บทที่ 29 - จุดจบของหน่วยล่าวจี

บทที่ 29 - จุดจบของหน่วยล่าวจี

เทือกเขาเหวสวรรค์

รอบนอก

"ได้เวลากลับแล้ว"

เข้ามาในเทือกเขาเหวสวรรค์ได้ครึ่งเดือนแล้ว สมควรแก่เวลากลับ

การฆ่าฟันต่อเนื่องครึ่งเดือน เป็นภาระหนักหนาต่อร่างกายและจิตใจของสวีเฉินมาก

เขาต้องถอยออกมาจากการฆ่าฟันบ้าง

ไม่อย่างนั้น

จิตใจอาจจะถูกครอบงำด้วยความบ้าคลั่ง

สลัดใบไม้แห้งออกจากตัว ลุกขึ้นยืน หูเขากระดิก

"มีเสียงการต่อสู้"

สวีเฉินมองไปทางต้นเสียง คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่ง

กำลังจะก้าวเท้าเดินหนี หูก็แว่วเสียงที่คุ้นเคย

เขารวบรวมพลังปราณไว้ที่หู ตั้งใจฟัง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

วินาทีต่อมา

ปลายเท้าจิกพื้น พุ่งตัวไปทางต้นเสียงทันที

ในป่าโปร่ง

คนสองกลุ่มกำลังเผชิญหน้ากัน

ไม่สิ

จะเรียกว่าเผชิญหน้าก็ไม่ถูก เรียกว่ากลุ่มหนึ่งล้อมอีกกลุ่มหนึ่งไว้จะถูกกว่า

จ้าวเฟิงมองดูหงอี้ทั้งสามคนที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลาง หนีไปทางไหนก็ไม่ได้ หัวเราะร่า "หงอี้ ถ้าไม่อยากตายก็รีบส่งผลอัสนีบาตมาซะ ไม่งั้นเจ้ากับพี่น้องเจ้าได้กลายเป็นผีเฝ้าป่าอยู่ที่นี่แน่"

"จ้าวเฟิง ที่แท้เจ้าก็เป็นคนตระกูลจ้าวแห่งเมืองประกายแสง"

"ข้ามันตาบอดเอง ที่รับไอ้คนเลี้ยงไม่เชื่องอย่างเจ้าเข้าทีม"

"วันนั้นทำไมพยัคฆ์โลหิตไม่กินเจ้าไปซะ?"

หงอี้ สวีหู่ หลี่จง ทั้งสามคนรุมด่าจ้าวเฟิงสาดเสียเทเสีย

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า จ้าวเฟิงจะเป็นคนของตระกูลจ้าว แถมยังพาคนมาดักปล้นผลอัสนีบาต พอพวกเขาไม่ให้ ก็ไล่ฆ่ากันถึงขนาดนี้

หนีหัวซุกหัวซุน

สุดท้ายก็หนีไม่พ้นวงล้อมของตระกูลจ้าว

โดนด่าขนาดนี้ จ้าวเฟิงกลับยิ้มระรื่นไม่สะทกสะท้าน แถมยังทำท่าเสียดาย "เสียดายที่พวกหวังซั่วกับสวีเฉินเสร็จพยัคฆ์โลหิตไปซะก่อน ไม่งั้นคงได้ของเยอะกว่านี้อีกเท่าตัว"

"จ้าวเฟิง ทำได้ดีมาก"

ชายหนุ่มชุดฟ้าที่ยืนอยู่หลังจ้าวเฟิงเอ่ยชม

จ้าวเฟิงรีบหันไปประจบ "ได้รับใช้คุณชาย ถือเป็นเกียรติของข้าน้อยขอรับ"

"ดี"

ชายหนุ่มชุดฟ้าพอใจท่าทีของจ้าวเฟิงมาก พยักหน้าแล้วบอก "ผลอัสนีบาตในมือเจ้าก็เก็บไว้เถอะ ถือเป็นรางวัล"

"ขอบพระคุณคุณชาย!"

จ้าวเฟิงทำท่าซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

ชายหนุ่มชุดฟ้าพยักหน้าพอใจ แล้วหันไปมองพวกหงอี้สามคน "พวกเจ้าไม่อยากตายก็ส่งผลอัสนีบาตมา ไม่งั้นที่นี่จะเป็นหลุมฝังศพของพวกเจ้า"

"ฝันไปเถอะ!"

