บทที่ 52 - ความซาบซึ้งใจที่มีต่ออาจารย์?

บทที่ 52 - ความซาบซึ้งใจที่มีต่ออาจารย์?

ไม่มีการตอบรับใดๆ แดนลึกลับทั้งหมดยังคงเงียบสงัด

"ผู้น้อยไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน ขอตัวลาตรงนี้ หวังว่าท่านผู้อาวุโสจะให้อภัย"

พูดจบ หลี่ชิงหยางก็เตรียมจะชิ่ง

ทว่าในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าคนนั้นก็เดินตามเข้ามา

พอมองเห็นแผ่นหลังของหลี่ชิงหยาง เขาก็รีบเอ่ยปากทันที "กระบี่วิเศษที่บ่มเพาะอยู่ในแดนลึกลับนี้ยังพอจะเข้าตาของท่านอาจารย์อาทวดไหมขอรับ หากท่านต้องการจะสยบมัน ต้องการให้ผู้น้อยเตรียมการอะไรบ้างหรือไม่"

เชี่ยเอ๊ย!

หลี่ชิงหยางหนังหัวชาวาบ หัวใจแทบจะหยุดเต้นในวินาทีนั้น อยากจะหันกลับไปชักกระบี่ยัดปากไอ้หมอนี่ซะจริงๆ

สยบ?

สยบปู่เอ็งสิ!

ผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ ยังไม่ทันตั้งตัว ก็รู้สึกตาลาย มือข้างหนึ่งโผล่มาจับที่ท้ายทอย พลังที่ไม่อาจต้านทานกดหัวเขาลง จนเขาสงสัยว่าหัวตัวเองจะทิ่มดินไหม

"คนรุ่นหลังของข้าผู้นี้มีตาหามีแววไม่ ปากพล่อยพูดจาเลอะเทอะ หวังว่าท่านผู้อาวุโสจะใจกว้างไม่ถือสาหาความกับเด็กมัน" หลี่ชิงหยางมือหนึ่งกดหัวผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ ปากก็รัวคำอธิบายไม่หยุด

ตกใจก็ส่วนตกใจ แต่ยังไงก็เป็นคนรุ่นหลังของสำนักกระบี่ ยังไงก็ต้องช่วยกันหน่อย

เจียงจิ้งที่เข้ามาเป็นคนสุดท้ายเห็นฉากนี้เข้าก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

นี่ทำอะไรกันน่ะ?

แต่คนที่งงกว่าคือผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ ที่โดนหลี่ชิงหยางกดหัวให้โค้งคำนับ

เมื่อกี้ข้าทำอะไรผิดเหรอ?

แล้วท่านอาจารย์อาทวดกำลังพูดกับใคร?

ในแดนลึกลับเงียบสนิท ไม่มีการตอบรับใดๆ เหมือนกับมองไม่เห็น หรือไม่ก็... ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องไร้สาระพวกนี้เลย

"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้"

จากนั้นก็ลากตัวผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ เดินจ้ำอ้าวออกไป

"ท่านหัวหน้าหอ..."

"เรียกรองหัวหน้า" ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน หลี่ชิงหยางก็ยังอุตส่าห์แก้คำผิดให้ "แล้วก็หุบปาก ออกไปก่อนค่อยคุยกัน"

เจียงจิ้งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รีบเดินตามหลี่ชิงหยางออกจากแดนลึกลับไป

หลังจากทั้งสามคนออกไปแล้ว พระจันทร์สีเลือดที่ลอยเด่นกลางฟ้าก็กระเพื่อมไหวเป็นวงคลื่น แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม

ภายนอก

หลี่ชิงหยาง เจียงจิ้ง และผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ เดินออกมาจากวังวนหมอกสีเทา

ฟู่ว~

ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หลี่ชิงหยางปล่อยมือที่จับคอผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ

จากนั้นก็ปลดน้ำเต้าที่เอว กระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่

แต่คราวนี้ไม่มีกลิ่นเหล้าโชยออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาเกรงใจเจียงจิ้งที่อยู่ด้วย

"แม่งเอ๊ย! ตกใจแทบตาย"

หลี่ชิงหยางทิ้งตัวลงนั่งบนก้อนหินข้างทางดื้อๆ

ผู้อาวุโสระดับหวนคืนฯ ตอนนี้ถึงเพิ่งจะตั้งสติได้บ้าง

"ท่านอาจารย์อาทวด หรือว่ากระบี่ที่บ่มเพาะอยู่ในแดนลึกลับนั่น..."

