บทที่ 25 - ควาฟู่! พี่ชายที่ดีของข้า!

บทที่ 25 - ควาฟู่! พี่ชายที่ดีของข้า!

เทียนหยวนกลับมาที่ยอดเขาเทพเจ้า ทอดสายตามองไปยังชีพจรแผ่นดินสายต่างๆ

ภายในนั้นวุ่นวายโกลาหลไปหมด นักบรรยายหลายคนรวมถึงอูหมานต่างโดนรุมยำจนน่วม

เผ่าบรรพชนนั้นบ้าเลือด เป็นพวกอารมณ์ร้อนกันทั้งนั้น ถูกขังอยู่ในดินวิเศษเก้าสวรรค์มาหลายร้อยปี ลองจินตนาการดูสิว่าอารมณ์ของพวกเขาจะย่ำแย่แค่ไหน

เรื่องการแนะนำสถานการณ์แบบนี้ ให้คนเผ่าเดียวกันออกหน้าจะดีกว่า

ตัวเขาเองก็ประหยัดแรง แถมยังรักษาหน้าตาให้พวกนั้นด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

เหมือนเช่นก่อนหน้านี้ แม้ชาวเผ่าบรรพชนจำนวนมากจะโกรธแค้น แต่พอได้เห็นเขาปู้โจวที่ถูกปกคลุมด้วยไอเสวียนหวง บวกกับในชีพจรแผ่นดินสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็ว

ความวุ่นวายดำเนินไปไม่นาน แต่ละร่างก็เริ่มทุ่มสุดตัวในการขุดลอกชีพจรแผ่นดิน

นอกจากความเคารพต่อพระบิดาเจ้าผานกู่แล้ว คงมีเจตนาอยากจะหาทางแก้แค้นเขาด้วยนั่นแหละ

"มนุษย์หินตนนั่น?" เทียนหยวนมองไปทางชีพจรแผ่นดินที่พวกเผ่าภูติกำลังขุดลอกอยู่ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากกฎแห่งปฐพีหลั่งไหลเข้าไป มนุษย์หินตนนั้นก็กล้าหาญชาญชัยผิดปกติ การขุดลอกชีพจรไม่จำเป็นต้องพึ่งจอบเสียมที่แปลงมาจากเจตจำนงของเขาปู้โจวอีกต่อไป แทบไม่ต่างอะไรกับพวกเผ่าบรรพชนเลย

หมัดเดียวจอด หินประหลาดแตกกระจาย ไร้สิ่งใตต้านทาน!

นับเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่น่ายินดี!

ขณะที่เทียนหยวนกำลังจะจากไป สายตาเหลือบไปเห็นแขนขวาของตัวเอง แล้วก็ต้องประหลาดใจ

บนแขนมีไอเสวียนหวงเบาบางเกาะติดอยู่ รอยร้าวเล็กๆ กำลังค่อยๆ สมานตัว

เมื่อเพ่งมองดู ในเนื้อหินสีเหลืองดิน กลับมีแสงสีขาวจางๆ ไหลเวียนอยู่ แขนขวากำลังดูดซับพลังงานสายนั้น

ระหว่างทางกลับเขาปู้โจว เขาพยายามกำจัดกฎเกณฑ์ที่ตกค้างอยู่ภายใน แต่ผลลัพธ์ไม่ค่อยดีนัก

คิดไม่ถึงว่าเพียงชั่วพริบตา พลังที่ควาฟู่ทิ้งไว้ จะกลายเป็นสิ่งที่ช่วยขัดเกลากายเนื้อของเขา

"ควาฟู่! พี่ชายที่ดีของข้า!" เทียนหยวนดีใจจนเนื้อเต้น นั่นมันกฎแห่งพละกำลังเชียวนะ

ความมหัศจรรย์ของร่างเขาปู้โจวนี้ เกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก

รอให้แขนขวาหายสนิท อาจจะลองใช้กับส่วนอื่นของร่างกายดู ใช้กฎแห่งพละกำลังขัดเกลากายเนื้อ คิดว่าต่อให้เป็นจอมอสูรบรรพชนก็คงทำได้แค่นี้

นอกจากเสียงขอความช่วยเหลือปริศนานั้นแล้ว เรียกได้ว่ามีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาไม่หยุด

เทียนหยวนหายตัวไปจากโลกแห่งจิตสำนึก กลับสู่เขาปู้โจวในโลกบรรพกาล

"เอ๊ะ!" พอปรากฏตัว เทียนหยวนก็มีสีหน้าแปลกใจ

เพียงชั่วพริบตา เขาก็มาโผล่ในสถานที่ที่อบอวลไปด้วยพลังวิญญาณ หุบเขาเถาน้ำเต้ากำเนิดเดิมนั่นเอง

ไม่เจอกันไม่กี่ร้อยปี พลังวิญญาณในหุบเขาเข้มข้นขึ้นมาก ที่สำคัญคือมีกฎเกณฑ์ไหลเวียนอยู่อย่างเลือนราง

"พ่อภูเขา!"

