“มีใครเปิดแอร์แรงไปหรือเปล่า?”

หลิวเฉิงมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่มีใครตอบเขากลับมา

ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ปกติแล้วบริษัทไม่เงียบขนาดนี้และมันมักจะมีชีวิตชีวากว่านี้มาก

แปลก ทำไมพวกเขาเงียบจัง?

แต่หลิวเฉิงก็ไม่คิดว่ามันเป็นปัญหา ดีที่สุดที่จะอยู่เงียบ ๆเอาไว้ เขาจะได้ไม่ต้องทำงาน ดังนั้นเขาเลยดูหนัง ดูข่าวและคุยกับเซี่ยว่านชิวเบา ๆ

พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หลิวเฉิงลุกขึ้น เดินไปที่ตู้กดน้ำ เขากดน้ำร้อนมาแก้วหนึ่งแล้วกลับไปนั่งที่ของเขา

ในตอนนั้นเอง ข่าวจากเท็นเซ็นต์ที่หลิวเฉิงเกลียดที่สุดก็ได้โผล่ขึ้นมา

เขาเกลียดข่าวของเท็นเซ็นต์นี้มาก มันมักจะออกข่าวที่ไม่ชอบอยู่เสมอ เห็นได้ชัดว่าหลิวเฉิงบล็อกมันไปแล้วแต่มันก็โผล่ขึ้นมาเป็นครั้งคราว ช่างน่าเบื่อจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม พอหลิวเฉิงเห็นหน้าข่าว เขาก็อดเข้าไปดูไม่ได้

หลิวเฉิงรู้สึกประหลาดใจกับข่าวที่ออก เมื่อเขาอ่านต่อ ความเย็นยะเยือกก็เข้ามาเกาะกุมเขา

“รถ BMW 520 ใหม่เอี่ยม ซิ่งผ่านภูเขาแต่ชนเข้ากับรั้วกั้นแล้วตกลงหน้าผา สี่คนในรถไม่มีใครรอดชีวิต!”

“เจ้าของรถ BMW 520 อยู่บริษัทเดียวกันกับผู้เสียชีวิตอีกสามรายและเป็นเจ้านายของพวกเขา ด้านล่างเป็นข้อมูลเกี่ยวกับผู้เสียชีวิต!”

“อาชีพและชื่อของผู้เสียชีวิต: ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทxxx และเป็นเจ้าของรถ BMW เฉินกั๋วตง อายุ36ปี”

“อาชีพและชื่อของผู้เสียชีวิต: พนักงานบริษัทxxx ของเฉินกั๋วตง หลินเสี่ยวเสี่ยว อายุ23ปี”

“อาชีพและชื่อของผู้เสียชีวิต: พนักงานบริษัทxxx ของเฉินกั๋วตง หลี่หลง อายุ32ปี”

“อาชีพและชื่อของผู้เสียชีวิต: พนักงานบริษัทxxx ของเฉินกั๋วตง หลิวเหมิง อายุ35ปี”

“……”

หลิวเฉิงเบิกตากว้างทันทีที่เขาเห็นข้อมูลผู้เสียชีวิต

พรูดดดด!!

หลิวเฉิงพ่นน้ำร้อนที่จิบออกมาทันที... นี่มันคนจากบริษัทของเขาไม่ใช่เหรอ

หลิวเฉิงรีบเลื่อนหน้าจอลงไปดูภาพใบหน้าของผู้เสียชีิวิต

เขาเห็น.. เห็นภาพของเพื่อนร่วมงานที่ถูกกระจกแทงทะลุคอและใบหน้า เห็นศพที่ดำเมี่ยมจนน่าตกใจ

หลังจากที่รถตกหน้าผา รถก็เกิดการระเบิดขึ้น คนที่อยู่ในรถต่างก็ถูกเผาจนร่างไหม้เกรียม

หลิวเฉิงกลืนน้ำลายเหนียวหนืด

คนที่ถูกไฟคลอกคือเจ้านายบริษัทเขาเอง

นอกจากนี้คนที่ถูกเศษกระจกแทงทะลุคอนั่นคือหลินเสี่ยวเสี่ยว พนักงานต้อนรับ

อย่างไรก็ตาม หลิวเฉิงเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวกับเจ้านายของเขาในห้องทำงาน ‘พวกเขาตายแล้วจริง ๆเหรอ?’

หลิวเฉิงพยายามหาข่าวต่อโดยหวังว่ามันจะเป็นเรื่องตลก

แต่ไม่ว่าเขาจะค้นหาจากสำนักข่าวไหน ข่าวก็ออกเหมือน ๆกันไปหมด นั่นแสดงว่าพวกเขาตายจริง ๆ

มีทั้งภาพเหตุการณ์ทั้งหมดและภาพก่อนเกิดเหตุปรากฏบนหน้าจออย่างชัดเจน

‘พวกเขาตายแล้วจริง ๆ!’

หลิวเฉิงขนลุกเกรียว

แม้ว่าเขาจะเคยเห็นผี แต่ผีที่เขาเห็นก็เป็นแฟนผีที่สวยงามของเขา

แต่!

พอคนรอบตัวเขาตายแล้วกลายเป็นผี แถมยังตายด้วยเหตุการณ์ไม่ปกติแบบนี้ มันทำให้เขาขนลุกไม่น้อย

แม้ว่าปกติพวกเขาจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีแต่ก็ไม่แย่ ทว่าพอเห็นข่าวแบบนี้ หลิวเฉิงก็อดรู้สึกเศร้าและสับสน

หลิวเฉิงตัวชาเหมือนกับเป็นเหน็บชา ในเมื่อพวกเขาตายไปแล้ว ทำไมพวกเขายังคงมาทำงานที่บริษัทอีก

เป็นไปได้ไหมว่า... จะมาทำร้ายคนอื่น?

“หลิวเฉิง มาที่ห้องทำงานของฉันหน่อย!”

ในเวลานั้นเอง เสียงของเจ้านายก็ดังมาจากในห้องทำงานใหญ่

หากมันเป็นปกติ หลิวเฉิงคนรีบลุกขึ้นไปทันทีแล้ว

แต่พอเห็นข่าวเมื่อกี้เข้าไป เขาก็รู้แล้วว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่เจ้านายคนก่อนอีกแล้ว เขาจะกล้าเข้าไปข้างในได้ยังไง? เขาไม่ได้โง่นะ