"เออ! เอ็งนี่ตาถึงจริงๆ เมืองเสวียนเจี้ยนเล็กๆ แค่นี้ดันให้เอ็งเจอตัวตนระดับนั้นเข้าจนได้"

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น กระบี่... แดนลึกลับที่ท่านผู้อาวุโสท่านนั้นอาศัยอยู่ ทำไมถึงถูกข้าค้นพบได้ล่ะขอรับ"

ตัวตนระดับที่แม้แต่ท่านอาจารย์อาทวดยังเกรงใจ แดนลึกลับที่ท่านอาศัยอยู่จะมาให้เขาค้นเจอได้ยังไง

"ข้าจะไปตรัสรู้ได้ไงวะ" หลี่ชิงหยางตอบแบบกำปั้นทุบดิน

แล้วก็กระดกเหล้าอีกอึก

ทันใดนั้น เขาก็ชะงัก

ภารกิจที่อาจารย์สั่ง คงจะเกี่ยวกับเจ้าของกระบี่เล่มนี้กระมัง?

เจ้าของกระบี่ หรือจะเป็นศิษย์อาหรือศิษย์ลุงท่านไหนสักคน?

"ท่านรองหัวหน้าหอ แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อคะ"

หลังจากโดนแก้คำผิดมาสองรอบ เจียงจิ้งก็มั่นใจแล้วว่าท่านรองเจ้าหอกระบี่พิทักษ์กฎท่านนี้ อยากให้คนเรียกว่ารองหัวหน้าจริงๆ

"อยู่ให้ห่างจากที่นี่ไว้ อย่าไปรบกวนท่านผู้อาวุโสข้างในก็พอ"

ในเมื่ออาจารย์บอกว่าถึงเวลาเดี๋ยวก็รู้เอง งั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปเจาะจงสืบหา

ถ้าสุดท้ายตัวเองไม่รู้เรื่อง... นั่นก็ความผิดอาจารย์ที่ไม่ยอมพูดให้ชัดเจน!

"ไปกันเถอะ!"

หลี่ชิงหยางหิ้วน้ำเต้า เดินโซซัดโซเซลงเขาไป

…………

หลังจากทั้งสามคนจากไปได้ไม่นาน

"อาจารย์อา ของขวัญที่ท่านเตรียมให้ข้าอยู่บนเขานี้เหรอ"

"ใช่ นี่น่าจะเป็นสิ่งที่เหมาะกับเจ้าที่สุดในตอนนี้แล้ว"

สองร่างเดินตามกันมา ฉือจิ่วอวี๋เดินนำหน้า สวีสิงเดินตามหลัง

"ในเมื่ออยู่กลางเขา งั้นทำไมเราต้องค่อยๆ เดินขึ้นมาจากตีนเขาด้วยล่ะ"

"ข้ากะว่าจะร่อนลงจอดกลางเขาพอดี แต่ข้าพูดยังไม่ทันจบ เจ้าก็พุ่งลงไปก่อนแล้ว"

ฉือจิ่วอวี๋ลองนึกย้อนดู เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ พอได้ยินว่าของขวัญที่อาจารย์อาเตรียมให้อยู่ที่เขาลูกนี้ เธอก็รีบบินลงมาทันที

เอ่อ...

เธอล้วงลูกอมสองเม็ดออกมาจากกระเป๋า แกะเปลือกโยนเข้าปากเม็ดหนึ่ง "อาจารย์อาเอาไหม"

"ไม่เอา"

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงจุดที่เปิดทางเข้าแดนลึกลับ

"ตรงนี้แหละ"

ฉือจิ่วอวี๋ที่เดินเลยขึ้นไปหน่อยหนึ่งหันขวับกลับมา

'อาจารย์อา ท่านไม่เตือนข้าเลยนะ!'

ตะโกนต่อว่าในใจเสร็จ เธอก็รีบวิ่งกลับลงมา

"อยู่ไหนอะ"

ฉือจิ่วอวี๋มองซ้ายมองขวา นัยน์ตามีประกายสีทองจางๆ ชัดเจนว่าเปิดเนตรทองคำทลายมายาแห่งไท่ซูแล้ว

ยังไม่ทันเจอแดนลึกลับ แต่ดันไปเห็นร่องรอยความคมกล้าที่ตัดขาดวาสนาแห่งฟ้าดินนั่นก่อน

หรือว่าของขวัญที่อาจารย์อาบอกจะเป็นไอ้นี่?

"เอาล่ะ เข้าไปกันเถอะ"

พริบตาเดียว ฟ้าดินหมุนคว้าง ปราณสีเขียวที่พวยพุ่งและความคมกล้าที่อยู่เหนือสิ่งนั้นหายวับไป แทนที่ด้วยแสงสีแดงที่ปกคลุมฟ้าดิน ไร้ที่สิ้นสุด

ความรู้สึกนี้ เหมือนตอนเผชิญหน้ากับกระบี่ที่หลบไม่ได้ของอาจารย์อาในบททดสอบเลย

"อุ๊บ!"