เมื่อเห็นเทียนหยวน เถาน้ำเต้าก็ดีใจมาก มันรู้สึกว่ากลิ่นอายของพ่อภูเขาหนาแน่นขึ้นมาก

เทียนหยวนพยักหน้า มองไปที่ด้านล่างของเถาน้ำเต้า

ในดินมีแสงเก้าสีส่องประกาย ปลดปล่อยลวดลายแห่งเต๋าอันลึกล้ำ เกาะติดอยู่ที่รากของเถาน้ำเต้า และกำลังลามขึ้นมาข้างบน

กลิ่นอายแห่งเต๋าที่ปกคลุมเถาน้ำเต้ากำเนิดเดิมเข้มข้นขึ้นมาก รากวิญญาณกำเนิดเดิมต้นนี้ดูทรงภูมิธรรมยิ่งขึ้น

"พ่อภูเขา เมื่อครู่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ดินเทพขยับไหว มีกลิ่นอายแห่งเต๋าปริศนาพวยพุ่ง ทำให้ข้าได้รับประโยชน์มหาศาล" เถาน้ำเต้ากำเนิดเดิมเอ่ยถึงความสงสัยในใจ

ก่อนหน้านี้มันมึนงงสับสนมาตลอด จับจุดในการแปลงร่างไม่ได้

ช่วงนี้แม้จะเข้าใจอะไรหลายอย่าง แต่ก็ยังไม่บรรลุผล จนกระทั่งเมื่อครู่กลับรู้สึกเหมือนทางสว่างเปิดออก

ขอเพียงสั่งสมตบะอีกสักระยะ มันก็จะสามารถสลัดร่างเดิม แปลงร่างเป็นมนุษย์ได้สำเร็จ

คลื่นพลังนั้น เทียนหยวนรู้ดีว่ามาจากดินวิเศษเก้าสวรรค์

ลูบไล้น้ำเต้าน้อยทีละลูก เทียนหยวนกล่าวอย่างยินดี "ไม่เป็นไร! ตั้งใจบำเพ็ญเพียรเถิด คิดว่าวันที่เจ้าจะได้แปลงร่างคงอีกไม่นานแล้ว!"

ทั่วทั้งโลกบรรพกาล นอกจากเขาปู้โจวแล้ว ที่เขาสนิทใจที่สุดก็คือเถาน้ำเต้ากำเนิดเดิมตรงหน้านี้

รากวิญญาณกำเนิดเดิมชั้นยอด เทียนหยวนไม่อยากให้มันกลายเป็นแค่ของวิเศษกำเนิดเดิมไร้ประโยชน์ไม่กี่ชิ้น

"อื้ม! ข้าจะรีบแปลงร่างให้ได้!" น้ำเต้าน้อยทั้งเจ็ดสั่นไหวเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลังแปลงร่าง มันจะได้ติดตามพ่อภูเขาไปดูโลกภายนอก ไม่ต้องเฝ้าหุบเขานี้อยู่ลำพัง

เทียนหยวนละสายตากลับมา ในหัวนึกถึงกฎแห่งปฐพีที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อครู่

ดินวิเศษเก้าสวรรค์เป็นต้นกำเนิดแห่งธาตุดิน ความสัมพันธ์กับกฎแห่งปฐพีย่อมไม่ต้องพูดถึง มันต้องได้รับผลกระทบแน่นอน

ผานกู่บรรลุมรรคผลแห่งมหาเต๋า โลกบรรพกาลเกิดจากกายเนื้อของผานกู่ ทั้งยังถูกทับถมด้วยศพของเหล่าเทพปีศาจโกลาหลมากมาย รากฐานนั้นลึกล้ำมหาศาล

แต่ผู้มีรากฐานอย่างซานชิง สุดท้ายกลับต้องเป็นอริยะด้วยบุญกุศล ช่างน่าแปลกประหลาดจริงๆ

อาจจะเป็นเพราะเขาปู้โจว กฎเกณฑ์ทั้งสามพันถูกจำกัด ดังนั้นวิถีแห่งกฎเกณฑ์จึงยากจะสำเร็จ ไม่เคยมีผู้บรรลุระดับฮุ่นหยวนต้าหลัวจินเซียน (เซียนทองคำมหาเทพโกลาหล) ปรากฏตัวขึ้น

เหลือบมองขึ้นไปด้านบน เทียนหยวนคร้านจะคิดให้มากความ เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือจับตัวชาวเผ่าบรรพชน

หลังจากก้าวสู่ระดับเทพสวรรค์อมตะสูงสุด ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า สามารถกวาดล้างชนเผ่าของจอมอสูรบรรพชนโฮ่วถู่ได้สบายๆ

ไม่รู้ว่าถ้านางกลับมา แล้วพบว่าบ้านหายไปจะเป็นยังไงนะ?

เทียนหยวนชักจะคาดหวังขึ้นมานิดๆ แล้วสิ!