หงอี้ปฏิเสธทันควันแบบไม่ต้องคิด

เพื่อผลอัสนีบาต พวกเขาเสียพี่น้องไปสองคน รวมสวีเฉินที่เพิ่งรู้จักกันด้วย

ในสายตาพวกเขา สวีเฉินตายด้วยน้ำมือพยัคฆ์โลหิตไปแล้ว

"ดื้อด้าน!"

จ้าวเฟิงพูดเสียงเย็น

"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"

ชายหนุ่มชุดฟ้าแค่นเสียง

"ฆ่าให้หมด"

แววตาอำมหิตวาบผ่านดวงตาชายหนุ่มชุดฟ้า โบกมือสั่งการ คนตระกูลจ้าวต่างชักอาวุธ กรูเข้าไป

หงอี้และพวกสีหน้าเศร้าสร้อย วันนี้คงต้องมาจบชีวิตที่นี่ แต่ถึงตาย ก็จะไม่ยอมให้ไอ้พวกชาติชั่วตระกูลจ้าวได้อยู่อย่างสบาย

"สู้ตาย!"

"ฆ่าได้หนึ่งเท่าทุน ฆ่าสองกำไร"

สามคนคำรามลั่น ตาแดงก่ำ พุ่งเข้าใส่ศัตรู

การต่อสู้ตะลุมบอนเริ่มขึ้น

พวกหงอี้ฝีมือไม่ธรรมดา แถมสู้แบบถวายหัว พลังต่อสู้เลยน่ากลัวมาก แต่ตระกูลจ้าวคนเยอะกว่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ไม่นานหลี่จงก็ถูกรุมฟันจนล้มลงจมกองเลือด

"พี่หลี่..."

สวีหู่ร้องเสียงหลง บ้าคลั่งฟันดะไม่คิดชีวิต ไม่ป้องกันตัวเองแล้ว เน้นแลกหมัดอย่างเดียว

อีกด้านหนึ่ง

หงอี้ก็กำลังสู้ยิบตา

คนรุมเขามีเยอะกว่าเพื่อน

แถมมีขอบเขตปราณผสานขั้นเจ็ดปนอยู่ด้วย

เขาใช้กระบี่ฆ่าไปสามคน เสียงฉึกดังขึ้น กระบี่เล่มหนึ่งแทงทะลุอกเขา ตามด้วยดาบอีกเล่มฟันฉับ หัวหลุดกระเด็น

"หัวหน้า..."

สวีหู่แทบกระอักเลือด

ตอนนี้เขาบาดเจ็บทั่วตัว ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความแค้นล้วนๆ

แต่ความต่างชั้นของพลังมันมากเกินไป

"ฉึก!"

ดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าที่ท้องน้อย

เขาคำรามลั่น ฟันสวนกลับจนหัวคนแทงหลุดกระเด็น แล้วเขาก็หมดแรง ทรุดลงนั่งคุกเข่า เอาดาบยันพื้นไว้

จ้าวเฟิงเดินยิ้มร่าเข้ามาหาสวีหู่ ชูดาบขึ้นเหนือหัว "สวีหู่ มีอะไรจะสั่งเสียไหม?"

"ถุย!"

สวีหู่ถ่มน้ำลายปนเลือด

เขาเจ็บหนักเกินไป

ต่อให้จ้าวเฟิงไม่ลงมือ เขาก็อยู่ได้อีกไม่นาน

"ไม่มีสินะ ฮ่าๆ งั้นก็ตายซะ"

พูดจบ

จ้าวเฟิงก็ง้างดาบเตรียมฟัน

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดดังลั่น

จ้าวเฟิงชะงัก หันไปมอง

เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินอาดๆ เข้ามา

พอเห็นหน้าคนมาใหม่ จ้าวเฟิงกระพริบตาปริบๆ แล้วก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

"สวีเฉิน เจ้ายังไม่ตาย!"

"คุณชาย เจ้านี่แหละสวีเฉิน มันมีผลอัสนีบาตตั้ง 12 ลูก"

จ้าวเฟิงรีบรายงานชายหนุ่มชุดฟ้า

ชายหนุ่มชุดฟ้าหน้าบาน

สวีเฉินมองศพหงอี้และหลี่จง แล้วหันไปมองสวีหู่ที่ร่อแร่ สีหน้าเย็นชาจับขั้วหัวใจ "จ้าวเฟิง ทำไมต้องทำแบบนี้?"

