บทที่ 37 - เนื้อหาในแชตที่ถูกลบ

บทที่ 37 - เนื้อหาในแชตที่ถูกลบ

ยังจะบอกว่าความสัมพันธ์ดีอีกนะ พวกนั้นจ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้สำนักกระบี่ของพวกเราอยู่ชัดๆ ฉือจิ่วอวี๋บ่นอุบอิบในใจ

ในบรรดาสำนักเซียน สำนักกระบี่คืออันดับหนึ่ง

นี่คือความจริงที่ทั่วทั้งพิภพไท่เสวียนยอมรับ

ไม่ว่าจะเป็นพลังการต่อสู้ในระดับเดียวกัน หรือจำนวนผู้ฝึกตนระดับสูง สำนักกระบี่ก็นำหน้าสำนักอื่นไปไกลลิบ

รองลงมาคือนิกายประสานรัก ตั้งแต่ล้างภาพจำและหันมาเป็นฝ่ายธรรมะ ขนาดของนิกายก็ขยายใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเคยบอบช้ำหนักแต่ก็ฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว

ตอนนี้กลายเป็นสำนักเซียนอันดับสองรองจากสำนักกระบี่ ต้องบอกว่าพลังของพวกหื่นกามนี่จินตนาการไม่ถึงจริงๆ

แต่เพราะโดนเหยียดจากสายอาชีพอื่น เวลาคนทั่วไปจัดอันดับความแข็งแกร่งของสำนักเซียน ก็มักจะตัดนิกายนี้ออกไปเสมอ

ถัดมาก็คือสำนักเต๋าไท่ซั่ง อดีตเบอร์สองตลอดกาล ดินแดนในฝันของผู้ฝึกสายเวท หอคัมภีร์ของสำนักรวบรวมวิชาคาถาอาคมแทบทุกอย่างในพิภพไท่เสวียนเอาไว้

มีอัจฉริยะมากมายนับไม่ถ้วน แม้แต่เครือข่ายวิญญาณที่ครอบคลุมทั่วทวีปกลางในตอนนี้ ก็เป็นผลงานการพัฒนาของสำนักเต๋าไท่ซั่ง

ยุคสมัยนี้เหมาะแก่การเติบโตของสำนักเต๋าไท่ซั่งจริงๆ ไม่แปลกที่ผู้ฝึกตนบางคนในสำนักนั้นจะเริ่มมีความคิดอยากชิงดีชิงเด่น

แต่ความจริงแล้ว... เรื่องพวกนั้นไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น

"เอาล่ะ พาเธอไปพักผ่อนสักหน่อย แล้วเจ้าก็ไปทำธุระของเจ้าเถอะ"

จู่ๆ สวีสิงก็พูดขึ้นมา ฉือจิ่วอวี๋เกือบคิดว่าเรื่องที่เธอแอบกู้ประวัติแชตความแตกซะแล้ว

เธอสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เห็นอาจารย์อาพูดจบก็มองออกไปไกลๆ เหมือนกำลังเหม่อลอย

หือ?

ฉือจิ่วอวี๋มองตามสายตาสวีสิงไป แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย

เกาหัวแกรกๆ

เธอแบกร่างจางอวิ๋นลู่ขึ้นบ่า มืออีกข้างหยิบ "เคล็ดวิชาอ่านปราณม่วง" บนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปข้างใน

ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าพลังเวทและสมรรถภาพร่างกายที่ถูกกดไว้ก่อนหน้านี้กำลังฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว

เดินเร็วๆ เข้าไปในห้องรับแขก วางจางอวิ๋นลู่ลงบนโซฟา แล้วโยนหนังสือวิชาอ่านปราณไว้ที่โต๊ะชาข้างๆ

ทำทุกอย่างเสร็จสรรพ ฉือจิ่วอวี๋ก็รีบวิ่งขึ้นชั้นสอง พุ่งเข้าห้องนอนตัวเอง

ปัง!

ปิดประตูแล้วลงกลอนทันที

จากนั้นก็กระโจนใส่เตียง หยิบมือถือออกมา กดเข้าไปที่แชตรูปเป็ดเหลืองถือกระบี่

นั่นไง ประวัติการสนทนาที่ถูกลบกู้คืนมาได้แล้วจริงๆ แถมยังค้างอยู่ที่ประโยคสุดท้ายที่อาจารย์ตอบกลับมา

เลื่อนลงดู

"/มีดปังตอเลือดอาบ"

"/เป็ดเหลืองหัวร้อน"

สติกเกอร์อาจารย์นี่หลากหลายอารมณ์จริงๆ ถัดลงมาก็เป็นข้อความที่อาจารย์อาส่ง

"ข้าเอง ศิษย์พี่"

"ศิษย์น้อง!"

