บทที่ 1 - นี่คุณเซียนกระบี่ข้างหน้า ขับเร็วเกินกำหนดแล้วนะ!

บทที่ 1 - นี่คุณเซียนกระบี่ข้างหน้า ขับเร็วเกินกำหนดแล้วนะ!

พิภพไท่เสวียน ทวีปกลาง แคว้นกระบี่

วันนี้ช่างเป็นฤกษ์งามยามดีเหมาะแก่การเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ออกจากฌานมาท่องโลก หรือจะเขียนยันต์ฝึกวิชาก็ดีทั้งนั้น

บนท้องฟ้า ภายในเส้นทางบินสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตสร้างรากฐาน มีแสงหลากสีสันบินสวนกันไปมาขวักไขว่

แสงแต่ละสายนั้นคือตัวแทนของผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานขั้นกลางขึ้นไปที่สามารถเหาะเหินเดินอากาศด้วยอาวุธวิเศษได้

ในยุคปัจจุบันนี้ แม้จะสามารถผลิตยานพาหนะวิเศษขนาดใหญ่ที่ขนส่งผู้คนได้จำนวนมากแล้ว แต่ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่ก็ยังชื่นชอบการเหาะเหินด้วยอาวุธวิเศษแบบโบราณมากกว่า โดยเฉพาะพวกเซียนกระบี่ที่มีจำนวนมากที่สุด เส้นทางบินสำหรับกระบี่นี้จึงถือกำเนิดขึ้น

เดิมทีวันนี้ก็ควรจะเป็นวันที่ธรรมดาสามัญวันหนึ่ง

แต่ผ่านไปไม่นาน จู่ๆ ก็มีแสงสีขาวหม่นสายหนึ่งที่ไม่ค่อยสะดุดตานัก พุ่งพรวดเข้ามาจากนอกเขตเส้นทางสัญจร

ความเร็วนั้นสูงลิบลิ่ว เกินระดับขอบเขตสร้างรากฐานไปไกลโข

วงแสงสีเทาหม่นที่แผ่ออกมาดูเหมือนจะมีผลในการอำพรางตัวตนอีกด้วย

มันบินย้อนศรฝ่าฝูงแสงสีขาวจำนวนมากมาเป็นเวลานาน แต่กลับไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรคนใดสังเกตเห็นเลยแม้แต่คนเดียว

จนกระทั่งมันบินผ่านด่านเก็บค่าผ่านทางด่วนของผู้บำเพ็ญเพียร

ระบบตรวจจับพลังวิญญาณขนาดใหญ่ที่ติดตั้งไว้ก็ส่งสัญญาณตอบสนองทันที

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!

เสียงแจ้งเตือนดังรัวราวกับคนบ้า ปลุกเจ้าหน้าที่ดูแลเส้นทางบินที่กำลังนอนหลับอุตุอยู่บนเก้าอี้เอนให้สะดุ้งตื่นโหยง กระโดดตัวลอยขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ้ย!"

เทคนิคเสียงจากหอสดับทิพย์นี่มันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ กระแทกเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณเลยทีเดียว

ปลุกประสาทให้ตื่นตัว รับรองว่าไม่มีทางปลุกไม่ตื่นแน่นอน!

เขารีบหันขวับไปมองหน้าจอข้างๆ

แม่เจ้าโว้ย!

ขับเร็วเกินกำหนดแถมยังย้อนศรอีก นี่ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงได้กล้าทำตัวกร่างขนาดนี้

เขาคว้าป้ายประจำตัวบนโต๊ะมาติดหน้าอกทันที

[ชื่อ: จางซิว]

[ระดับพลัง: ขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลาง]

[รหัสพนักงาน: 9527]

เขาผลักประตูออกไป พลางใช้นิ้วร่ายคาถา

กระบี่ยาวโบราณสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากฝักที่แขวนอยู่บนผนัง

จางซิวเหยียบลงบนตัวกระบี่ แล้วปิดประตูตามหลัง

ด้วยเทคโนโลยีผลักดันด้วยแรงวิญญาณที่พัฒนาจนสุกงอม ทำให้ด่านเก็บค่าผ่านทางสามารถลอยตัวอยู่ที่ความสูงระดับนี้ได้เป็นเวลานานแถมต้นทุนยังไม่แพงอีกด้วย

วูบ~

ออกตัวเกียร์ห้า!

แรงกดดันวิญญาณระเบิดออกทันที ก่อให้เกิดคลื่นลมกระแทก ณ จุดที่ออกตัว

แสงสีแดงพุ่งแหวกท้องฟ้า ไล่กวดแสงสีขาวหม่นสายนั้นไปติดๆ

"ไอ้บ้าที่ไหนวะ ขับรถเร็วแถมย้อนศรอีก ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?!"

"ถ้าพ่อจับได้นะ จะสั่งสอนไอ้เด็กเวรนั่นให้เข็ดเลยคอยดู!"

