บทที่ 7 - เคลื่อนทัพสู่เจี้ยนโจว
บทที่ 7 - เคลื่อนทัพสู่เจี้ยนโจว
บทที่ 7 - เคลื่อนทัพสู่เจี้ยนโจว
“มีความเป็นไปได้สูงมาก”
จูอิ้งพยักหน้า
เมื่อได้รับการยืนยันจากจูอิ้ง
เหล่าทหารก็พากันวิตกกังวล
“พี่น้อง จะกลัวอะไรกัน”
“พวกโจรป่าก็มีแค่หัวเดียวสองขาเหมือนกัน เกราะและอาวุธของเราก็ดีกว่าพวกมันตั้งเยอะ คนที่ควรจะกลัวคือพวกมันต่างหาก”
“เอาเป็นว่าถ้าต้องออกรบจริงๆ พวกเจ้าก็แค่ตามข้าบุกไปก็พอ”
“ในเมื่อมาเป็นทหารแล้ว ความกลัวก็ไร้ประโยชน์”
“สู้คิดหาทางฆ่าโจรสร้างผลงานยังจะดีกว่า”
“ไปกันเถอะ” จูอิ้งกล่าวพลางยิ้ม
จากนั้นก็เดินก้าวนำออกจากโรงนอนไป
เมื่อเห็นท่าทางที่มั่นคงไม่หวาดหวั่นของจูอิ้ง ความกังวลของเหล่าทหารก็คลายลงไปหลายส่วน พวกเขารีบเดินตามจูอิ้งออกจากโรงนอนไปยังลานฝึก
ในไม่ช้า
ณ ลานฝึก
เหล่าทหารจากกองพันที่ประจำการอยู่ในอำเภออันซาทั้งหมดมารวมตัวกันที่ลานฝึก
เว่ยฉวนยืนอยู่บนแท่นแม่ทัพด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว
“เหล่าทหารหาญแห่งกองพันอันซา”
“ข้าเพิ่งได้รับคำสั่งการทหาร รากเหง้าของปัญหาโจรผู้ร้ายในเมืองต้าหนิงของเราถูกสืบพบแล้ว มันเป็นฝีมือของพวกต๋าจื่อเจี้ยนโจวทางตอนเหนือ พวกมันส่งทหารแทรกซึมเข้ามาในต้าหมิง ว่าจ้างเหล่าโจรป่าโจรผู้ร้าย สร้างความวุ่นวายให้กับต้าหมิงของเรา”
“บัดนี้”
“ท่านผู้บัญชาการได้ออกคำสั่งแล้ว ให้เคลื่อนทัพโจมตีพวกต๋าจื่อเจี้ยนโจว กำจัดปัญหาโจรผู้ร้ายให้สิ้นซาก สั่งสอนบทเรียนให้พวกอนารยชนที่กล้ามารุกรานต้าหมิงของเรา”
“รับคำสั่งการทหาร กองพันอันซาของเราจะเคลื่อนทัพไปยังชายแดนทันที เพื่อสมทบกับกองพันอื่นๆ ทั้งหมดที่อยู่ใต้บัญชาการของกองกำลังเว่ย”
“ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว”
“เคลื่อนทัพทันที ห้ามล่าช้า”
เว่ยฉวนไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย ออกคำสั่งทันที
เมื่อได้ยินข่าวนี้
เหล่าทหารบนลานฝึกต่างก็มีความคิดแตกต่างกันไป
เดิมทีพวกเขาคิดว่าคงเป็นแค่การปราบโจร แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นการรบที่ใหญ่กว่านั้นมาก ต้องเผชิญหน้ากับพวกอนารยชนทางเหนือโดยตรง
ในฐานะทหารที่ประจำการอยู่เมืองชายแดนอย่างต้าหนิง พวกเขาย่อมรู้ดีถึงความโหดเหี้ยมของพวกอนารยชน อาจกล่าวได้ว่า เพราะการดำรงอยู่ของเป่ยหยวน ชนเผ่าทางเหนือทั้งหมดจึงล้วนเป็นศัตรูของต้าหมิง
และการต่อสู้กับพวกมันก็อันตรายกว่าการปราบโจรหลายเท่านัก
นี่จะต้องเป็นศึกหนักอย่างแน่นอน
“เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ พวกโจรป่าพวกนั้นคือพวกอนารยชนที่แฝงตัวเข้ามา”
“การไปตีพวกต๋าจื่อในครั้งนี้ ก็คือการถอนรากถอนโคนปัญหาโจรผู้ร้ายในเมืองต้าหนิงจริงๆ”
“พวกต๋าจื่อ”
“พวกมันคือหายนะของแผ่นดินจีนโดยแท้”
จูอิ้งคิดในใจอย่างเงียบๆ ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย กลับกันเขายังรู้สึกกระตือรือร้นอยู่บ้าง
เมื่อได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