อ่านผ่านจอยังรู้สึกได้ถึงความดีใจกระดี๊กระด๊าของอาจารย์

"เดี๋ยวนะ! จิ่วอวี๋ เจ้าปลอมตัวเป็นอาจารย์อาของเจ้าใช่ไหม"

ใช่สิ!

ฉือจิ่วอวี๋นึกเสียใจแทบตาย ทำไมเมื่อกี้ถึงคิดมุกนี้ไม่ออกนะ!

"ข้าเองจริงๆ ตอนนี้ลูกศิษย์ของเจ้าก็อยู่ข้างๆ ข้านี่แหละ นางฝากบอกว่าเมื่อกี้แค่ล้อเล่น อย่าเก็บไปใส่ใจเลย"

รูปถ่ายหนึ่งใบ ในรูปเป็นภาพเธอกำลังมองไปทางเวทีประลอง

ถ่ายตอนไหนเนี่ย ไม่รู้ตัวเลยสักนิด...

"ศิษย์น้องจริงๆ ด้วย! เจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่ /เป็ดเหลืองกุมใจ"

ฉือจิ่วอวี๋: "..."

นี่ใช่อาจารย์ของฉันจริงเหรอ?

แล้วประโยคที่อาจารย์อาช่วยแก้ตัวให้ข้า อาจารย์เมินมันไปดื้อๆ เลยเหรอ?!

"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา แต่คงอีกไม่นานหรอก"

"งั้นให้จิ่วอวี๋ติดตามเจ้าไปแล้วกัน ปกตินางอาจจะดูไม่ค่อยเอาถ่าน แต่เวลาคับขันนางหัวไวใช้ได้เลย"

"อืม รบกวนศิษย์พี่ช่วยรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์หยวนให้หน่อย ข้าสนใจคนคนนี้มาก"

"อื้ม! แต่ข้อมูลในสำนักเราไม่ค่อยละเอียด เดี๋ยวหลังจากนี้ข้าจะไปที่หอสดับทิพย์ดู"

"หอสดับทิพย์?"

"ตอนที่ 'หยวน' ปรากฏตัวต่อหน้าชาวโลกครั้งแรก มีเด็กรุ่นหลังของหอสดับทิพย์คนหนึ่งติดตามเขาอยู่ ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมาก"

"งั้นพอกลับไปข้าจะไปเยือนด้วยตัวเอง"

"ได้เลย"

ทั้งสองคนถามตอบกันไปมา นอกจากช่วงแรกๆ แล้ว เนื้อหาที่อาจารย์คุยกับอาจารย์อาก็ดูปกติดีนี่นา

ประโยคถัดมาอาจารย์เป็นฝ่ายส่งมา

"ปิดด่านคราวนี้ได้อะไรบ้างไหม"

"คืบหน้าไปเยอะเลย พวกท่านก็น่าจะรู้สึกได้"

พวกท่าน?

คำว่า 'พวก' นี่หมายถึงใครบ้าง?

จากนั้นก็เป็นข้อความเสียงจากอาจารย์

"ใช่ ตั้งแต่เจ้าออกจากด่าน พวกเราก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของพิภพไท่เสวียน 'ฮั่ว' นั่งไม่ติดแล้ว ตอนนี้นางมุ่งหน้าไปหาเจ้าแล้วล่ะ"

น้ำเสียงเย็นชาและว่างเปล่า ยากจะจินตนาการว่าเป็นเจ้าของเสียงเดียวกับคนที่ชอบส่งสติกเกอร์เป็ดเหลืองน่ารักๆ

ฉือจิ่วอวี๋ชินแล้วเลยไม่รู้สึกแปลกอะไร แต่ที่เธอสนใจคืออีกเรื่องต่างหาก

ฮั่ว?

ฮั่วไหน? หายนะ? หรือแซ่ฮั่ว?

นี่ใครอีกเนี่ย?

แล้วก็มาถึงประโยคสุดท้าย ที่อาจารย์สั่งให้อาจารย์อาลบแชตทิ้ง

......

