บทที่ 18 - นักพรตสี่ตามาเยือน สัญญาณเริ่มเรื่อง "ผีกัดอย่ากัดตอบ"

บทที่ 18 - นักพรตสี่ตามาเยือน สัญญาณเริ่มเรื่อง "ผีกัดอย่ากัดตอบ"

ลานหน้าเรือนพักศพอี้จวง จ้าวเสวียนหลางและชิวเซิงกำลังประมือกันอย่างดุเดือด

แม้ระดับวรยุทธ์ของชิวเซิงจะสูงกว่าจ้าวเสวียนหลางอยู่หนึ่งขั้นย่อย แต่จ้าวเสวียนหลางนั้นผ่านการโด๊ปยาชำระกายมาเกือบ 20 เม็ด ร่างกายจึงแข็งแกร่งทนทาน พละกำลังมหาศาลกว่าชิวเซิงมาก ทำให้ภาพรวมแล้วฝีมือของจ้าวเสวียนหลางกลับเหนือกว่าอยู่นิดหน่อย

สองศิษย์พี่น้องแลกหมัดแลกเท้ากันจนเหงื่อท่วม ก่อนจะพากันกระโดดลงถังน้ำยาแช่ตัวที่อาจารย์จิ่วเตรียมไว้ให้

จ้าวเสวียนหลางเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาดูด้วยความชื่นใจ ความพยายามตลอดสิบกว่าวันไม่สูญเปล่า

[ระบบบำเพ็ญเซียนสะสมกุศล]

[ชื่อ: จ้าวเสวียนหลาง]

[อายุขัย: 24/72]

[สายวิชา: เหมาซานสายหลัก]

[ตบะบารมี: วิถียุทธ์: หลอมรวมสารเป็นปราณ (ระดับปลาย), วิถีเต๋า: หลอมรวมสารเป็นปราณ (ระดับต้น)]

[พรสวรรค์: วิถีเต๋าระดับสูง, วิถียุทธ์ระดับต่ำ, ความจำภาพถ่าย]

[เคล็ดวิชา: วิชาชำระกายเหมาซาน, คัมภีร์สัจธรรมซ่างชิงต้าต้ง, ยันต์เหมาซาน]

[อุปกรณ์: ประตูมิติ, แหวนมิติระดับต่ำ]

[แต้มกุศล: 3]

เห็นตัวเลข 3 ในช่องแต้มกุศล จ้าวเสวียนหลางก็ได้แต่ถอนหายใจ 3 วันก่อนเขาใช้แต้มจนเกลี้ยงกระเป๋า สองวันมานี้ระบบร้านค้ารีเฟรชของใหม่มา เขาก็ได้แต่มองตาละห้อยเพราะไม่มีปัญญาซื้อ

แต่เขาได้วางแผนหาแต้มกุศลระลอกใหม่ไว้แล้ว โดยสั่งการให้เริ่นฉี่เฉินไปดำเนินการ คงต้องรออีกสักพักกว่าจะเห็นผล

หลังมื้อเย็น จ้าวเสวียนหลางหยิบหนังสือ "บันทึกการท่องเที่ยวของนักพรตนิรนาม" มานอนอ่านเล่นอย่างเพลิดเพลิน ทันใดนั้นเสียงกระดิ่ง "กริ๊ง... กริ๊ง..." ก็ดังแว่วมาจากความมืดนอกประตู ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูและเสียงตะโกน

"ศิษย์พี่! ศิษย์พี่! เปิดประตูหน่อย ข้าสี่ตาเอง!"

จ้าวเสวียนหลางที่กำลังจะลุกไปเปิดประตูชะงักกึก

"สี่ตา..." นักพรตสี่ตามาแล้ว หรือว่าเนื้อเรื่อง "ผีกัดอย่ากัดตอบ" ภาคแรกกำลังจะเริ่มขึ้น?