เขาข่มความอยากฆ่าคนไว้

ถามทีละคำ

จ้าวเฟิงหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ ทำไมงั้นเหรอ? ก็ต้องโทษที่พวกเจ้ามันอ่อนเอง โทษที่พวกเจ้าแบ่งของไม่ยุติธรรม ทุกคนเสี่ยงตายเหมือนกัน ทำไมเจ้าได้ 12 ลูก ข้าได้แค่ 2 ลูก? พวกเจ้าไม่ยุติธรรมก่อน อย่าโทษที่ข้าอำมหิต"

สวีเฉินขมวดคิ้ว "ของแบ่งตามผลงาน ใครทำมากได้มาก เจ้าทำอะไรไปบ้างรู้อยู่แก่ใจ อีกอย่าง ถ้าไม่พอใจ ทำไมตอนนั้นไม่พูด?"

จ้าวเฟิงเถียงไม่ออก

"สวีเฉิน รีบหนีไป หนีไปเร็ว พวกมันคือคนตระกูลจ้าวเมืองประกายแสง เจ้าสู้พวกมันไม่ได้..."

สวีหู่ฝืนสังขารตะโกนบอกสวีเฉินเสียงแหบแห้ง

จ้าวเฟิงเยาะเย้ย "เวลานี้ยังมีกะจิตกะใจห่วงคนอื่น สวีหู่ ห่วงตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง"

พูดจบ

เขาก็ฟันดาบลงมาเต็มแรง

"รนหาที่ตาย!"

สวีเฉินตาเป็นประกายวาวโรจน์ ตวาดลั่น พุ่งตัวออกไป ปัง ถีบจ้าวเฟิงกระเด็น

"ตุบ!"

จ้าวเฟิงร่วงกระแทกพื้น กลิ้งไปหลายตลบ แล้วกระอักเลือดออกมาคำโต

ในเลือดมีเศษเครื่องในปนออกมา

พอกระอักเลือดคำนี้ จ้าวเฟิงก็หมดสภาพ หายใจรวยริน อวัยวะภายในแหลกเหลว ไม่รอดแน่

สวีเฉินเห็นจ้าวเฟิงจะฆ่าสวีหู่ เลยลงมือด้วยความโกรธ เตะทีเดียวจ้าวเฟิงม่องเท่ง

"สวีหู่ เป็นไงบ้าง..."

สวีเฉินหันไปถามสวีหู่ด้วยความเป็นห่วง

เสียงขาดหาย

ใบหน้าฉายแววเศร้าโศก

สวีหู่สิ้นใจไปแล้ว

ทีมเจ็ดคน ตายไปหก เหลือเขาคนเดียว

สวีเฉินมองพวกคนตระกูลจ้าวที่ล้อมเขาไว้ จิตสังหารพลุ่งพล่าน

พวกมันฆ่าหงอี้

ฆ่าหลี่จง

ฆ่าสวีหู่

ตอนนี้จะฆ่าเขาด้วย

"พวกแกสมควรตาย!"

เสียงสวีเฉินเย็นเยือกบาดกระดูก สิ้นเสียง กระบี่ในมือฟันขวาง แสงกระบี่เร็วปานสายฟ้าแลบ จนมองไม่ทัน

"ฉับ! ฉับ!"

สองหัวลอยละลิ่ว

"เคร้งๆๆ!!!"

มีบางคนตั้งตัวทัน ยกดาบขึ้นกัน แต่กระบี่ของสวีเฉินคมกริบไร้เทียมทาน ตัดเหล็กเหมือนตัดหยวก ได้ยินเสียงดังเปรี้ยง ดาบหักสะบั้น คมกระบี่ปาดคอ ฉับๆๆ เลือดพุ่งกระฉูดนองพื้น

สามคนตาเบิกโพลง เอามือกุมคอ เลือดไหลทะลักผ่านง่ามนิ้ว แววตาค่อยๆ ดับวูบ

สองหัวขาด

สามคอขาด

กระบี่เดียวฆ่าห้าศพ

"ตุบ!"

คนแรกล้มลง คนอื่นก็ทยอยล้มตาม

"เจ้า..."

