บทที่ 28 อสูรสีชาด!
บทที่ 28 อสูรสีชาด!
ตัดกลับมายังการจัดอันดับสุดระทึก ณ สนามรบสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4
"หืม?!"
ไมโตะ ไก ชะงักงันไปชั่วครู่ด้วยความตระหนก
จัดการเจ้านั่นได้แล้ว... งั้นหรือ?
ไม่สิ เป็นไปไม่ได้... นั่นคืออุจิวะ มาดาระเชียวนะ... ไม่เป็นไร ขอแค่สร้างบาดแผลให้มันได้สักนิด... ก็นับเป็นชัยชนะแล้ว—
ก่อนที่ไกจะได้ทันคิดอะไรไปไกลกว่านั้น
ฝุ่นควันที่คละคลุ้งเริ่มจางลง พยัคฆ์กลางหาวอันไร้สีค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา
อุจิวะ มาดาระ ค่อยๆ เดินออกมาจากกลุ่มหมอกควันในสภาพไร้รอยขีดข่วนโดยสมบูรณ์
"ไม่จริง!!!"
"เป็นไปได้ยังไงกัน?!"
"นี่มัน... มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?!"
เมื่อได้เห็นมาดาระไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย ทั้งสี่คนก็ได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!
พวกเขาไม่อาจยอมรับภาพที่ปรากฏต่อหน้าได้เลย!
การโจมตีระดับนั้น กลับไม่สามารถสร้างรอยแผลให้มันได้เลยอย่างนั้นหรือ?!
ทว่า... เมื่อจ้องมองไปยังร่างสถิตสิบหางผู้ไร้เทียมทานอย่างอุจิวะ มาดาระ
ทุกคนในที่นั้นพลันตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง:
ต่อหน้าอุจิวะ มาดาระ การโจมตีของไมโตะ ไก ก็เป็นได้เพียงแค่การสะกิดให้คันเท่านั้น!
"มีดีแค่นี้เองรึ?"
มาดาระกระชับไม้เท้าที่สร้างขึ้นจากลูกแก้วสัจธรรม สีหน้าของเขาเรียบเฉยขณะก้าวเดินเข้าหาไกทีละก้าว
"ไก เจ้าเองก็มีฝีมือไม่เบา แต่ว่า..."
สิ้นคำพูด ร่างของเขาก็เลือนหายไป และโผล่มาอยู่ข้างกายไกในชั่วพริบตา
เขาเอื้อมมือคว้าตัวไก ก่อนจะเหวี่ยงร่างนั้นออกไปอย่างรุนแรงจนไกกระเด็นไปกระแทกพื้นดินอย่างจัง
"อึก..."
ไกกระอักเลือดออกมาคำโต เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นพลางปาดเลือดที่มุมปาก จ้องมองมาดาระด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ
"แก... ไอ้สารเลว..."
"ตอนนี้เจ้าคงเข้าใจแล้วสินะ ถึงความต่างชั้นของพลังที่ห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว"
มาดาระสะบัดมือเบาๆ มุมปากยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน
"เจ้าทำได้เพียงระดับนี้เองรึ—หากอยากจะสู้กับข้าจริงๆ ก็จงเปิดประตูที่แปดซะ!"
วาจาของมาดาระดังกึกก้องไปทั่วสนามรบ
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนในที่นั้นต่างตกอยู่ในความสิ้นหวัง
คาคาชิที่อยู่ในเหตุการณ์สัมผัสได้ถึงความไร้กำลังอันมหาศาล!
ทั้งอาจารย์และเพื่อนรักของเขาถูกมาดาระทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสอย่างง่ายดาย ลูกศิษย์ก็ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี ในสถานการณ์ที่มืดมนเช่นนี้ มาดาระเปรียบเสมือนสัตว์ร้ายที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ เขากำลังเหยียบย่ำความหวังสุดท้ายของพวกเขาอย่างไม่ปราณี—
มัน... หมดหวังแล้วจริงๆ งั้นเหรอ...
"ความวัยเยาว์ของพวกเรา ไม่พ่ายแพ้ง่ายๆ แบบนั้นหรอก!"
"ตั้งสติหน่อย คาคาชิ ทุกคนด้วย!"
ไกหยัดยืนขึ้นอีกครั้ง เขาปาดเลือดที่ปากอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยกับคาคาชิกลางสนามรบ
"อย่าเพิ่งละทิ้งความหวัง!"
"จริงอยู่ที่ความปรารถนาทุกอย่างอาจไม่สมหวังเสมอไป—"
"ทว่า ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ เพื่อทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุด!"
"...?"
เมื่อได้ยินถ้อยคำอันห้าวหาญของไก
สีหน้าของคาคาชิก็ฉายแววตระหนก
"ไก! หรือว่านายจะ..."
"ใช่แล้ว!"
