บทที่ 40 - ขุนพลบรรพชนสิงเทียน

บทที่ 40 - ขุนพลบรรพชนสิงเทียน

เงาร่างเหล่านั้นรีบกุลีกุจอเข้าไปหา แสดงความเคารพอย่างนอบน้อม "คารวะท่านขุนพล!"

พวกเขาไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่เจตนาต่อสู้ที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรง บ่งบอกชัดเจนว่าเป็นขุนพลบรรพชนระดับสูง

สิงเทียนหน้าบึ้งตึง ตะคอกถาม "พวกเจ้ามาจากชนเผ่าไหน?"

วิหารเทพคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าบรรพชน ต่อให้เป็นระดับขุนพลอย่างพวกเขา หากจอมอสูรบรรพชนไม่เรียกหา ก็ห้ามบุกรุกเข้าไปในหุบเขา

เจ้าพวกระดับเซียนทองคำไม่กี่คนนี้ ถึงกับกล้ามาที่นี่ สิงเทียนโกรธมาก

ตอนแรกที่ได้ข่าว เขายังไม่เชื่อ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนกล้าดีขนาดนี้จริงๆ

"เรียนท่านขุนพล พวกเราเป็นคนในชนเผ่าสังกัดจอมอสูรบรรพชนโฮ่วถู่ขอรับ" หนึ่งในนั้นรีบก้าวออกมาตอบอย่างนอบน้อม

สิงเทียนได้ยินดังนั้น ก็ขมวดคิ้ว มองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย "แล้วเจ้าควาฟู่ยักษ์ใหญ่นั่นไปไหน?"

หากชนเผ่ามีเรื่องใหญ่จริง ก็ต้องเป็นระดับขุนพลบรรพชนมารายงาน ไฉนต้องให้เซียนทองคำตัวจ้อยมาด้วย

สำหรับขุนพลบรรพชนในเผ่าโฮ่วถู่ สิงเทียนคุ้นเคยดี เคยประมือกันบ่อยๆ

แต่มองไปรอบๆ สิงเทียนกลับไม่เห็นเงาของควาฟู่เลย

ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ยิ่งยืนยันความคิดในใจของคนกลุ่มนั้น ว่าผู้มาเยือนคือขุนพลบรรพชนระดับสูงจริงๆ

"ท่านควาฟู่หายสาบสูญไปแล้วขอรับ และยังมีคนในเผ่าอีกมากมาย... มากมาย..." พูดถึงตอนท้าย ชาวเผ่าผู้นั้นก็พูดไม่ออก

ชนเผ่าสังกัดจอมอสูรบรรพชนโฮ่วถู่จำนวนมาก ชาวเผ่าระดับเซียนทองคำขึ้นไปล้วนถูกจับตัวไปหมด แม้แต่ขุนพลบรรพชนก็ไร้ร่องรอย

หากไม่ใช่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บอยู่กลางป่าโดยบังเอิญ ป่านนี้คงมีชะตากรรมไม่ต่างกัน

แต่ทว่าเรื่องราวเช่นนี้ แม้แต่ตอนนี้ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกมึนงงเหมือนฝันไป

"หายสาบสูญ?" สิงเทียนหน้าเครียด เขาฝีมือของควาฟู่ดี

ทะลวงสู่ระดับเทพสวรรค์อมตะสูงสุดมาหมื่นปีแล้ว ในหมู่ขุนพลบรรพชนด้วยกัน ฝีมือเป็นรองแค่เขาเท่านั้น

การเทศนาธรรมที่ตำหนักม่วงนภา ทำให้เผ่าภูติระดับเทพสวรรค์อมตะสูงสุดขึ้นไปต่างมุ่งหน้าสู่ความโกลาหล จะมีปีศาจที่แข็งแกร่งขนาดนั้นอยู่ที่ไหนอีก

ปรายตามองชาวเผ่าที่พูดจาตะกุกตะกักตรงหน้า สิงเทียนไม่ได้ใส่ใจ กล่าวต่อว่า "เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ไม่ต้องรบกวนจอมอสูรบรรพชนหรอก เดี๋ยวข้าไปดูให้เอง!"

กล่าวจบ สิงเทียนก็ชูขวานศึกและโล่ในมือ แววตาเปี่ยมด้วยความกระหายการต่อสู้

กฎแห่งการต่อสู้ มีชีวิตอยู่เพื่อการต่อสู้ สู้จนตัวตาย น่าเสียดายที่เขายังไม่เจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ

การบำเพ็ญเพียรของเขา คือการต่อสู้ไม่หยุดหย่อน และทะลวงด่านท่ามกลางการต่อสู้

ช่วงนี้ว่างจนรากงอก ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่วิ่งมาดูแถววิหารเทพหรอก

สิงเทียนหันหลังจะเดินออกไป แต่เห็นชาวเผ่าพวกนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ยอมขยับตามมา

ใบหน้าฉายแววโกรธเกรี้ยว ยกขวานยักษ์ขึ้น "ยังไม่รีบนำทางอีก!"