คนตระกูลจ้าวที่เหลือถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว

รอยยิ้มหายไปจากหน้า

แทนที่ด้วยความสยดสยอง

"ตาย!"

"ตายกันให้หมด!"

สวีเฉินบ้าเลือดไปแล้ว พุ่งเข้าใส่ ฟันกระบี่ไม่ยั้ง เสียงฉับๆ ดังต่อเนื่อง คนตระกูลจ้าวล้มตายเป็นใบไม้ร่วง

"ตายซะ!"

ชายหนุ่มชุดฟ้าพุ่งเข้ามา กระบี่ในมือฟันเข้าที่คอหอยสวีเฉินอย่างโหดเหี้ยม

กระบี่แหวกอากาศ

ส่งเสียงหวีดหวิวน่ากลัว

ลงมือทีเดียว กะเอาให้ตาย

ชายหนุ่มชุดฟ้า ขอบเขตปราณผสานขั้นเจ็ด

เผชิญหน้ากับการโจมตีอันดุเดือด สวีเฉินสีหน้าเรียบเฉย

วินาทีถัดมา

ฟันสวนกลางอากาศ

"ฉึก!"

เสียงคมอาวุธเฉือนเนื้อดังทึบ

ตามมาด้วย

เลือดพุ่งออกจากคอชายหนุ่มชุดฟ้าราวกับน้ำพุ

ชายหนุ่มชุดฟ้าเหมือนลูกโป่งแตก พลังลดฮวบ

เขาหน้าตื่นตระหนก พยายามเอามืออุดคอ ห้ามเลือดสุดชีวิต

"เปล่าประโยชน์ กระบี่ข้าตัดเส้นเลือดใหญ่เจ้าขาดสะบั้น ปราณกระบี่ฝังอยู่ในแผล คอยทำลายซ้ำๆ เว้นแต่เจ้าจะมียาวิเศษชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นได้ ไม่งั้นเจ้าตายแน่!"

เสียงเย็นชาของสวีเฉินเหมือนคำพิพากษาของมัจจุราช ดังสนั่นในหูชายหนุ่มชุดฟ้า

"กระบี่เจ้าคมมาก... ในกระบี่เจ้า ข้าสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งกระบี่... แต่เจ้าไม่ควรฆ่าข้า..."

ชายหนุ่มชุดฟ้าเลิกดิ้นรน มือตกลงข้างตัว

ทุกคำพูดที่เปล่งออกมา เลือดก็ทะลักออกมาจากคอมากขึ้น

สวีเฉินเก็บกระบี่ เอ่ยเรียบๆ "ข้าฆ่าคน ไม่เคยเสียใจทีหลัง!"

ร่างชายหนุ่มชุดฟ้าเอียงวูบ สิ้นใจตาย

หลังจากเก็บกวาดสนามรบ สวีเฉินเก็บกระบี่ เตรียมตัวจะไป แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไป ได้ยินเสียงฝ่าอากาศดังมาแต่ไกล

มีคนมา

แถมไม่ได้มาคนเดียว

"ฟิ้วๆๆ!!!"

เสียงลมดังใกล้เข้ามา

เงาร่างเจ็ดแปดสายพุ่งเข้ามา

นำทีมโดยชายชราชุดเทา

"คุณชาย!"

ชายชราชุดเทามาถึง เห็นชายหนุ่มชุดฟ้านอนจมกองเลือด หน้าเปลี่ยนสีทันที ถลาร่างเข้าไปตรวจดู พอพบว่าตายสนิทแล้ว หน้าก็เปลี่ยนสีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดท้าย

เขาเงยหน้าขึ้น จ้องสวีเฉินด้วยสายตาอาฆาต "เจ้าฆ่าคุณชาย?"

"มันมาลอบกัดข้าก่อน สู้ไม่ได้ เลยโดนข้าฆ่า!"

สวีเฉินสบตาชายชราชุดเทาอย่างไม่เกรงกลัว ตอบกลับเสียงเรียบ

"จับมัน เอาตัวไปให้ท่านผู้นำลงโทษ"

ชายชราชุดเทาโบกมือสั่ง

คนด้านหลังชักอาวุธ พุ่งเข้าใส่สวีเฉินพร้อมกัน

[จบแล้ว]