บทที่ 30 - ฉือจิ่วอวี๋จอมกวน

บทที่ 30 - ฉือจิ่วอวี๋จอมกวน

ก็โทษจ้าวศาสตราจื่อหวนไม่ได้หรอกที่ลังเล ก็จอมมารเฒ่าระดับผสานเต๋าคนนั้นส่งเสียงกรีดร้องแล้วสัญญาณชีพก็ดับวูบไปในเวลาไม่กี่วินาที

นั่นระดับผสานเต๋านะ เป็นถึงเสาหลักของสำนักเซียนเชียวนะ

ตอนนี้จ้าวศาสตราจื่อหวนนึกถึงคำพูดที่เซียวหนิงเจินเหรินเคยเกลี้ยกล่อม คำพูดที่เขาไม่เคยเชื่อมาก่อน

ไอ้ผู้บำเพ็ญเพียรโบราณที่เพิ่งออกจากด่าน... หรือจะเป็นสี่ผู้อาวุโสหลักของสำนักกระบี่ หรือไม่ก็พวกสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับผู้อาวุโสสูงสุดจริงๆ?

แต่ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดระดับนั้น จอมมารเฒ่าระดับผสานเต๋าจะหนีรอดจากมือเขาได้ยังไงในตอนแรก?

ยังไงก็ต้องไปดูให้เห็นกับตา

แสงสีม่วงวาบผ่าน จ้าวศาสตราจื่อหวนหายไปจากชั้นเมฆ

ตัวเขาทำตามกฎระเบียบทุกอย่าง ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับนั้นจริงๆ คงไม่หน้าด้านมาลงมือกับเขาหรอกมั้ง?

ที่ตึกจันทร์กระจ่าง คุณชายกับลูกน้องสองคนเดินออกมา

พวกเขากำลังจะไปมอบตัว สามคนทำเรื่องไว้ไม่หนักหนา อย่างมากก็โดนขังคุก

แถมยังมีพฤติกรรมเข้ามอบตัวด้วยตัวเอง โทษอาจจะลดลงบ้าง

เฮ้อ~

หวังว่าพอออกจากคุกของหอวินัยแล้ว ชีวิตจะโชคดีขึ้นบ้างนะ

"ไอ้ลูกมารสามตัว เมื่อกี้รอดสายตาไปได้นะ"

ท่ามกลางไอม่วงจางๆ ร่างของจ้าวศาสตราจื่อหวนปรากฏขึ้น

เอาอีกแล้วเหรอ?

มากันไม่หยุดหย่อน!

ยังมีจบมีสิ้นไหมเนี่ย!

คุณชายกรีดร้องในใจ แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมแล้ว

ตุบ!

คุกเข่าลงพร้อมกับพูดรัวเร็ว "ผู้อาวุโสโปรดไว้ชีวิต! พวกเราสามคนได้รับบทเรียนแล้ว ตอนนี้กำลังจะไปมอบตัวที่หอวินัยครับ!"

ได้รับบทเรียนแล้ว?

จ้าวศาสตราจื่อหวนใจเต้น "เมื่อกี้พวกเจ้าเจอกับสหายท่านไหน?"

"คือ..." คุณชายกำลังจะพูด แต่สมองกลับว่างเปล่า

ความทรงจำเหลือแค่เงาร่างเลือนรางสองร่าง เป็นใคร เกิดอะไรขึ้น จำไม่ได้เลยสักนิด

"ผมจำไม่ได้ครับ"

หือ?

พลังวิญญาณอันมหาศาลรวมตัวเป็นเส้นด้าย เจาะเข้าไปในความทรงจำของทั้งสามคน

ค้นหาดู ทั้งเรื่องการเพาะเลี้ยงวิญญาณสังเคราะห์ เรื่องหลอมกระบี่จากแรงอาฆาต และเรื่องสัพเพเหระอื่นๆ แต่ภาพที่เขาอยากเห็นกลับไม่มี

ความทรงจำมีปัญหา

"ไปเถอะ"

ถึงสามคนนี้จะเป็นมาร แต่ก็ยังไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายรุนแรง จ้าวศาสตราจื่อหวนก็ไม่อยากลดตัวไปยุ่งกับเด็กรุ่นหลังระดับวิญญาณแรกกำเนิดสามคน

รอจนทั้งสามคนไปแล้ว จ้าวศาสตราจื่อหวนก้าวเท้า แสงสีม่วงสว่างวาบ เขาหายวับเข้าไปในห้องทดลองยักษ์ใต้ดินของตึกจันทร์กระจ่าง

............