จูอิ้งย่อมรู้ดีว่าในอนาคตพวกต๋าจื่อจะทำอะไรกับแผ่นดินจีนแห่งนี้ พวกมันจะทำให้แผ่นดินจีนต้องตกอยู่ในความอัปยศอดสู ตกอยู่ในความทุกข์ยากอย่างไม่สิ้นสุด
ศักดิ์ศรีของชาวฮั่นจะถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี
ทั้งหมดนี้ก็เพราะพวกต๋าจื่อ
“หากในอนาคตข้ามีความสามารถพอที่จะเปลี่ยนแปลงได้ สิ่งแรกที่จะทำคือการกวาดล้างพวกต๋าจื่อให้สิ้นซาก”
“ดูท่าครั้งนี้ เบื้องบนคงต้องการแค่ขับไล่พวกต๋าจื่อ ให้บทเรียนพวกมัน ไม่ได้คิดจะล้างเผ่าพันธุ์”
“นี่อาจจะเป็นการแผ้วถางทางเพื่อเตรียมกำจัดเป่ยหยวนในอนาคตก็ได้”
“เมืองต้าหนิงเป็นเมืองที่อยู่ติดกับเป่ยหยวน หากยังคงวุ่นวายไม่สงบ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่” จูอิ้งคิดในใจ
ด้วยความรู้ทางประวัติศาสตร์ที่มี จูอิ้งย่อมเดาได้ว่าการตัดสินใจของเบื้องบนคืออะไร
การส่งทหารไปตีต๋าจื่อ ก็เพื่อกวาดล้างความวุ่นวายจากโจรผู้ร้ายในเมืองต้าหนิง
แน่นอน
สำหรับจูอิ้งแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดีที่จะได้เพิ่มความแข็งแกร่ง
เป็นโอกาสที่จะได้เพิ่มคุณสมบัติอีกครั้ง
“กองพันเคลื่อนทัพ”
เว่ยฉวนตะโกนเสียงดัง
...
เวลาผ่านไปสองวัน
ณ ชายแดนทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองต้าหนิง แห่งต้าหมิง
ปัจจุบันอาณาเขตของต้าหมิงได้ครอบคลุมจงหยวนไว้ทั้งหมดแล้ว แต่ทางตอนเหนือ เป่ยหยวนยังคงอยู่ และทางตะวันออกเฉียงเหนือก็ยังมีชนเผ่าอนารยชนอีกมากมาย เช่น เผ่าต๋าจื่อเจี้ยนโจว
แน่นอน
ทางตะวันออกของเหลียวตง ยังมีอีกแคว้นหนึ่ง นามว่าแคว้นเกาหลี เพียงแต่พวกเขายังไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการให้ต้าหมิง แต่ยังคงส่งเครื่องราชบรรณาการให้เป่ยหยวน
เมื่อมองดูจักรวรรดิต้าหมิงในตอนนี้ แม้จะมีกำลังทหารที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ยังมีภัยคุกคามจากภายนอกอยู่ไม่น้อย
ไม่เพียงแต่เป่ยหยวนทางตอนเหนือ
ยังมีอวิ๋นหนานทางตอนใต้ และอันหนาน ที่สถานการณ์ยังคงคุกรุ่น
ทว่า
สุดท้ายแล้ว ด้วยพระปรีชาสามารถอันเด็ดขาดของจักรพรรดิหมิงไท่จู่ จูหยวนจาง จักรวรรดิต้าหมิงในพระหัตถ์ของพระองค์ก็ยังคงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ และภัยคุกคามจากภายนอกเหล่านี้ก็กำลังถูกจัดการไปทีละขั้น
ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน
ทั้งเมืองต้าหนิง เมืองเป่ยผิง หรือแม้แต่เมืองต่างๆ ทางตอนเหนืออีกมากมาย ล้วนยังอยู่ภายใต้การควบคุมของเป่ยหยวน แต่บัดนี้ได้กลายเป็นดินแดนของชาวฮั่นแห่งต้าหมิงแล้ว
ชายแดนต้าหนิง
ทหารหมิงสองหมื่นนายตั้งค่ายพักแรมอยู่บริเวณชายแดน
ภายในกระโจมหลัก
เฉินเฮิง หลิวเจิน
รวมถึงเหล่าแม่ทัพนายกองมากมายมาชุมนุมกันที่นี่
นายกองพันยี่สิบคนนั่งแยกกันสองแถว
“ครานี้องค์รัชทายาทมีราชโองการ ให้กวาดล้างโจรผู้ร้ายในต้าหมิงของเรา สั่งสอนบทเรียนแก่เผ่าต๋าจื่อเจี้ยนโจวที่อยู่เบื้องหลัง”