พลบค่ำ จางอวิ๋นลู่ตื่นขึ้นมา พูดคุยกับสวีสิงนิดหน่อยก็เตรียมตัวกลับบ้าน

ฉือจิ่วอวี๋กะว่าจะออกไปหาอะไรกินพอดี ก็เลยอาสาไปส่ง

"สร้างรากฐานแล้ว ไม่ต้องกินอาหารก็ได้ไม่ใช่เหรอคะ" จางอวิ๋นลู่สงสัย

"คนบ้าเท่านั้นแหละที่ไม่กินข้าว เกิดมาทั้งทีข้าวปลาไม่กิน ยังจะเรียกว่าคนได้อีกเหรอ?"

"ขากลับซื้อมาฝากข้าด้วยนะ" เสียงสวีสิงดังมาจากข้างหลัง

"เห็นไหมล่ะ! ผู้ฝึกตนที่เก่งกาจระดับอาจารย์อาก็ยังต้องกินข้าวเลย"

พูดจบ ฉือจิ่วอวี๋ก็ลากจางอวิ๋นลู่เดินออกไป

"เจ้าเป็นคนพื้นที่ ของกินขึ้นชื่อเมืองเสวียนเจี้ยนน่านะรู้นะ?"

"...หนูรู้จักร้่านซุปวุ้นเส้นเลือดเป็ดอยู่ร้านหนึ่ง อร่อยมากค่ะ"

เมื่อก่อนตอนยังไม่เจอตัวจริง เธอเคยคิดว่าฉือจิ่วอวี๋เป็นผู้ฝึกตนสายเคร่งขรึม ไม่ยิ้มแย้มพูดน้อย

แต่พอมาเจอตัวจริง... เหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดแฮะ?

"งั้นไปกัน ข้าเป็นคนขี่ เจ้าบอกทาง"

"ได้ค่ะ"

จางอวิ๋นลู่รู้สึกคาดหวังนิดหน่อย

ระดับตำนานอย่างฉือจิ่วอวี๋ รถที่จะขับต้องเป็นแบบไหนกันนะ?

......

สิบกว่านาทีต่อมา จางอวิ๋นลู่นั่งเหม่อลอยอยู่บนกระบะหลังรถสามล้อถีบ

พูดตรงๆ ตอนฉือจิ่วอวี๋งัดรถสามล้อออกมา เธอช็อกตาตั้งเลยทีเดียว

แต่เขาเอาออกมาแล้ว จะไม่นั่งก็เสียมารยาท

ตลอดทางเธอพยายามกล่อมตัวเองในใจ

รถที่นั่งอยู่นี่คนถีบคือตำนานรุ่นใหม่เชียวนะ หลายคนอยากนั่งยังไม่มีบุญได้นั่งเลย

"ข้างหน้านั่นใช่ไหม!"

เบรกเอี๊ยดดริฟต์เข้าจอดอย่างเท่ รถสามล้อจอดสนิทหน้าร้านอาหารเพิงหมาแหงนที่มีคนนั่งแน่นขนัด ใครจะไปรู้ว่านางใช้รถสามล้อทำท่าแบบนี้ได้ยังไง

คนเยอะมาก จนต้องตั้งโต๊ะเก้าอี้เรียงรายออกมาถึงหน้าร้าน

เพราะการปรากฏตัวอันเอิกเกริกของฉือจิ่วอวี๋ สายตาทุกคู่เลยจับจ้องมาที่พวกเธอ

จางอวิ๋นลู่: "o((⊙﹏⊙))o"

ความเลื่อมใสและจินตนาการอันสวยหรูที่เหลืออยู่น้อยนิด แตกสลายไม่มีชิ้นดี

"โห คนเยอะเหมือนกันนะเนี่ย!"

ฉือจิ่วอวี๋มองซ้ายมองขวาหาที่ว่าง จางอวิ๋นลู่เดินลงจากรถอย่างคนไร้วิญญาณ

"เอาน่า ทำหน้าตึงไปได้ เจ้าเป็นคนที่สามเลยนะที่ได้นั่งรถข้า นอกจากอาจารย์กับอาจารย์อาแล้ว"

"..."

หนูควรดีใจใช่ไหมเนี่ย?

แต่สิ่งที่ฉือจิ่วอวี๋ไม่ได้บอกก็คือ เพราะเรื่องนั้นนางเลยโดนอาจารย์จับแขวนตีไปชุดใหญ่

ที่มุมหนึ่งของร้าน หลี่เฟิงผิงมองสองคนที่เพิ่งมาใหม่อย่างตกตะลึง จนช้อนในมือร่วงกราว

"ทะ... ท่านอาจารย์อาทวดเล็ก?!"

[จบแล้ว]