จางซิวบ่นกระปอดกระแปดไปพลางไล่กวดไปพลาง

ทว่าผ่านไปครึ่งนาที จางซิวก็ต้องเงียบกริบ เมื่อมองเห็นแสงกระบี่สีขาวหม่นหายวับไปจากเครื่องตรวจจับพลังวิญญาณ

นี่เขาใช้ความเร็วระดับมาตรฐานของขอบเขตแก่นทองคำขั้นกลางเลยนะ!

ตามหลักแล้วเขาอยู่ระดับสูงกว่าอีกฝ่ายตั้งหนึ่งขอบเขตใหญ่ แต่ทำไมแม้แต่เงาก็ยังมองไม่เห็นล่ะ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?!

ไล่ตามไปอีกสักพัก ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

ชัดเจนแล้วว่า คนคนนี้ต้องไม่ใช่แค่ขอบเขตแก่นทองคำแน่นอน!

ขาใหญ่สำนักไหนดูแลคนไม่ดี ปล่อยให้มาแกล้งคนเล่นในเส้นทางบินระดับสร้างรากฐานเนี่ย?

ไม่กลัวโดนจับหรือไง?

แล้วทำไมต้องมาซวยเจอตอนเข้าเวรเขาพอดีด้วยนะ!

"..."

จางซิวหยุดไล่ตาม หยิบเครื่องสื่อสารออกมา

เขารายงานเรื่องนี้ให้หัวหน้าทราบทันที

ข้อความตอบกลับมาในพริบตา หัวหน้าบอกให้เขากลับมาก่อน เดี๋ยวจะส่งคนอื่นไปไล่จับเอง

แถมยังบอกว่าแจ้งตำรวจไปแล้วด้วย

เฮ้อ~

งั้นก็คงไม่เกี่ยวกับเขาแล้วสินะ

จางซิวจ้องมองไปข้างหน้าอีกสักพัก ก่อนจะเหยียบกระบี่บินกลับไป

............

ในขณะเดียวกัน ภายในแสงเหาะสีขาวหม่นสายนั้น

สวีสิงกำลังร่ายเคล็ดวิชาอำพรางลมหายใจ คิ้วขมวดมุ่นพิจารณาเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรตัวน้อยระดับสร้างรากฐานที่บินผ่านข้างกายไปทีละคน

ทำไมรู้สึกว่าพอปิดด่านฝึกตนออกมา โลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปหมดเลยล่ะ?

การแต่งกายพวกนี้... มันดูคล้ายกับโลกก่อนที่เขาจะข้ามมิติมามากกว่าเสียอีก

สวีสิงยิ่งดูก็ยิ่งงุนงง เป็นไปไม่ได้หรอกมั้งที่ระหว่างเขาปิดด่านฝึกตน โลกทั้งสองใบจะหลอมรวมกัน?

หรือว่าเกิดการระเบิดทางเทคโนโลยีขึ้น?

เขาละสายตาจากแม่หนูน้อยนักดาบที่สวมกางเกงยีนส์ขาสั้นโชว์ขาขาวเนียน

โลกนี้ ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เขาคาดไม่ถึงแน่นอน!

ถ้าเป็นก่อนเขาปิดด่าน การแต่งตัวแบบนี้ไม่มีทางปรากฏให้เห็นกลางวันแสกๆ แน่

อืม... แน่นอนว่าต้องยกเว้นพวกสำนักประสานรักไว้สำนักหนึ่ง

"เซียนกระบี่ข้างหน้า! คุณขับเร็วเกินกำหนดแล้ว! กรุณาจอดข้างทางเพื่อให้ความร่วมมือในการตรวจสอบ และแสดงใบอนุญาตขับขี่กระบี่ด้วยครับ!" เสียงหยาบหนาดังมาจากด้านหลัง

หืม?!

ภาพจำที่คุ้นเคยแบบนี้... บวกกับวิชาเสียงของหอสดับทิพย์

สวีสิงชะงักไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมอง

เห็นเพียงยานบินรูปกระสวยสีดำลำหนึ่ง กำลังบรรทุกคุณลุงวัยกลางคนหนวดเครารุงรัง พุ่งเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ

หอสดับทิพย์รับศิษย์ผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

แต่ระดับพลังวิญญาณแรกกำเนิด...

ในวัยขนาดนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

งั้น จะหยุดดีไหมนะ?

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สวีสิงก็เร่งพลังเวทขึ้นอีกนิดหน่อย

วูบ~

แสงกระบี่สีขาวหม่นสว่างวาบขึ้นฉับพลัน ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นหลายระดับ คลื่นลมปั่นป่วนรุนแรงจนแม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานที่อยู่ข้างๆ ยังมองเห็น

เชี่ย!

นั่นใครวะ?