ส่งกระแสเสียงบอกกุ่นกุ่น แล้วเขาก็กระโดดลงจากเขาปู้โจว

ควาฟู่ออกมาแล้ว ไม่รู้ว่าพวกจอมอสูรบรรพชนจะโผล่ออกมาเมื่อไหร่ ไปคนเดียวสะดวกกว่า

บนเขาปู้โจวมีของวิเศษมากมาย เจ้าตัวเล็กนั่นคงไม่ยอมไปไหนแน่

ท่ามกลางเสียงลมหวีดหวิว ขณะที่เทียนหยวนกำลังจะลงสู่ตีนเขา บริเวณไหล่เขาใกล้ๆ ก็มีแสงสีเหลืองสองสายพุ่งวูบเข้ามา

งูเหลืองขนาดยักษ์สองตัวรัดพันต้นขาของเขาไว้แน่น ปลายอีกด้านพันอยู่กับต้นไม้ยักษ์ด้านล่าง

ในขณะเดียวกัน ชายร่างยักษ์ก็กระโจนออกมาจากเทือกเขา เหวี่ยงไม้เท้าขนาดยาวหลายร้อยจ้างฟาดลงมา

ไม้เท้าถูกห่อหุ้มด้วยไอสังหารเข้มข้น ปะปนด้วยสายฟ้า กรีดเฉือนความว่างเปล่าแตกเป็นเสี่ยงๆ พุ่งตรงมาที่หัวโตๆ ของเขา

"ประมาทไปแล้ว!" เทียนหยวนสีหน้าบูดบึ้ง โทษฐานที่เมื่อกี้มัวแต่คิดเพลินไปหน่อย

เห็นงูเหลืองสองตัวนั้น เขาก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร ควาฟู่เจ้าทึ่มนั่นไล่ตามเขาไม่ทัน ก็เลยหัดลอบกัดกับเขาด้วย

เทียนหยวนทิ้งตัวลงตามแรงโน้มถ่วง พุ่งลงสู่เขาปู้โจวอย่างรวดเร็ว

งูเหลืองสองตัวรีบพุ่งแยกไปซ้ายขวาทันที ราวกับจะตรึงเทียนหยวนไว้ตรงกลาง

แต่ทว่าเทียนหยวนไม่ได้มีเจตนาจะดิ้นรน ทันทีที่สัมผัสเขาปู้โจว ร่างของเขาก็หายวับไปจากตรงนั้น

งูเหลืองสองตัวฟาดลงพื้นเสียงดังสนั่น แยกย้ายกระเด็นไปคนละทิศละทาง แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง

ฟึ่บ เทียนหยวนพุ่งออกมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วมุดหนีไปทางทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว

งูเหลืองสองตัวนั้นไม่ใช่ของธรรมดา ขืนพัวพันด้วยจะยิ่งเสียเวลาเปล่า

ที่นี่คือเขาปู้โจว อย่าว่าแต่ควาฟู่เลย ต่อให้สิบสองจอมอสูรบรรพชนมาเอง ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

บนขุนเขาเทพเจ้า เขาไปมาได้ดั่งใจนึก ไม่ใช่วิชาหนีดินแต่อย่างใด

"พี่ชายที่ดี! รอข้าแผลหายดีก่อนค่อยมาหาเจ้าใหม่นะ!" เทียนหยวนโบกมือให้ควาฟู่ แล้วมุดดินหนีไปอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่ลงดิน เทียนหยวนก็ต้องตกใจ วิชาแทรกธรณีของเขาดูเหมือนจะร้ายกาจขึ้นกว่าเดิม

สมองประมวลผลแป๊บเดียวก็เข้าใจได้ทันที น่าจะเกี่ยวกับกฎแห่งปฐพีที่ปรากฏขึ้น

เทียนหยวนอารมณ์ดี แต่ควาฟู่ที่อยู่ข้างหลังกลับโกรธจนแทบคลั่ง

อุตส่าห์ไล่ตามมาถึงเขาปู้โจว แต่ดันคลาดกับเทียนหยวนจนได้ จึงได้แต่เฝ้ารออยู่ตีนเขา คิดไม่ถึงว่าโชคจะเข้าข้าง ดันดักรอเจ้าตัวแสบได้จริงๆ

ทั้งที่เตรียมการมาดิบดี ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายมุดเข้าภูเขาแล้วหายวับไปในพริบตา

ไม่มีคลื่นพลังเวท จู่ๆ ก็โผล่ออกมาไกลลิบ เจ้ามนุษย์หินนั่นไม่ได้รับผลกระทบจากเขาปู้โจวหรือไง?

ยังไม่ทันจะคิดให้ตก ก็มีเสียงใสๆ ของเทียนหยวนลอยมา

พี่ชายที่ดี?????

"โฮก!" ควาฟู่คำรามลั่น

เหวี่ยงไม้เท้าขว้างตามไป แต่เทียนหยวนก็หายลับไปเสียแล้ว

[จบแล้ว]