บทที่ 7 - การล่าในป่าทึบ

บทที่ 7 - การล่าในป่าทึบ

บนกิ่งไม้สูงจากพื้นสองสามเมตร อี้ชวนกำลังนั่งยองๆ จ้องมองลงไปข้างล่างอย่างใจจดใจจ่อ หมูป่าตัวอ้วนพีตัวหนึ่งกำลังขุดดินอยู่ข้างล่าง คราวนี้เป็นหมูป่าของจริงแล้ว ที่มุมปากสองข้างมีเขี้ยวยาวครึ่งเมตรโง้งออกมา ดูน่าเกรงขามชะมัด

“เข้ามาอีกนิด~ อีกนิด~ ตอนนี้แหละ!” อี้ชวนถีบตัวพุ่งลงไปพร้อมเหวี่ยงเสาประทีป

“ทุบศิลา!”

“อู๊ด!” เสาไฟฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวหมูป่า ตามกฎของนิวตันข้อที่เท่าไหร่หว่า? แอปเปิ้ล... เอ้ย ไม่ใช่ เสาประทีปกระแทกหัวหมูป่าจนมันล้มคว่ำไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย หมูป่าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

“หวดสามจังหวะ!” อี้ชวนซ้ำสกิลใส่หัวหมูอีกชุด แล้วแถมให้อีกหลายไม้ จนคุณหมูป่าผู้น่าสงสารก็ได้ไปรับกล่องข้าวหน้าโรงศพ

“สังหารหมูเขี้ยวเพลิง ได้รับค่าประสบการณ์+8 เหรียญทองแดง+8”

“วิชาเก็บรวบรวม!”

“ได้รับเขี้ยวหมูเพลิงหนึ่งคู่ หนังหมูเขี้ยวเพลิง+1 เนื้อหมู+10 ผลึกเทา+1”

“วิชารังสรรค์!”

“หอกเขี้ยวเพลิง: พลังโจมตี+6 เขี้ยวหมูที่ทั้งแข็งและเหนียวเหมาะมากที่จะนำมาทำอาวุธประเภทหอก

กางเกงหนังหมูเขี้ยวเพลิง: พลังป้องกัน+5”

“มีกางเกงใส่แล้ว!” กางเกงยีนส์ของนายอี้ชวนใส่ลุยมาหลายวันจนจะขาดเป็นริ้วๆ อยู่แล้ว รีบเปลี่ยนใส่ทันที

“พระอาทิตย์จะตกดินแล้ว ต้องรีบหาที่ซุกหัวนอน” อี้ชวนมองดูท้องฟ้า เห็นความมืดกำลังคืบคลานเข้ามา

“เปรี้ยง! ครืน...”

“เวร! พระอาทิตย์นอนกรนด้วยเหรอวะ?” อี้ชวนตะโกนอย่างหัวเสีย สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วฝนก็เทลงมาอย่างหนัก...

ภายใต้อัสนีบาต สรรพสิ่งต่างยอมสยบ มีเพียงลูกหมาตกน้ำตัวหนึ่งที่ยังกระโดดโลดเต้นอยู่ในป่า “อากาศบัดซบแบบนี้ จะมีมอนสเตอร์ให้ฆ่าก็แปลกแล้ว”

“เอ๊ะ?! มีจริงดิ!” อี้ชวนหน้าบานด้วยความตื่นเต้น... เอ่อ จะบอกว่าหน้าเต็มไปด้วยน้ำฝนก็ได้ บนกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง มีแมลงปอกระพือปีกอยู่ ตัวใหญ่เท่าอี้ชวนเลย เพราะฝนตกหนักเกินไปมันเลยบินไม่ขึ้น นายอี้ชวนเลยได้ใจ ยกก้อนหินขึ้นมา เล็ง แล้วยิง!

“ตุ้บ”

แม่นอย่างกับจับวาง! แมลงปอผู้น่าสงสารโดนหินทุบร่วงลงมา ไม่ว่าจะกระพือปีกยังไงก็บินไม่ขึ้นแล้ว อี้ชวนพุ่งเข้าไปฟาดห้าทีสามทีก็เรียบร้อย

“สังหารแมลงปอป่าทึบ ได้รับค่าประสบการณ์+5 เหรียญทองแดง+5”

“วิชาเก็บรวบรวม!”

“ได้รับปีกแมลงปอป่าทึบหนึ่งคู่ เนื้อแมลง+3 ผลึกขาว+1”

“วิชารังสรรค์!”