ไม่กี่นาทีต่อมา จ้าวศาสตราจื่อหวนที่คว้าน้ำเหลวก็กลับขึ้นมาบนพื้นดิน กลายเป็นแสงสีม่วงพุ่งหายไปทางขอบฟ้า

ในขณะเดียวกัน ที่โรงเรียน

ในที่สุด จางอวิ๋นลู่ก็ได้เจอคู่ต่อสู้คนใหม่ — ฟางหลิน ผู้กอดดาบศึกสีดำ

"ฉันยอมรับว่าก่อนหน้านี้ประเมินเธอต่ำไปหน่อย เธอไม่ใช่พวกนักเรียนลูกแกะอ่อนแอพวกนั้นจริงๆ"

พูดเสียงดังฟังชัด นักเรียนหลายคนได้ยินแล้วก็มองตาขวาง

ฟางหลินชักดาบศึกออกมา โยนฝักดาบลงจากเวที ตัวดาบสีดำสนิทดูหนักแน่น

"เพราะงั้น ฉันจะใช้พลังทั้งหมดเพื่อเอาชนะเธอ"

จางอวิ๋นลู่กระพริบตาปริบๆ งงว่าทำไมหมอนี่ขึ้นมาถึงก็พูดจาเพ้อเจ้อ

"พล่ามอะไรเยอะแยะ ถ้าเป็นฉันนะ ฟันเปรี้ยงเดียวจบเรื่องไปแล้ว!" บนอัฒจันทร์ ฉือจิ่วอวี๋บ่นอุบ

ยังไม่ทันชนะก็ขี้โม้ซะแล้ว ไม่บ้าก็หลงตัวเอง

"จริงสิ ลืมไปเลย!" เธอตบหน้าผาก รีบหยิบมือถือออกมา

【คุณมี 5 ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน】

คนส่งคือ 'ท่านอาจารย์ผู้เป็นที่เคารพรักยิ่ง' เมื่อกี้เปิดโหมดเงียบเลยไม่ได้ยิน

"ทำไมเจ้าถึงไปเจอระดับผสานเต๋าอีกแล้ว?"

"อาจารย์อาของเจ้าน่าจะรู้ตัวแล้ว เจ้ารออยู่ที่เดิมสักพัก"

ข้อความถัดมาส่งมาหลังจากนั้นครึ่งนาที

"เป็นไงบ้าง อาจารย์อาของเจ้ามาหรือยัง?"

"รีบตอบสิ!"

"/โกรธ"

ฉือจิ่วอวี๋: "..."

ปกติไม่เห็นจะห่วงกันขนาดนี้เลย?

"อาจารย์อาคะ อาจารย์ไม่รู้สถานการณ์ทางฝั่งเราเหรอคะ?"

"อืม ตอนนี้สถานะข้าพิเศษนิดหน่อย ศิษย์พี่หญิงเลยคำนวณหาข้าไม่เจอ เจ้าเลยพลอยโดนหางเลขไปด้วย"

อ้อ!!

เป็นอย่างนี้นี่เอง

ฉือจิ่วอวี๋ตาเป็นประกาย มิน่าล่ะอาจารย์ถึงรัวข้อความมาไม่หยุด

โอกาสทองแบบนี้ เธอรีบพิมพ์ตอบ

"หนูยังโดนไล่ล่าอยู่เลยค่ะอาจารย์"

พอกดส่งไปปุ๊บ ฝั่งนู้นตอบกลับมาทันควัน

"ตอแหล! แค่ปลาซิวปลาสร้อยสองตัวจะไล่ล่าเจ้าได้ยังไง? แถมข้ามองไม่เห็นสถานการณ์ของเจ้า อาจารย์อาเจ้าต้องอยู่ข้างๆ แน่ๆ ยังกล้ามาโกหกข้าอีก คันไม้คันมืออยากโดนดีใช่ไหม"

พิมพ์เร็วนรกแตก

อะ... อ้าว เฮ้ย!

โดนจับไต๋ได้เฉย ฉือจิ่วอวี๋หนังหัวชาหนึบ อาจารย์บอกว่าจะตี คือตีจริงๆ นะ!

รู้งี้ไม่น่ากวนตีนเลย

"เดี๋ยวข้าคุยกับศิษย์พี่หญิงเอง" สวีสิงดึงมือถือไปจากมือเธอ "เจ้าดูการประลองไปเถอะ"

"เมื่อกี้หนูแค่ล้อเล่น อาจารย์อาต้องช่วยแก้ต่างให้หนูด้วยนะคะ!"

