บทที่ 5 - หลบไป อย่าขวางทางข้าฆ่ามอน!

บทที่ 5 - หลบไป อย่าขวางทางข้าฆ่ามอน!

โลกทัศน์ของผู้เฒ่าฮุนเริ่มสั่นคลอน

ทำไมมันง่ายดายเหมือนเล่นขายของแบบนี้

แผนการที่มีรอยรั่วจนน้ำท่วมทุ่งแบบนี้ ยังมีคนเชื่อลงอีกหรือ

แถมคนเชื่อยังเป็นถึงนางฟ้าอัจฉริยะแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่

ถ้าไม่ใช่เขาบ้า ก็คงเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่นั่นแหละที่บ้า

ในความทรงจำของเขา แดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่คือตัวตนระดับเหนือโลก

ไฉนอัจฉริยะในสำนักถึงดูละครลิงปาหี่ไม่ออก

เสียงคำรามด้านนอกแหวนดังกึกก้องกัมปนาท

ต่อให้ซูเป่ยเฉินเป็นบุตรแห่งโชคชะตา แต่ก็ต้านทานคลื่นสัตว์อสูรที่ถาโถมมาไม่หยุดหย่อนไม่ไหว

เริ่มจะรับมือได้ยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะซูเป่ยเฉินมัวแต่ห่วงหล่อ พะวงอยู่กับหลิวชิงหราน

"แม่นาง หลบไป!"

เห็นสัตว์อสูรดุร้ายหลายตัวพุ่งเข้าใส่หลิวชิงหราน ซูเป่ยเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขากระโจนเข้าไปยืนขวางหน้าหลิวชิงหรานเอาไว้

เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรคลุ้มคลั่ง ร่างกายของซูเป่ยเฉินเริ่มมีบาดแผลปรากฏ

แต่ในใจเขากลับลิงโลด

ถึงขนาดว่าการโจมตีบางอย่างที่หลบได้ เขาก็แกล้งไม่หลบ ยอมเจ็บตัวซะงั้น

เพื่อจะได้โชว์ความกล้าหาญชาญชัยต่อหน้าสาวงาม

ให้นางประทับใจ หลงใหล จนเก็บไปฝัน!

ทว่าสีหน้าของหลิวชิงหรานกลับไม่มีความซาบซึ้งแม้แต่น้อย

ราวกับนางรู้อยู่แล้ว นางแค่นเสียงเย็นชาออกมาคำหนึ่ง

เสียงนี้บาดลึกเข้าไปในหูของซูเป่ยเฉิน

นี่นางกำลังมองว่าเขาไร้น้ำยาหรือไง

ซูเป่ยเฉินยิ่งออกแรงฆ่าสัตว์อสูรโชว์พาวหนักกว่าเดิม

หลิวชิงหรานเหลือบมองซูเป่ยเฉินที่วิ่งวุ่นไปมากับสัตว์อสูร ความอดทนของนางขาดผึง

"หลบไป!"

"ไม่ได้! ท่านรีบหลบไปอยู่หลังข้า ข้าจะไม่มีวันยอมให้ท่านบาดเจ็บเด็ดขาด!"

ซูเป่ยเฉินเข้าใจผิดคิดว่าหลิวชิงหรานเป็นห่วงเขา แอบยิ้มกริ่มในใจ

มุมปากแทบจะฉีกถึงรูหู

ไม่ได้การ ต้องให้เลือดออกเยอะกว่านี้อีกหน่อย!

เห็นแผนการกำลังดำเนินไปได้สวย เลือดลมของซูเป่ยเฉินก็สูบฉีด การโจมตียิ่งบ้าบิ่นขึ้น

แต่วินาทีถัดมา เขาก็ต้องชะงักค้าง

คำพูดของหลิวชิงหรานทำเอาเขาแทบหงายหลัง

"อย่าเกะกะ!"

"เจ้ามายืนขวางหน้าข้าตลอดแบบนี้ คิดจะช่วยสัตว์อสูรพวกนี้หรือไง"

"แค่สัตว์อสูรไม่กี่ตัว ต้องใช้เวลานานขนาดนี้เชียวหรือ"

"ถ้าเจ้าไม่ไหวก็ถอยไป ให้ข้าจัดการเอง!"

น้ำเสียงของหลิวชิงหรานเย็นเยียบ

ซูเป่ยเฉินชักช้าอืดอาดเกินไปแล้ว หลิวชิงหรานเป็นถึงอัจฉริยะขอบเขตกงล้อสมุทรขั้นปลายแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่

พรสวรรค์และพลังฝีมือหาตัวจับยาก แถมช่วงที่ผ่านมานางมุ่งมั่นฝึกฝนเพื่อจะไปฆ่าเฉินเสวียน

ความแข็งแกร่งจึงล้ำหน้าคนรุ่นเดียวกันไปไกลโข

ไม่มีซูเป่ยเฉิน นางกลับจัดการศัตรูได้ง่ายกว่า

พอมีซูเป่ยเฉินมาเสนอหน้าขวางทาง มันทำให้นางขยับตัวลำบากจนหงุดหงิด

"ถอยไป!"