เขาเดินไปเปิดประตู ภาพที่เห็นคือชายวัยกลางคนสวมแว่นตากลมโต ท่าทางยียวน สวมชุดนักพรต ด้านหลังมีแถวของ "ลูกค้า" สวมชุดขุนนางราชวงศ์ชิงยืนนิ่งแข็งทื่อ

"เจ้าเป็นใคร? ศิษย์พี่ข้าล่ะ?" นักพรตสี่ตาแปลกใจที่เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีแต่ไม่คุ้นหน้ามาเปิดประตู

"คารวะท่านอาจารย์อาสี่ตาขอรับ ข้าเป็นศิษย์ใหม่ของอาจารย์จิ่ว นามว่าจ้าวเสวียนหลาง เชิญท่านอาจารย์อาเข้ามาพักก่อน ข้าจะรีบไปตามท่านอาจารย์มาเดี๋ยวนี้"

จ้าวเสวียนหลางประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม แล้วผายมือเชิญแขกเข้าบ้าน

อาจารย์จิ่ว ชิวเซิง และเหวินไฉ ได้ยินเสียงก็รีบออกมาต้อนรับ

เดิมทีชิวเซิงต้องกลับไปนอนบ้านน้าสาวทุกคืน เพราะต้องช่วยเฝ้าร้านเครื่องสำอาง แต่ตั้งแต่ได้จ้าวเสวียนหลางมาเป็นศิษย์น้องผู้ร่ำรวย หน้าที่กระสอบทราย... เอ้ย คู่ซ้อม และเพื่อนร่วมอ่างน้ำยาก็ตกเป็นของชิวเซิง

จ้าวเสวียนหลางจึงขอให้อาจารย์จิ่วอนุญาตให้ชิวเซิงมานอนค้างที่อี้จวงถาวร ไม่ต้องกลับไปเฝ้าร้านให้น้าแล้ว น้าสาวของชิวเซิงยินดีปรีดา ยกหลานให้ฟรีๆ แถมยังฝากเนื้อฝากตัวกับเศรษฐีใหม่ด้วยซ้ำ

การได้ติดตามจ้าวเสวียนหลาง อนาคตของชิวเซิงย่อมสดใสกว่าการขายแป้งผัดหน้าเป็นไหนๆ

ทุกคนช่วยกันพา "ลูกค้า" ของอาจารย์อาสี่ตาไปจอดพักไว้ในห้องเก็บศพ จุดเทียนหอมบูชา แล้วจึงกลับมานั่งคุยกันที่ห้องโถง

จ้าวเสวียนหลางรีบรินน้ำชาเสิร์ฟอาจารย์และอาจารย์อาอย่างรู้งาน

"ศิษย์น้อง นี่คือศิษย์คนล่าสุดของข้า จ้าวเสวียนหลาง พรสวรรค์ของเขาไม่แพ้พวกเราเลย ข้าตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาทั้งหมดให้เขาเป็นผู้สืบทอด" อาจารย์จิ่วแนะนำอย่างภาคภูมิใจ

นักพรตสี่ตาขยับแว่นเพ่งมองจ้าวเสวียนหลาง สัมผัสได้ถึงพลังปราณที่ไหลเวียนในร่าง ก็รู้ทันทีว่าอาจารย์จิ่วไม่ได้โม้ เด็กคนนี้มีของ

"ไม่เลวๆ ดูดีกว่าศิษย์ของข้าเยอะเลย เอ้า! หลานศิษย์อาหลาง นี่ของขวัญแรกพบจากอาจารย์อา"

นักพรตสี่ตาล้วงมือเข้าไปในย่าม หยิบหนังสือปกเหลืองเก่าคร่ำครึเล่มหนึ่งยื่นให้

"เมื่อกี้ข้าเห็นเจ้าดูสนใจลูกค้าของข้า ถ้าสนใจก็เอาไปลองศึกษาดู นี่คือวิชาหากินของข้า"

"ท่านอาจารย์อาให้แล้วก็รับไว้เถอะ อาสี่ตาของเจ้าเชี่ยวชาญวิชาเชิญเทพและวิชาไล่ศพเป็นที่สุด ในด้านนี้เขาเก่งกว่าข้าเสียอีก เจ้าลองศึกษาดูก็ไม่เสียหาย" อาจารย์จิ่วพยักหน้าอนุญาต

จ้าวเสวียนหลางรับหนังสือมาดู หน้าปกเขียนว่า "วิชาไล่ศพเหมาซาน" เขารีบขอบคุณอาจารย์อาสี่ตายกใหญ่