“ปีกแมลงปอป่า (ผ้าคลุม): ความว่องไว+5 ปีกแมลงปอที่เบาหวิวและโปร่งใส เอามาทำเป็นผ้าคลุมไหล่เป็นทางเลือกที่ไม่เลว”

“หือ? ต้นขาแปลกๆ” หลังจากจัดการแมลงปอและเดินหาของในป่าอยู่พักใหญ่ อี้ชวนรู้สึกคันยิบๆ ที่ต้นขา พอดูหลอดเลือดก็ต้องตกใจ เลือดหายไปสามสิบหยดโดยไม่รู้ตัว รีบถลกกางเกงหนังดูแล้วก็ต้องตัวสั่นขนลุกซู่ ขนลุกตั้งแต่เท้าวิ่งขึ้นหัวแล้วเลี้ยวกลับลงไปที่เท้าอีกรอบ...

บนต้นขาขาวๆ ของอี้ชวน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีปลิงยักษ์เกาะอยู่! ปลิงตัวเท่ากำปั้นผู้ใหญ่! เขารีบชักดาบใบมีดเขียวออกมา ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เฉือนเนื้อต้นขาตัวเองออกมาพร้อมกับเจ้าปลิงนั่นเลย เจ็บจนแทบขาดใจ อี้ชวนรู้สึกว่าขนที่ลุกชันคงไม่มีวันสงบลงแน่ๆ ปลิงตัวนั้นทำท่าจะหนี คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างอี้ชวนจะปล่อยมันไปง่ายๆ ได้ยังไง! ใช้ดาบสับปลิงขาดเป็นสองท่อนทันที

“หือ? ยังไม่ตาย!” ปลิงที่ขาดครึ่งยังดิ้นกระดึ๊บๆ ระบบก็ไม่แจ้งเตือน ฟันอีกที เป็นสี่ท่อน ไม่ตาย แปดท่อน ก็ยังไม่ตาย... สุดท้ายอี้ชวนของขึ้น สับมันรัวๆ เหมือนสับหมูบะช่อ จนกลายเป็นโคลนเละๆ มันถึงจะตาย

“สังหารปลิงป่าทึบ ค่าประสบการณ์+2 เหรียญทองแดง+2”

“เป็นโคลนก็ไม่ปล่อยไว้หรอกโว้ย!”

“วิชาเก็บรวบรวม!”

“ได้รับเนื้อบดปลิงป่าทึบ เป็นวัตถุดิบยา โฮสต์ไม่สามารถรังสรรค์ได้”

พอเจอปลิงเข้าไป อี้ชวนก็หมดอารมณ์เดินกินลมชมวิวกลางสายฝน ใช้วิชาปีนต้นไม้ที่ฝึกมาตั้งแต่เด็ก หาที่สูงๆ แล้วเลิกเป็นลูกหมาตกน้ำจอมซน เปลี่ยนมาเป็นลูกหมาตกน้ำผู้นั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่บนกิ่งไม้แทน...

“เฮ้อ~ ฟ้าหลังฝนช่างสดใส... เอ๊ะ วรรคต่อไปว่าไงนะ... ช่างเถอะ” ฝนตกติดต่อกันสองวันเต็ม อี้ชวนก็ตากฝนอยู่สองวันเต็มๆ พลังชีวิตลดลงเร็วกว่าปกติสองเท่า โชคดีที่อี้ชวนตุนเสบียงไว้เยอะ นั่งเคี้ยวตุ้ยๆ ตลอดเวลา ไม่งั้นคงโดนฝนสาดจนตายไปแล้ว พอฝนหยุดเขาก็รีบลงจากต้นไม้ พื้นดินเต็มไปด้วยแอ่งน้ำเล็กใหญ่ อี้ชวนเดินสองก้าวต้องก้มดูทีหนึ่ง ช่วยไม่ได้ คนมันหลอนปลิงไปแล้ว

เงาดำสายหนึ่งพุ่งใส่อี้ชวนจากด้านหลัง อี้ชวนที่ก้มหน้าสำรวจพื้นอยู่เห็นทางหางตาพอดี ไม่สนพื้นโคลนเละเทะ กลิ้งหลบไปด้านข้างทันที เจ้าของเงาดำเผยโฉม มันคือสิ่งมีชีวิตคล้ายเสือดาว

“โฮก!” ขนทั่วตัวเสือดาวลุกชัน พุ่งเข้าใส่อี้ชวน

“ลอบกัดไม่สำเร็จจะมาบวกซึ่งหน้าเรอะ? ชอบนักแลกหมัดเนี่ย!” อี้ชวนง้างเสาประทีปที่เตรียมไว้แล้วพุ่งสวนเข้าไป

ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน กรงเล็บเสือตบเข้าใส่อี้ชวน อี้ชวนไม่หลบไม่เลี่ยง ยอมให้กรงเล็บข่วนโดนตัว สกิลหวดสามจังหวะถูกใช้ออกไปแล้ว “ปั้กๆๆ!” เสียงทึบๆ ดังสนั่นสามครั้งที่หัวเสือดาว มุขทุบหัวแตกนี่อี้ชวนใช้ได้ผลตลอด เขารู้ตัวว่าความเร็วสู้เสือดาวไม่ได้ เลยยอมเจ็บตัวแลกกับการยัดสกิลใส่หัวมันเน้นๆ

“เอ๋ง~” หัวโดนทุบจนมึน กรงเล็บที่ตบไปก็โดนเกราะตะขาบสะท้อนพิษจนเจ็บแสบ เสือดาวเสียท่าตั้งแต่ยกแรก มันโกรธจัด! จัดท่าทางเตรียมโจมตีอีกครั้ง เห็นเหยื่อยืนนิ่งไม่หลบ เสือดาวดีใจตาวาว กรงเล็บกำลังจะเฉือนคอหอยเหยื่อ ทันใดนั้นเงาทะมึนก็ปกคลุมสายตามัน

“ผัวะ!” คราวนี้ไม่ใช่แค่เสียงทึบ แต่มีเสียงกระดูกแตกผสมด้วย ใช่แล้ว สกิลที่อี้ชวนคิดค้นเอง ทุบศิลา! แรงเยอะแต่ต้องใช้เวลาชาร์จ เสือดาวโดนทุบกลางแสกหน้า เลือดไหลออกตา หายใจรวยริน อี้ชวนหวดซ้ำอีกไม่กี่ทีก็ปิดจ็อบ

“สังหารแมวลายเสือ ค่าประสบการณ์+6 เหรียญทองแดง+6”

“วิชาเก็บรวบรวม!”

“ได้รับหนังแมวลายเสือ x1 เนื้อแมว+6 ผลึกเทา+1”

“วิชารังสรรค์!”

“กางเกงหนังลายเสือ: พลังป้องกัน+4 ความว่องไว+2 ทำไมต้องลายเสือนะ~ ทำไมนะ~ ทำไมนะ~”

“ฉันไม่ใช่พวกชอบลายเสือ~ ฉันไม่ชอบลายเสือ~ ฉันไม่ชอบลายเสือ~” ค่าสถานะดีกว่ากางเกงหนังหมูที่เพิ่งใส่ยังไม่ทันอุ่น ดูคำอธิบายอุปกรณ์แล้วท่องนะโมสามจบ “ฉันไม่ชอบลายเสือ~” แล้วนายอี้ชวนก็ใส่กางเกงลายเสือของผู้คลั่งไคล้ไปอย่างหน้าตาเฉย

“ขาดอีกเจ็ดแต้มก็จะเลเวลสี่แล้ว ไม่รู้จ้าวจงกั๋วทหารนั่นเวลเท่าไหร่แล้ว จริงสิ ยังมีผู้เล่นอีก หลี่เทียนอีคนนั้นน่าจะเป็นระดับหัวหน้าของพวกผู้เล่น อัปเวลไวขนาดนั้น พ่อค้าอย่างฉันรู้สึกกดดันชะมัด~”

“สังหารตั๊กแตนดาบเขียว ค่าประสบการณ์+7 เหรียญทองแดง+7”

“ยินดีด้วยโฮสต์เลื่อนระดับเป็นเลเวลสี่ ค่าสถานะทุกด้านได้รับการอัปเกรด! โปรดตรวจสอบด้วยตนเอง”

“อี้ชวน เลเวล 4 ค่าประสบการณ์ 0/80 เงิน: 7 เหรียญเงิน 97 เหรียญทองแดง พลังโจมตี 28 (18) พลังป้องกัน 21 (9) ความว่องไว 26 (13) ค่าจิตใจ 25 (20) พลังชีวิต 107/130 อุปกรณ์: เสาประทีปเลเวล 2 (โจมตี+10 จิตใจ+5) เกราะตะขาบ (ป้องกัน+5) ปลอกแขนลายอัคคี (ป้องกัน+3 ว่องไว+3) รองเท้าขนดำ (ว่องไว+6) ปีกแมลงปอป่า (ว่องไว+5) กางเกงหนังลายเสือ (ป้องกัน+4 ว่องไว+2) แหวนมิติระดับกลาง ผ้าคลุมลึกลับ (อุปกรณ์นี้ไม่ทับซ้อนกับอุปกรณ์ประเภทผ้าคลุมอื่นๆ)”

ป่ากว้างใหญ่ เดินเล่นแป๊บเดียวก็เจอแมลง เสียแรงไปนิดหน่อยก็ฆ่าตั๊กแตนดาบเขียวได้อีกตัว นอกจากจะได้อุปกรณ์สองชิ้น อี้ชวนก็อัปเป็นเลเวลสี่เรียบร้อย

[จบแล้ว]