หลิวชิงหรานหมดความอดทน ระเบิดพลังกดดันอันมหาศาลออกมา จนซูเป่ยเฉินทรงตัวไม่อยู่ล้มกลิ้งไปกับพื้น

ดันไปล้มอยู่ข้างหลังนางพอดี

พอล้มลง พวกสัตว์อสูรก็ยิ่งได้ใจ ดวงตาแดงฉานบ้าคลั่ง พุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต

จ่าฝูงสัตว์อสูรคำรามลั่นฟ้า สั่งการให้เหล่าสัตว์อสูรตัวเป้งๆ รวมพลังกันพุ่งเข้าใส่หลิวชิงหราน

ซูเป่ยเฉินตะเกียกตะกายลุกขึ้น รีบตั้งท่า

"อย่าประมาท! พวกมันคือตัวระดับสูงในฝูงสัตว์อสูร พลังระดับกงล้อสมุทรทั้งนั้น!"

เพื่อให้ละครสมจริง

ซูเป่ยเฉินจงใจล่อสัตว์อสูรระดับกงล้อสมุทรมาหลายตัว

ต้องทำแบบนี้หลิวชิงหรานถึงจะรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริง

แล้วบทพระเอกขี่ม้าขาวของเขาถึงจะโดดเด่นขึ้นมา

ทำให้นางหวั่นไหว

แต่ทว่า... ด้วยความที่ได้ยินเสียงในใจของเฉินเสวียนมาแล้ว หลิวชิงหรานจึงเตรียมการรับมือไว้ล่วงหน้า

"ระฆังเสินหวง!"

หลิวชิงหรานขว้างระฆังทองคำใบเล็กออกไป แสงสีทองส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วฟ้าดิน สัตว์อสูรทุกตัวใจสั่นสะท้าน

ชั่วพริบตาเดียว

ระฆังยักษ์เสียดฟ้าก็ตั้งตระหง่านอยู่กลางเวหา เสียงระฆังกังวานก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วพิภพ

คลื่นเสียงสีทองอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกกลางอากาศ สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนกระอักเลือด

ตัวที่อ่อนแอหน่อยถึงกับตัวระเบิดเละคาที่ สัตว์อสูรล้มตายเป็นใบไม้ร่วง

ระฆังเสินหวงลอยเด่นอยู่เหนือหัวพวกมัน ราวกับขุนเขาขนาดยักษ์ที่สยบทุกสรรพสิ่ง

แม้จะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่พวกสัตว์อสูรไม่อาจก้าวเข้ามาได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว

พวกมันทั้งหมด ตายแทบเท้าของนาง!

เฮือก!

อานุภาพทำลายล้างของระฆังเสินหวงทำเอาซูเป่ยเฉินตะลึงตาค้าง พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

จ่าฝูงสัตว์อสูรทั้งหมด ถูกหลิวชิงหรานสังหารเรียบในกระบวนท่าเดียว

ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

ความแข็งแกร่งระดับนี้ ทำเอาซูเป่ยเฉินสั่นสะท้านไปทั้งใจ

เป็นไปได้ยังไง

ซูเป่ยเฉินยืนงงเป็นไก่ตาแตก

หลิวชิงหรานแข็งแกร่งขนาดนี้เชียวหรือ

เสียงจากในแหวนดังขึ้น

"พลังระดับกงล้อสมุทรขั้นปลาย แถมยังมีระฆังเสินหวงที่เป็นสมบัติโบราณอยู่ในมือ เว้นแต่จะเป็นยอดฝีมือขอบเขตธรณีพิฆาตลงมือเอง ไม่อย่างนั้นทำอะไรนางไม่ได้หรอก"

"แผนการนี้คงใช้ไม่ได้ผลแล้วล่ะ"

เสียงของผู้เฒ่าฮุนดังลอดออกมาจากแหวน

แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นอัจฉริยะแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่

เมื่อครู่เขาก็รู้สึกทะแม่งๆ แล้ว

ระดับอัจฉริยะจากแดนศักดิ์สิทธิ์เหนือโลก จะมาตกใจจนล้มก้นจ้ำเบ้าเพราะสัตว์อสูรกระจอกๆ ไม่กี่ตัวได้ยังไง

อย่าว่าแต่สัตว์อสูรระดับผลัดเปลี่ยนกายาเลย ต่อให้เป็นราชันสัตว์อสูรขอบเขตธรณีพิฆาตมาเอง ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำอะไรนางได้

นี่สิคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของนังหนูนี่

ซูเป่ยเฉินหน้าชา

แบบนี้เขาไม่กลายเป็นตัวตลกหรอกรึ?