จากนั้นอาจารย์จิ่วก็ไล่พวกเด็กๆ ไปนอน ส่วนตัวเองก็นั่งรำลึกความหลังกับศิษย์น้องตามประสาคนแก่

จ้าวเสวียนหลางกลับเข้าห้อง เปิดตำราไล่ศพไล่อ่านทันที ด้วยความจำภาพถ่าย เขาอ่านรวดเดียวจบและจำได้ทุกตัวอักษร แม้จะดึกดื่นแต่ก็ยังตื่นเต้นจนข่มตาหลับไม่ลง

เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งห้าคนตื่นมาล้างหน้าล้างตา

ทันใดนั้น รถทหารของหน่วยรักษาความปลอดภัยก็มาจอดเทียบหน้าประตู ลูกน้องอาเวยสองคนช่วยกันยกปิ่นโตเถาใหญ่และหม้อดินเผาเข้ามาวางบนโต๊ะ

"คุณชายจ้าว เช้านี้กัปตันสั่งให้จัดโจ๊กปลาเก๋า ติ่มซำร้านดัง และไก่แช่เหล้ามาให้ครับ" ทหารรายงานอย่างขยันขันแข็ง

"ขอบใจมาก ฝากบอกอาเวยและเริ่นฉี่เฉินด้วยว่า เที่ยงนี้ให้จัดโต๊ะจีนชุดใหญ่ที่ภัตตาคาร ข้าจะเลี้ยงต้อนรับอาจารย์อา เชิญท่านเริ่นฟากับกัปตันอาเวยมาร่วมโต๊ะด้วย"

จ้าวเสวียนหลางสั่งงาน ทหารรับคำแล้วรีบกลับไปดำเนินการ

นักพรตสี่ตามองดูอาหารหรูหราตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย หันไปกระซิบกับอาจารย์จิ่ว "ศิษย์พี่... ศิษย์คนนี้ของท่าน ช่างเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภจริงๆ ท่านหมดเคราะห์กรรมแล้วสินะ"

เขารู้เรื่องความรวยของจ้าวเสวียนหลางมาบ้างจากการคุยเมื่อคืน แต่พอมาเห็นกับตาว่ามีทหารรับใช้ส่งข้าวส่งน้ำแบบนี้ ก็อดทึ่งไม่ได้ อาจารย์จิ่วผู้สมถะ (และยากจน) มาตลอดชีวิต ในที่สุดก็ได้เสวยสุขกับเขาบ้าง

จ้าวเสวียนหลางสนใจวิชาไล่ศพมากเป็นพิเศษ ไม่ใช่แค่อยากรู้ แต่เพราะเขารู้ว่า "ตัวบอส" ของภาคนี้คือ "เริ่นเหล่าไท่เหยีย" (ปู่ของเริ่นถิงถิง) กำลังจะตื่นขึ้นมาอาละวาด

ระหว่างทานมื้อเช้า จ้าวเสวียนหลางจึงไม่ยอมไปฝึกยุทธ์ แต่กลับมาเกาะแกะนักพรตสี่ตา

"ท่านอาจารย์อา วิชาไล่ศพของสำนักเรานี่น่าสนใจจริงๆ ขอรับ ข้าอ่านเมื่อคืนแล้วคันไม้คันมืออยากเรียน ท่านช่วยชี้แนะข้าหน่อยได้ไหมขอรับ!"

จ้าวเสวียนหลางคืนตำราให้ พร้อมทำตาเป็นประกายอ้อนวอนขอวิชา

วิชาไล่ศพเป็นแขนงใหญ่ของเหมาซาน ครอบคลุมทั้งการไล่ศพ (พากลับบ้าน) การเลี้ยงศพ (เสริมพลัง) การสร้างศพ และการควบคุมศพ

นี่คือวิชาทำมาหากินของนักพรตสี่ตา การทำให้ศพที่ตายแล้วลุกขึ้นกระโดดตามเสียงกระดิ่ง กลับบ้านเกิดเพื่อทำพิธีฝัง...

และในไม่ช้า วิชาเกี่ยวกับศพนี้ จะได้ใช้ประโยชน์อย่างแน่นอน

[จบแล้ว]