“ข้าและแม่ทัพหลิวจะนำทัพบุก ส่วนทหารที่เหลือในเมืองต้าหนิงจะทำการกวาดล้างโจรป่าโจรผู้ร้ายภายในเมืองต้าหนิงอย่างเต็มกำลัง เพื่อกำจัดปัญหาโจรผู้ร้ายให้สิ้นซาก”
“ท่านแม่ทัพ ท่านนายกองพันทั้งหลาย”
“มีความคิดเห็นประการใดบ้าง”
เฉินเฮิงนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน กวาดสายตามองเหล่าแม่ทัพนายกองในกระโจม
“เรียนท่านแม่ทัพเฉิน”
“พวกต๋าจื่อเจี้ยนโจวมีพรมแดนติดกับต้าหมิงเรา และยังมีสายข่าวมากมายในเมืองต้าหนิง ข่าวการเคลื่อนทัพของเราในครั้งนี้คงจะส่งไปถึงเผ่าของพวกมันแล้ว พวกมันย่อมต้องมีการเตรียมพร้อม แต่ฐานที่มั่นหลักของพวกมันไม่ได้อยู่ที่ชายแดนต้าหมิง”
“ข้าน้อยเห็นว่าการทหารต้องการความรวดเร็ว พรุ่งนี้ควรเคลื่อนทัพบุกทันที”
“แค่ข่มขวัญพวกอนารยชนเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
“หากพวกมันกล้าส่งทัพออกมาสู้ ก็ฆ่าพวกมันซะ” แม่ทัพนายกองคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ถูกต้อง”
“มาถึงขั้นนี้แล้ว มีเพียงต้องฆ่าเท่านั้น ทำให้พวกอนารยชนเหล่านี้ได้ชดใช้ พวกมันถึงจะรู้จักกลัว”
“พรุ่งนี้ ข้าน้อยยินดีนำกองพันของข้าเป็นกองหน้า”
“ข้าน้อยก็ยินดีเป็นกองหน้า”
“ข้าน้อยขออาสา...”
เหล่านายกองพันต่างพากันอาสาเป็นกองหน้า
กฎระเบียบทหารของต้าหมิงนั้นเข้มงวด โอกาสดีที่จะได้สร้างผลงานเช่นนี้ พวกเขาย่อมไม่อยากพลาด
เมื่อเห็นเหล่าแม่ทัพนายกองมีขวัญกำลังใจในการรบเช่นนี้ เฉินเฮิงก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
“ที่ตั้งเผ่าของพวกต๋าจื่อเจี้ยนโจวอยู่ห่างจากชายแดนของเราไม่ถึงสิบลี้”
“พรุ่งนี้”
“ให้กองกำลังเว่ยที่หนึ่ง กองพันเชียนซื่อที่หนึ่ง และกองกำลังเว่ยที่สอง กองพันเชียนซื่อที่หนึ่ง เป็นกองหน้า บุกโจมตีจากด้านหน้า”
“กำลังพลที่เหลือให้แยกเป็นสองสาย บุกโจมตีจากด้านข้าง”
“เมื่อพบศัตรู ฆ่าพวกมัน”
“อย่าให้มีชีวิตรอด”
“ศึกครั้งนี้ ต้องให้บทเรียนพวกอนารยชนเหล่านี้อย่างสาสม”
เฉินเฮิงออกคำสั่งทันที
“ข้าน้อยรับคำสั่ง”
เหล่าแม่ทัพนายกองขานรับพร้อมเพรียง
...
ภายในค่ายทหาร
จูอิ้งกำลังนำทหารใต้บังคับบัญชาสิบคนสลักชื่อลงบนลูกธนูทีละดอก
ลูกธนูทุกดอกจะต้องสลักชื่อของตนเองไว้
เพื่อที่ว่าหลังจากจบศึกใหญ่ จะได้ใช้สิ่งนี้ในการนับผลงานในสนามรบ
“นายหมู่”
“นี่ท่านไปเบิกธนูมาเยอะแค่ไหนกัน”
“ท่านจะยิงหมดหรือ”
เมื่อเห็นจูอิ้งสลักชื่อของตนเองอย่างรวดเร็ว แถมจำนวนลูกธนูก็ยังมากกว่าห้าสิบดอก ทหารที่อยู่ข้างๆ ก็อดประหลาดใจไม่ได้
พลธนู หนึ่งแล่งสามารถบรรจุลูกธนูได้มากที่สุดห้าสิบดอก
แต่ลูกธนูที่จูอิ้งเบิกมานั้นมีมากกว่าร้อยดอกแล้ว
“ยิงไม่หมดก็เอาไว้สำรอง”
จูอิ้งยิ้ม
หลังจากเติมลูกธนูจนเต็มแล่งหนึ่งแล้ว เขาก็เริ่มเติมอีแล่งหนึ่ง
ในฐานะพลธนู
เทียบกับการบุกตะลุยไปข้างหน้าแล้ว ถือว่าปลอดภัยกว่ามาก เพื่อที่จะเก็บคุณสมบัติ และเพื่อผลงานในสนามรบ จูอิ้งต้องเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่
กองร้อยที่จูอิ้งสังกัดอยู่คือกองร้อยธนู
หากลงสนามรบ พวกเขาคืออาวุธโจมตีระยะไกลที่สำคัญอย่างยิ่ง
...
[จบแล้ว]