"ท่านอาจารย์วางใจ แผนการยังไม่ล้มเหลว ถึงตอนนี้จะทำให้หลิวชิงหรานประทับใจไม่ได้ แต่เป้าหมายที่จะแฝงตัวเข้าแดนศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นไปได้อยู่ ขอแค่ได้เข้าไป อยู่ด้วยกันทุกวันเดี๋ยวนางก็หวั่นไหวเอง"

ซูเป่ยเฉินตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว สื่อสารกับผู้เฒ่าฮุนในใจ

ยังไงซะเขาก็ได้ชื่อว่าออกมาช่วยหลิวชิงหราน ขอแค่หาทางเข้าแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่ให้ได้

โอกาสยังมีถมเถ

แดนศักดิ์สิทธิ์ระดับนี้ ไม่มีผู้ฝึกตนคนไหนอยากพลาดโอกาส เขาเองก็เช่นกัน

เพียงแต่การคัดเลือกของแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่นั้นโหดหินสุดๆ

แค่ศิษย์รับใช้ ถ้าไม่ได้แสดงพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดออกมา เขาก็ไม่รับ!

ถึงพรสวรรค์ของเขาจะโดดเด่น แต่ก็ยังห่างจากมาตรฐานของแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่อยู่อีกช่วงตัว

"ดูจากท่าทีของนางที่มีต่อเจ้า อาจารย์ก็ฟันธงไม่ได้เหมือนกัน"

ผู้เฒ่าฮุนเอ่ยขึ้น

แม้ซูเป่ยเฉินจะเสนอหน้าออกมาช่วย แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอารมณ์ของหลิวชิงหรานล้วนๆ

โฮก!

ตูม!

คลื่นเสียงระเบิดกึกก้อง สัตว์อสูรในระแวกนั้นตัวแตกตายเกลื่อน!

สัตว์อสูรในเทือกเขารอบนอกได้ยินเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น ต่างพากันวิ่งหนีตายไม่คิดชีวิต

"ขอบคุณแม่นางหลิว... เอ้ย ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต!"

ซูเป่ยเฉินเกือบหลุดปากเรียกแซ่หลิว นึกขึ้นได้ว่าต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก เลยรีบเปลี่ยนคำพูด

เกือบโป๊ะแตกแล้วเชียว ขืนหลุดชื่อนางออกไปตอนนี้ หลิวชิงหรานต้องระแวงแน่

ไม่ว่าจะเรื่องจีบสาวหรือเรื่องเข้าสำนัก คงพังไม่เป็นท่า

ประสาทสัมผัสของหลิวชิงหรานเฉียบคมปานใด แม้จะจดจ่ออยู่กับสัตว์อสูร แต่คำพูดเมื่อครู่ก็เข้าหูเต็มสองรูหู

นั่นไง เจ้านี่รู้จักข้าจริงๆ

แล้วยังมาแกล้งทำเป็นไม่รู้จัก น่าสงสัยสุดๆ

เผลอๆ คลื่นสัตว์อสูรนี่อาจจะเกี่ยวข้องกับเจ้านี่ด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไร"

สั้นๆ ได้ใจความ น้ำเสียงของหลิวชิงหรานเย็นชายิ่งกว่าเมื่อครู่ ราวกับยืนอยู่ท่ามกลางน้ำแข็งขั้วโลกที่ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้

"ยังไม่ทราบนามของแม่นาง ขอทราบนามอันไพเราะของท่านได้หรือไม่"

ซูเป่ยเฉินยังคงถามต่ออย่างแข็งทื่อ เริ่มจะหมดความอดทน

ฉากละครที่วางไว้ซะดิบดี ดันเกิดเหตุไม่คาดฝัน

ใครจะไปรู้ว่าหลิวชิงหรานจะเก่งเวอร์ขนาดนี้ จะให้เขาไปหายอดฝีมือขอบเขตธรณีพิฆาตมาจากไหน?

"หลิวชิงหราน"

หลิวชิงหรานจ้องมองซูเป่ยเฉินที่ทำหน้ากระอักกระอ่วน ดูซิว่าหมอนี่จะมาไม้ไหน

"หลิวชิงหราน! หรือว่า!"

"ท่านคือหลิวชิงหราน อัจฉริยะแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ฮวงกู่?"

"ทั่วทั้งมหาทวีป ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อเสียงของท่าน!"

ซูเป่ยเฉินแสดงละครได้อย่างลื่นไหล แกล้งทำเป็นตกตะลึงที่ได้เจอตัวจริงเป็นครั้งแรก พร้อมสอดแทรกคำเยินยอเข้าไปในทุกถ้อยคำ

[จบแล้ว]