"วางใจเถอะ"

ข้าจะบอกให้ ส่วนเขาจะฟังไหมนั่นอีกเรื่อง

ฉือจิ่วอวี๋ได้ยินสวีสิงรับปากก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

เงยหน้ามองเวทีตรงกลาง จางอวิ๋นลู่เริ่มปะทะกับฟางหลินแล้ว

เพราะคำพูดตอนเปิดตัวของฟางหลิน เธอเลยระวังตัวแจ แต่พอลองหยั่งเชิงไปสองกระบวนท่า... ก็งั้นๆ นี่นา?

เทียบกับผู้ท้าชิงคนก่อนๆ เขาเก่งกว่าจริง เพลงดาบก็ดุดัน แต่ถ้าเทียบกับเงาร่างในบททดสอบนั้น คนละเรื่องเลย!

เอิ่ม...

ช่างเถอะ รีบๆ ตีให้ตกเวทีไปดีกว่า ขืนยื้อนาน เดี๋ยวไอ้เวทีปากหมานี่จะวิจารณ์เสียๆ หายๆ อีก

ไอ้เวทีที่ปากหวานก้นเปรี้ยวนี่ จางอวิ๋นลู่ไว้ใจไม่ได้จริงๆ

"นั่นไง เธอไม่เหมือนคนพวกนั้นจริงๆ! แต่ก็แค่นี้แหละ!" ฟางหลินคำรามต่ำ

เขาโน้มตัวลง สองมือจับดาบ

ก้าวเท้า! ฟัน!

แสงสีขาวพุ่งออกจากคมดาบ ตรงดิ่งไปหาจางอวิ๋นลู่

รัศมีดาบ!

ตั้งแต่เล็กจนโต เขาคือที่หนึ่งมาตลอด

ในสนามรบดารา เขามีอาจารย์ยอดฝีมือสั่งสอน ได้สู้กับสัตว์ต่างดาวเพื่อขัดเกลาเพลงดาบ ยาบำรุงก็ไม่เคยขาด!

ครั้งนี้เขาก็ต้องเป็นที่หนึ่ง!

ยัยจางอวิ๋นลู่นี่ ก็แค่บันไดให้เขาเหยียบขึ้นไปที่สูงกว่าเท่านั้นแหละ!

เห็นรัศมีดาบพุ่งเข้ามา จางอวิ๋นลู่เอียงตัวหลบแบบฉิวเฉียด

"ยังไม่จบหรอก!"

รัศมีดาบอีกสองสายพุ่งตามมาติดๆ!

สามรัศมีดาบ เพลงดาบขั้นต้น!

ร่างของฟางหลินพุ่งตามรัศมีดาบทั้งสองสายไปอย่างรวดเร็ว กะจะปิดเกมในดาบเดียว

จางอวิ๋นลู่ไม่หลบไม่หลีก ยกกระบี่ขึ้นรับ ตัวกระบี่หายวับไปในชั่วพริบตาที่ฟันออก

พอปรากฏขึ้นอีกครั้ง รัศมีกระบี่สองสายปะทะกับรัศมีดาบจนสลายไป ส่วนรัศมีกระบี่อีกห้าสายที่เหลือพุ่งแสกหน้าฟางหลิน

เจ็ดรัศมีกระบี่ เพลงกระบี่ขั้นสมบูรณ์!

นี่คือการโจมตีเต็มกำลัง ในบททดสอบเธอตายเพราะประมาทมาหลายรอบ เลยจำใส่ใจแม่นยำว่า การออมมือคือการไม่รับผิดชอบต่อชีวิตตัวเอง!

รัศมีกระบี่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฟางหลินหลบไม่พ้นแล้ว

พริบตาเดียว แสงสีขาวสว่างวาบ พอสายตากลับมามองเห็นอีกที เขาพบว่าตัวเองมายืนอยู่ข้างล่างเวทีแล้ว

แพ้แล้ว?

ฟางหลินหน้าเอ๋อ

บนอัฒจันทร์ ฉือจิ่วอวี๋หาวหวอด

เพลงกระบี่นี้ใช้ได้นะ เจ้าเล่ห์ดี โดยเฉพาะตอนที่หายวับไปนั่นน่ะ

【ผู้รักษาเวที ประเมินระดับดีเยี่ยม】

สั้นจัง สงสัยด่าจนหมดคำจะพูดแล้วมั้ง?

【ผู้ท้าชิง ทรัพยากรกองท่วมหัว แต่กลับลำพองใจแค่เพลงดาบขั้นต้น กบในกะลา ตัวตลกโดดไปมา】

รอบนี้ด่าไม่แรงเท่าไหร่ สงสัยเพราะผลงานดีกว่าคนอื่นหน่อยนึง

ฟางหลินยืนนิ่งฟังคำวิจารณ์ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงค่อยๆ เดินไปเก็บฝักดาบ แล้วเดินคอตกกลับไปเงียบๆ

[จบแล้ว]