ไกหัวเราะออกมาอย่างเบิกบาน
"อสูรสีเขียวแห่งโคโนฮะได้สิ้นสุดลงแล้ว!"
"ดูเหมือนว่าตอนนี้ ถึงเวลาที่ข้าจะต้องกลายเป็นอสูรสีชาดแล้วล่ะ!"
พูดจบ ไกก็ก้าวเดินออกไปข้างหน้า ทิ้งไว้เพียงแผ่นหลังให้คาคาชิได้มอง
ฝีเท้าของเขายังคงมั่นคงและทรงพลัง ทว่ามันกลับแฝงไปด้วยเจตจำนงอันแน่วแน่และกลิ่นอายที่ไม่มีใครกล้าละเลย
คำพูดของเขาส่งผลให้มาดาระในร่างหกวิถีถึงกับรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
"หรือว่า..."
"จะเริ่มล่ะนะ!"
วาจาของไกเผยให้เห็นถึงความมั่นใจอันไร้ผู้ต้าน
"ถ้าอย่างนั้น... ลุยละนะ!!!"
..."ความวัยเยาว์จะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ครับพ่อ?"
ไกจำได้ว่าเขาเคยถามพ่อแบบนั้นในตอนที่ยังเป็นเด็ก
"ความวัยเยาว์ไม่เคยเหลียวหลังมองอดีต เพราะฉะนั้นมันจึงไม่มีวันสิ้นสุด"
..."ฮ่ะ!"
ไกออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
ขณะที่วิ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่อุจิวะ มาดาระ ผู้มีพลังใกล้เคียงกับพระเจ้า—
หัวใจของเขาเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว...
"พ่อครับ พ่อหมายความว่าความวัยเยาว์คือสิ่งที่ไม่สิ้นสุดแม้ว่าเราจะตายไปแล้วงั้นเหรอ?"
"พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ไก!"
"เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ในยามที่ลมหายใจสุดท้ายมาถึง นั่นแหละคือจุดสูงสุดของความวัยเยาว์ และเป็นช่วงเวลาที่เร่าร้อนที่สุด!"
"ชัยชนะที่แท้จริง ไม่ใช่การเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่า"
"แต่ชัยชนะที่แท้จริง คือการสามารถปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเราได้อย่างต่อเนื่องต่างหาก!"
..."ไก! เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ!"
"แต่ว่า เมื่อต้องใช้แปดประตูจำกัดพลัง เจ้าต้องตั้งกฎเหล็กให้กับตัวเองเอาไว้!"
"นั่นก็คือ... กฎแห่งตน!"
...เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ไกก็หลับตาลง ก่อนจะใช้นิ้วทิ่มลงไปที่จุดตำแหน่งประตูด่านมรณะอย่างแรง บังคับให้จักระในร่างกายพุ่งพล่านไปยังจุดนั้นทันที!
"ฟึ่บ!"
ภายในร่างกายของไก จักระมหาศาลปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง โอบล้อมร่างของเขาไว้จนมิด จากนั้นทุกอณูเซลล์และทุกเส้นผมในร่างกายก็ราวกับลูกหินนับไม่ถ้วนที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่ง
ในวินาทีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในชีวิตก็วาบผ่านเข้ามาในดวงตาของไก...
"พ่อครับ! พวกนั้นคือเจ็ดนินจาดาบ! หนีเร็วครับ—"
"หึ... ไก พ่อจะไม่หนี... พ่อยยังมีแปดประตูจำกัดพลัง และประตูด่านมรณะ..."
"แต่ว่า... พ่อจะตายนะ!"
"ไม่เป็นไรหรอกไก"
"นี่คือกฎที่พ่อตั้งไว้ให้ตัวเอง เพื่อปกป้องทุกสิ่งที่พ่อรักเสมอมาจนถึงวินาทีสุดท้าย—"
"และตอนนี้ ถึงเวลาที่พ่อจะมอดไหม้ตัวเองให้ถึงที่สุดแล้ว!"
...ภาพจำที่พ่อเผชิญหน้ากับเจ็ดนินจาดาบ ค่อยๆ ซ้อนทับเข้ากับภาพของตัวเขาเองที่กำลังเผชิญหน้ากับอุจิวะ มาดาระ ผู้มีพลังราวกับพระเจ้า!
"ตอนนี้แหละคือ..."
"เวลาที่จะปกป้องสิ่งที่ข้ารัก แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม!"
"แปดประตูจำกัดพลัง!!!"
"เปิด!!!!"
ทันใดนั้น ไกยืนแยกเท้ากางมือไปด้านหลังราวกับเหยี่ยวถลาลม!
ไอระเหยสีชาดพวยพุ่งออกมาจากร่างกายอย่างไม่ขาดสาย!
ทั่วทั้งร่างของเขากลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ราวกับว่าจิตวิญญาณกำลังมอดไหม้อย่างรุนแรงถึงขีดสุด!
"ครืนนนนนนน!!!!"