"ท่านขุนพล! ไม่ใช่แค่ท่านควาฟู่ที่หายไป แม้แต่ท่านโฮ่วอี้ก็หายไปเช่นกัน และยังมีชาวเผ่าระดับเซียนทองคำขึ้นไปทั้งหมด..." ชาวเผ่าผู้นั้นร้อนใจ รีบพูดรัวเร็ว

"อะไรนะ?" ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนสิงเทียนขัดจังหวะอย่างหยาบคาย

สิงเทียนหนีบขวานและโล่ไว้ใต้รักแร้ หิ้วคอชาวเผ่าผู้นั้นขึ้นมา "โฮ่วอี้ก็หายไป? แล้วชาวเผ่าระดับเซียนทองคำทั้งหมดเป็นยังไง... รีบเล่ามาให้ละเอียด!"

ฝีมือของโฮ่วอี้และควาฟู่แม้จะด้อยกว่าเขาหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ขุนพลบรรพชนกระจอกงอกง่อย โดยเฉพาะโฮ่วอี้ กฎแห่งมิตินั้นแม้แต่เขายังยอมรับ

ขุนพลบรรพชนสองคนหายตัวไป มิน่าล่ะถึงไม่โผล่หัวมา เรื่องนี้ชักจะบานปลายเสียแล้ว

เจตนาต่อสู้ที่พุ่งเข้ามาปะทะหน้า ทำให้ชาวเผ่าตัวสั่นงันงก รีบเล่าเรื่องราวในชนเผ่าและสถานการณ์ของชนเผ่าอื่นๆ ระหว่างทางให้ฟังอย่างละเอียด

สุดท้ายก็ก้มหน้าต่ำ สีหน้าย่ำแย่เหลือเกิน

พวกเขาเป็นคนของชนเผ่าจอมอสูรบรรพชนโฮ่วถู่ ตอนนี้ยอดฝีมือทั้งชนเผ่าหายเกลี้ยง เรียกได้ว่าเสียหายยับเยิน

เพียะ!

ยังพูดไม่ทันจบ ชาวเผ่าผู้นั้นก็โดนสิงเทียนตบลงไปกองกับพื้น

"เหลวไหล! ชาวเผ่าหลายล้านคนหายไปหมด ในโลกนี้จะมีปีศาจที่ไหนร้ายกาจปานนั้น?" สิงเทียนโกรธจัด

ถ้าไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายเผ่าบรรพชนบนตัวเจ้าหมอนี่ เขาคงสงสัยว่าเป็นปีศาจแปลงกายมาแน่ๆ

ขุนพลบรรพชนหายเกลี้ยง ชาวเผ่าสิบล้านคนถูกจับ สิงเทียนรู้สึกเหมือนโดนหลอก

ด้วยความโมโห เขาตบสวนกลับไปที่ชาวเผ่าที่เพิ่งลุกขึ้นมาอีกฉาดใหญ่

แม้เผ่าบรรพชนจะเป็นพวกบ้าพลัง แต่เขาขุนพลสิงเทียนก็มีสมองนะ ดูถูกกันเกินไปแล้ว

แรงตบของขุนพลบรรพชนทำเอาชาวเผ่าผู้นั้นมึนงงไปกองกับพื้นอีกรอบ ชาวเผ่าด้านหลังรีบกรูเข้ามาช่วยกันอธิบาย

"ท่านขุนพล! เป็นความจริงทุกประการ พวกข้าน้อยไม่ได้โกหก"

"ใช่ขอรับ ปีศาจตนนั้นขี่เมฆเหลืองม้วนตัวมาทีเดียว ชาวเผ่าหายไปเกลี้ยง"

"จริงขอรับ! ชนเผ่าที่มีคนเป็นล้าน พริบตาเดียวเหลือแค่ครึ่งเดียว หาตัวไม่เจอเลย"

ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง พวกเขาเองก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน

เผ่าบรรพชนเดินออกจากตีนเขาปู้โจว รุกคืบดั่งไม้ไผ่ผ่าซีก เผ่าภูติเห็นเป็นต้องหนีหัวซุกหัวซุน ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเรื่องประหลาดพรรค์นี้

"หือ?"