ฉือจิ่วอวี๋ยกมือปิดตา ไม่ได้เจ็บ แต่กระตุกจนน้ำตาไหลออกมาเอง

เหมือนคนธรรมดาที่เผลอไปจ้องดวงอาทิตย์ตรงๆ

พอสายตาปรับสภาพได้ เธอก็มองไปรอบๆ แต่คราวนี้ไม่ได้เปิดเนตรทองคำฯ แล้ว

นั่นมันหญ้าสื่อธรรม?

ข้างๆ มียอดเขารูปกระบี่ตั้งตระหง่าน มีโซ่ตรวนที่ทอดมาจากไหนไม่รู้พันธนาการอยู่

เอ๊ะ!

บนฟ้ายังมีพระจันทร์สีเลือดอีกดวงด้วยแฮะ

"อาจารย์อา ท่านน่าจะส่งข้าเข้ามาที่นี่ได้เลยใช่ไหม" ฉือจิ่วอวี๋เพิ่งนึกขึ้นได้

มาได้ในพริบตา แล้วจะค่อยๆ เหาะมาทำไม?

"กินข้าวอิ่มแล้วเดินย่อยสักหน่อย ดีต่อสุขภาพ"

"..." เงียบไปพักหนึ่ง เธอเลิกสนใจเรื่องนี้ "อาจารย์อา ท่านคงไม่ได้จะมอบหญ้าสื่อธรรมพวกนี้ให้ข้าหรอกนะ"

"ไม่ใช่หญ้าสื่อธรรม แต่เป็นแดนลึกลับแห่งนี้ต่างหาก" สวีสิงมองยอดเขากระบี่ข้างๆ "นี่คือแดนลึกลับสำหรับเลี้ยงกระบี่ เหมาะกับเจ้าในตอนนี้ที่สุด"

"ระดับพลังเจ้าเพิ่มเร็วเกินไป กระบี่ของเจ้าเริ่มจะตามไม่ทันแล้ว"

ได้ยินแบบนี้ ฉือจิ่วอวี๋ก็ยิ้มแก้มปริ

เฮ้อ~

ระดับพลังขึ้นเร็วเกินไป ข้าก็ช่วยไม่ได้นี่นา

"ศิษย์พี่น่าจะคำนึงถึงสถานการณ์ของเจ้าในตอนนี้ด้วย ถึงได้ให้เจ้ามาหาข้า"

"อาจารย์น่ะเหรอ"

"อืม ด้วยความสามารถของศิษย์พี่ จะช่วยเจ้าหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ยังไงก็สู้แดนลึกลับเลี้ยงกระบี่ที่สมบูรณ์แบบไม่ได้หรอก"

ยิ่งไปกว่านั้น แดนลึกลับเลี้ยงกระบี่ที่มีระดับสูงกว่าที่อยู่ตรงหน้านี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะหาเจอ

"ช่างทุ่มเทจริงๆ ดูท่าศิษย์พี่จะใส่ใจเจ้าที่เป็นศิษย์คนนี้มากนะ"

อาจารย์ดีกับเราจริงๆ!

ฉือจิ่วอวี๋ซาบซึ้งใจน้ำตาแทบไหล รีบหยิบมือถือออกมาจากแหวนมิติ เตรียมจะส่งข้อความหาอาจารย์

เอ่อ...

ตัวเองนี่เลอะเลือนจริงๆ นี่มันในแดนลึกลับ จะไปมีเน็ตได้ยังไง

เหลือบมองหน้าจอมือถือ

หือ?

มีเน็ตด้วย!

เธอข่มความอยากรู้อยากเห็นที่จะถามอาจารย์อา กดเข้าแอปแชต พิมพ์รัวเร็ว

ว่าที่เจ้าสำนักกระบี่: "อาจารย์ขา~ /เป็ดเหลืองอ้อน"

เพื่อแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์ เธอถึงขั้นยอมใช้สติกเกอร์เป็ดเหลืองที่อาจารย์ชอบที่สุดเลยนะ

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "/ผูกคอตาย"

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "/เป็ดเหลืองถือแส้"

ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักที่สุดของข้า: "ขอร้องตอนนี้ก็สายไปแล้ว รอโดนดีได้เลย"

ฉือจิ่วอวี๋: "..."

ความซาบซึ้งใจก็เหมือนลมพายุ มาไว ไปไว

[จบแล้ว]