ส่วนคุณลุงบนยานกระสวยมองดูข้อมูลที่สะท้อนกลับมาจากเครื่องตรวจจับพลังวิญญาณ ก็ได้แต่หยุดชะงัก

ทำได้แค่มองดูแสงกระบี่หายลับไปสุดขอบฟ้าตาปริบๆ ไม่กล้าไล่ตามไปอีกแม้แต่นิดเดียว

จอมปราชญ์ขอบเขตหวนคืนสู่ความว่างเปล่า!

นี่มันวัตถุโบราณจากสำนักไหนเพิ่งออกจากด่านมาเนี่ย ทำไมต้องมาแจ็กพอตแตกที่เขาด้วย!

ก็มีแต่พวกจอมปราชญ์ระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าขึ้นไปเท่านั้นแหละ ที่จะปิดด่านทีนึงเป็นร้อยปี หรือเป็นพันปี

คนพวกนี้พลาดช่วงยุคปฏิรูปครั้งใหญ่ไป เลยไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ของยุคสมัยใหม่นี้เลยสักนิด

ขอให้องค์จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ขอให้ท่านผู้อาวุโสท่านนี้ไม่ใช่พวกมารด้วยเถิด!

ในใจภาวนาไป มือก็หยิบยันต์แผ่นหนึ่งออกมา

ยันต์สื่อสารทะลุมิติ!

ของล้ำค่าหายาก ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายห้ามใช้เด็ดขาด

เขาใช้กระแสจิตบันทึกสถานการณ์ที่เจอลงไป แล้วปล่อยยันต์ออกไป

แสงวิญญาณกระพริบวูบ ยันต์แผ่นนั้นหายวับไปในพริบตา

เอาล่ะ ต่อไปก็ต้องปลอบขวัญพวกผู้บำเพ็ญเพียรตัวน้อยแถวนี้ก่อน แล้วค่อยจัดระเบียบให้พวกเขาอพยพ

เผื่อว่าเมื่อกี้ดันเป็นจอมมารระดับหวนคืนสู่ความว่างเปล่าจริงๆ เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่

............

อีกด้านหนึ่ง สวีสิงมาถึงน่านฟ้าเหนือเมืองแห่งหนึ่งแล้ว

ตึกสูงระฟ้า เรียงรายเป็นระเบียบ

ยานพาหนะรูปร่างคล้าย 'รถยนต์' จำนวนมากวิ่งขวักไขว่อยู่บนถนนที่กว้างขวางและเรียบกริบ

แต่ตัวรถกลับขับเคลื่อนด้วยพลังงานผสมระหว่างไฟฟ้าและพลังวิญญาณ

นี่มันอะไรกัน?

การบำเพ็ญเพียรยุคโมเดิร์นเหรอ?

ภาพที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาทำให้เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย

หลายปีที่เขาปิดด่านไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลังจากสังเกตการณ์อยู่พักหนึ่ง สวีสิงก็ร่อนลงข้างทาง แสงวิญญาณสีเทาที่อำพรางกลิ่นอายสลายไป

พร้อมกันนั้น ชุดคลุมยาวแขนแคบสีดำสนิทก็แปรเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงลำลองแสนธรรมดาโดยอัตโนมัติ

เดี๋ยวนะ พื้นถนนนี่ดูเหมือน...

เขานั่งยองๆ เอื้อมมือไปสัมผัส

มันปูด้วยเศษหินวิญญาณที่ถูกสูบพลังออกไปจนเกลี้ยงแล้วจริงๆ ด้วย

แถมลึกลงไปใต้ดินยังฝังฐานค่ายกลเอาไว้ พลังวิญญาณอันมหาศาลภายในฐานค่ายกลนั้นเทียบเท่ากับพลังเวทของผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดรวมกันเลยทีเดียว

สวีสิงเงยหน้าขึ้น แผ่ขยายสัมผัสวิญญาณครอบคลุมทั้งเมือง

ฐานค่ายกลทั้งหมดสามร้อยหกสิบห้าแห่ง เชื่อมโยงสอดประสานกัน ก่อตัวเป็นมหาค่ายกลอันวิจิตรพิสดารที่ใหญ่โตมโหฬาร ครอบคลุมได้ทั้งเมือง

หากเดินเครื่องเต็มกำลัง พลังทำลายล้างน่าจะเหนือกว่าผู้บำเพ็ญเพียรระดับแปลงเทพทั่วไปเสียอีก

"ไม่เลว"

โครงสร้างค่ายกลประณีตบรรจงมาก แม้แต่สายตาอย่างสวีสิง ก็ยังหาข้อบกพร่องได้ไม่มากนัก

แต่ถ้าไปเจอปรมาจารย์ค่ายกลที่เชี่ยวชาญศาสตร์นี้ลึกซึ้ง...

เขาเก็บสัมผัสวิญญาณกลับมา ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้าเมืองไปทันที

[จบแล้ว]