บทที่ 29: ช่างมันปะไร เผาผลาญให้มอดไหม้ไปเลย!
บทที่ 29: ช่างมันปะไร เผาผลาญให้มอดไหม้ไปเลย!
แรงดันอากาศอันน่าสะพรึงกลัวที่มาพร้อมกับไอน้ำร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก!
"อะไรกัน?!"
"นี่มัน..."
"ไมโตะ ไก..."
เหล่านินจาในสนามรบต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหัน!
"เหอะ ที่แท้นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าด่านมรณะงั้นรึ"
ร่างของอุจิวะ มาดาระ ยังคงยืนนิ่ง
เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อย เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมาอย่างช้าๆ
แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเย็นชาและอำมหิตอย่างไร้ที่สิ้นสุด
ลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นยังแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม ขณะที่เขาจ้องมองไปยังไมโตะ ไก:
"ช่างดูเหมือนใบไม้แห้งเหี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง... เป็นเพียงใบไม้ที่รอวันร่วงหล่นเท่านั้น"
"ก็จริงของเจ้า..."
ไมโตะ ไก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตาของอุจิวะ มาดาระ โดยตรง
ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความหวาดกลัวในดวงตาของเขา:
"ทว่า ใบไม้ไม่ได้ร่วงหล่นเพื่อเหี่ยวเฉาไปเปล่าๆ หรอกนะ!"
ไกพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เกิดจากการเปิดด่านมรณะ หยาดเหงื่อไหลซึมทั่วใบหน้า
"แต่ทว่า..."
ไมโตะ ไก กัดฟันแน่น ดวงตาเป็นประกายด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว:
"ในยามที่ใบไม้แห้งเหี่ยวนี้กำลังจะร่วงหล่น ทุกเสียงเสียดสีในยามต้องลม มันจะแปรเปลี่ยนเป็นสารอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงใบไม้ใบใหม่!!"
"และเมื่อใบใหม่ผลิบานสืบต่อไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิ—"
"นั่นแหละคือจุดสูงสุดของวัยรุ่น!"
"คือช่วงเวลาที่จะเผาผลาญจนกลายเป็นสีแดงฉาน!"
สิ้นคำประกาศของไมโตะ ไก
ร่างของเขาก็หายวับไปจากสายตาของอุจิวะ มาดาระ ในทันที!
"ฟึ่บ!!!"
เงาสีแดงเพลิงราวกับสายฟ้าฟาดผ่านห้วงอากาศ พุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่อุจิวะ มาดาระ ยืนอยู่!
รูม่านตาของอุจิวะ มาดาระ หดเกร็งด้วยความตกใจ!
ความเร็วระดับนี้... เป็นไปได้ยังไงกัน!
แม้แต่คนอย่างเขา อุจิวะ มาดาระ ก็ยังตอบโต้ไม่ทัน!
ด้วยสัญชาตญาณดิบ! ร่างของมาดาระผงะถอยหลังไปเองโดยอัตโนมัติ!
"ช้างยามเย็น—ก้าวที่หนึ่ง!"
ไมโตะ ไก ผู้เปิดประตูด่านที่แปดจนสุดกำลัง พร้อมไอน้ำสีเลือดที่เดือดพล่านรอบกาย เหวี่ยงหมัดออกไป!
เพียงหมัดเดียวเท่านั้น!
คลื่นอากาศไร้สีระเบิดออกมาจากปั้นหมัด!
ทุกที่ที่มวลอากาศนี้เคลื่อนผ่าน ห้วงมิติราวกับจะฉีกขาดเป็นรอยแยก สร้างความหวาดผวาให้แก่ผู้พบเห็นทุกคน!
"อึก...!"
อุจิวะ มาดาระ ถูกหมัดนั้นซัดจนร่างลอยกระเด็นไปกลางอากาศ
เป็นการโจมตีที่เข้าเป้าอย่างจัง!
ทันใดนั้น ฝุ่นควันและเขม่าหนาทึบก็ตลบอบอวล บดบังร่างของอุจิวะ มาดาระ จนมิด
อย่างไรก็ตาม แม้การโจมตีของไมโตะ ไก จะโดนเป้าหมาย แต่เขาก็ถูกแรงสะท้อนมหาศาลจากหมัดนั้นซัดกระเด็นกลับมาไกลนับร้อยเมตรเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น แรงสะท้อนกลับนั้นช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก!
เมื่อเห็นดังนี้ ผู้ชมในวิดีโอก็ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที!
ช่องแสดงความคิดเห็น
ในขณะที่ช่องคอมเมนต์กำลังคึกคัก
มีเพียงอุจิวะ ซาสึเกะ ชายหนุ่มผู้เพิ่งกลืนกินโอโรจิมารุ ที่กำลังนั่งอยู่ริมหน้าผาและตกอยู่ในภวังค์ความคิด
เขาดูเหมือนยังคงตกตะลึงกับพลังหมัดที่ไมโตะ ไก เพิ่งแสดงออกมาจนไม่อาจถอนตัวได้
"อาจารย์ไมโตะ ไก..."
"แล้วในอนาคต ฉันจะไปอยู่ที่ไหนกัน?"
"ตอนนั้นนารูโตะยังจะมีชีวิตอยู่ไหม?"
คำถามมากมายเริ่มผุดขึ้นในหัวของซาสึเกะไม่หยุดหย่อน
"ช่างเถอะ... ดูต่อไปแล้วกัน"
...ในโลกวันพันช์แมน ณ บ้านของไซตามะ
"ดีจริงๆ ไมโตะ ไก คนนี้แข็งแกร่งของจริงแฮะ"
หลังจากไซตามะดูวิดีโอจัดอันดับฉากเด็ดติดต่อกันมาสามฉาก เขาก็ดูออกทันทีว่าในแง่ของพละกำลังดิบๆ ไมโตะ ไก นั้นก้าวข้ามสองคนก่อนหน้าไปไกลโขจนเทียบกันไม่ได้
เขาเคยเชื่ออย่างซื่อๆ ว่าคนที่มีพลังทำลายล้างระดับโลกแบบนี้คงไม่มีทางมีอยู่ในโลกธรรมดาได้—
ทว่า การมีอยู่ของไมโตะ ไก กลับสร้างความหฤหรรษ์ให้แก่ไซตามะอย่างมาก
"ในเมื่อโลกอื่นก็มีตัวตนระดับทำลายล้างแบบนี้อยู่... ถ้าอย่างนั้น การต่อสู้หลังจากนี้จะมีใครที่เหนือกว่าผมโผล่ออกมาไหมนะ!"
ทันทีที่คิดได้ดังนั้น
สีหน้าของอาจารย์ไซตามะก็เผยความตื่นเต้นออกมาอย่างปิดไม่มิด!