เห็นทุกคนพูดจาฉะฉานเป็นเรื่องเป็นราว สิงเทียนที่เตรียมจะซ้อมพวกนี้สักยกก็ชะงักหมัดไว้

ชาวเผ่าที่หัวมึนๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น ร้องไห้คร่ำครวญ "ท่านขุนพล หากไม่ใช่เรื่องจริง พวกข้าน้อยจะมีขวัญกล้ามาขอพบจอมอสูรบรรพชนที่วิหารเทพได้อย่างไร!"

มองดูคนกลุ่มนี้ที่พากันร้องทุกข์ สิงเทียนเริ่มลังเล

ถ้าเป็นเรื่องจริง เขาไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้

แต่ถ้าเป็นเรื่องโกหก แล้วจอมอสูรบรรพชนรู้เข้า เขาคงโดนซ้อมน่วมแน่

คิดไปคิดมา สิงเทียนก็ตัดสินใจได้ "พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปพบจอมอสูรบรรพชน"

ยังไงช่วงนี้ก็ว่างอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ประมือกับจอมอสูรบรรพชนสักหน่อย

เพราะถ้าเป็นเรื่องจริง ขืนชักช้าไปอีกประเดี๋ยวเดียว ต้องมีชาวเผ่าตายเพิ่มอีกแน่

"ขอบคุณท่านขุนพล! ขอบคุณท่านขุนพล!" ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็ตะโกนขอบคุณเสียงดัง

สิงเทียนไม่สนใจพวกเขา เดินอาดๆ เข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา

แต่ในใจยังคงสงสัย ชาวเผ่าหายไปตั้งมากมายขนาดนี้ ทำไมจอมอสูรบรรพชนถึงไม่รู้เรื่อง

กลิ่นอายของพระบิดาเจ้าพัดผ่านเข้ามา สิงเทียนยืดตัวตรง สีหน้าเคร่งขรึม

ที่นี่คือแหล่งกำเนิดของเผ่าบรรพชน และเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเผ่าบรรพชนทั้งมวล

ท่ามกลางเมฆหมอกที่ปกคลุม สิ่งปลูกสร้างอันมหึมาค่อยๆ ปรากฏขึ้น มองเห็นได้ไม่ครบถ้วน

ก้อนหินมหึมาเรียงรายซ้อนทับ ลอยตัวอยู่กลางอากาศ บนนั้นสลักลวดลายแห่งเต๋าถี่ยิบ แผ่กลิ่นอายโบราณอันเวิ้งว้าง

สิงเทียนเก็บขวานและโล่ ยืนนิ่งอยู่ใต้วิหารเทพ ไม่ส่งเสียงใดๆ

เพียงครู่เดียว จากวิหารเทพที่ลอยตัวอยู่เหนือหัว ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังลงมา

"สิงเทียน! มีเรื่องอันใด?"

ฟังจากเสียง เป็นจอมอสูรบรรพชนก้งกงแห่งเผ่าเขานั่นเอง

สิงเทียนรีบประสานมือ คารวะอย่างนอบน้อม "คารวะจอมอสูรบรรพชน ชนเผ่าของท่านจอมอสูรบรรพชนโฮ่วถู่เกิดเรื่องแล้วขอรับ"

สิ้นเสียง เมฆหมอกเหนือศีรษะก็แหวกออก ร่างมหึมาที่มีหัวเป็นงูหลามกายเป็นมนุษย์ก็ปกคลุมร่างเขาไว้

ก้งกงหน้าเครียด แววตาฉายแววสงสัย "ในเมื่อเป็นเรื่องของชนเผ่าโฮ่วถู่ ไฉนไม่เห็นควาฟู่และโฮ่วอี้?"

เขาเพิ่งไปชนเผ่าโฮ่วถู่มาหยกๆ ผ่านไปแค่พันปี จะเกิดเรื่องใหญ่โตอะไรได้

กลิ่นอายอันทรงพลังที่พุ่งเข้ามาปะทะหน้า ทำให้ร่างของสิงเทียนสั่นสะเทือนเล็กน้อย

"ควาฟู่และโฮ่วอี้ต่างหายสาบสูญไปหมดแล้วขอรับ ดูเหมือนจะถูกปีศาจใหญ่..."

สิงเทียนยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกเจ็บหน้าอก พลังมหาศาลซัดเข้ามา ร่างกระเด็นลอยละลิ่วออกไป

ขณะที่ตัวงอเป็นกุ้ง สิงเทียนมองเห็นใบหน้าโกรธเกรี้ยวของจอมอสูรบรรพชนเผ่าตน

สิงเทียนกลุ้มใจ แม้จะคาดเดาจุดจบไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้

จอมอสูรบรรพชนของเขา ช่างป่าเถื่อนและหยาบคายเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ!

[จบแล้ว]