บทที่ 16 - หนีตายจากตำหนักวารี

บทที่ 16 - หนีตายจากตำหนักวารี

พอผู้คุมกฎโลหิตจากไป ชายชุดดำก็ฝืนอาการบาดเจ็บไม่ไหวอีกต่อไป กระอักเลือดออกมาคำโต

หญิงชุดแดงร้ายกาจเกินไป

แค่กระบวนท่าเดียว ก็ทำเอาเขาบาดเจ็บสาหัส

โชคดีที่ผู้คุมกฎโลหิตตื่นขึ้นมาแล้ว

ไม่อย่างนั้นแผนการทั้งหมดคงพังไม่เป็นท่า

ผู้คุมกฎโลหิตลงมือเอง นังผู้หญิงคนนั้นตายแน่

เขาหยิบสมุนไพรวิญญาณออกมา แล้วเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บ

ในขณะเดียวกัน

สวีเฉินที่เฝ้าอยู่ข้างบ่อเลือด หันหน้าไปมองชายชุดดำด้วยหางตาเล็กน้อย

พอเห็นว่าอีกฝ่ายกินยาและเริ่มตั้งสมาธิรักษาตัว เขาก็ตั้งจิต เดินเคล็ดวิชาจักรพรรดิกลืนสวรรค์ ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของหนอนอาคมที่กำลังจะตายก็ดังขึ้นในหัว

พอหนอนอาคมตาย เขาก็หลุดพ้นจากการควบคุมของชายชุดดำ

ถ้าเป็นปกติ ชายชุดดำคงรู้ตัวทันทีว่าเขาผิดปกติ

แต่ตอนนี้ สมาธิทั้งหมดของมันจดจ่ออยู่กับการรักษาตัว

สวีเฉินค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปหาชายชุดดำอย่างแนบเนียน

ขยับเข้าไปพลาง รวบรวมพลังพลาง

พอระยะห่างเหลือไม่ถึงสิบเมตร พลังของเขาก็ถูกรวบรวมจนถึงขีดสุด

ทันใดนั้น ชายชุดดำก็ลืมตาขึ้น พอเห็นสวีเฉินเข้ามาใกล้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหน้าถอดสีเมื่อพบว่าการเชื่อมต่อระหว่างเขากับสวีเฉินขาดหายไป

"ตาย!"

สวีเฉินเห็นชายชุดดำรู้สึกตัว ก็ไม่ซ่อนเร้นอีกต่อไป คำรามลั่น ร่างพุ่งทะยานออกไปดุจเสือดาว พลังปราณที่สะสมไว้ระเบิดออกในพริบตา

"ไอ้หนู บังอาจนัก คิดจะกัดเจ้าของ!"

เห็นสวีเฉินพุ่งเข้ามาฆ่า แววตาชายชุดดำก็ฉายแววอำมหิต ไม่สนอาการบาดเจ็บ เร่งพลังปราณอัดเข้าแขนขวา คำรามต่ำ แล้วชกสวนออกไปตรงๆ ราวกับหอกพุ่ง

"ตูม!"

สองหมัดปะทะกันสนั่นหวั่นไหว พลังปราณกวาดกระจาย พื้นดินแตกละเอียด เลือดในบ่อระเบิดขึ้นฟ้า ร่างทั้งสองสั่นสะท้านแล้วกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกัน

ชายชุดดำบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว พลังเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ พอต้องมาปะทะกับสวีเฉินแบบกะทันหัน อาการบาดเจ็บก็กำเริบทันที ระหว่างที่ลอยคว้างกลางอากาศ เลือดสดๆ ก็พุ่งกระฉูดออกจากปาก

ตัดภาพมาที่สวีเฉิน พอเท้าแตะพื้น เขาก็ไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว ดีดตัวพุ่งกลับเข้าไปเหมือนสปริง

เขาต้องจัดการชายชุดดำให้ได้ในรวดเดียว

ชายชุดดำบาดเจ็บสาหัส พลังแทบไม่เหลือ แต่ยังควบคุมคนอื่นได้ ขืนปล่อยให้มันตั้งตัวได้ คนที่จะตายคือเขา

"ตายซะ!"

สวีเฉินคำรามก้อง ร่างพุ่งเข้าชนอกชายชุดดำเต็มแรง ได้ยินเสียงกร๊อบ กระดูกหน้าอกชายชุดดำหักสะบั้น

"ตูม!"

"ซ่า..."

สวีเฉินกับชายชุดดำร่วงลงไปในบ่อเลือดพร้อมกัน น้ำเลือดสาดกระเซ็นสูงหลายเมตร คลื่นเลือดซัดสาดกระทบขอบบ่อ

เงาร่างหนึ่งดีดตัวขึ้นมาจากน้ำเลือด

คือสวีเฉิน

ส่วนชายชุดดำ ดิ้นรนอย่างทรมานอยู่ในน้ำเลือด ปากส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนตาย

ที่ตำแหน่งหัวใจบนหน้าอก มีมีดสั้นปักคาอยู่

มีดสั้นเล่มนี้ทำจากเหล็กธรรมดา สวีเฉินพกติดตัวไว้ตลอด เพราะไม่ใช่ศาสตราวิญญาณ ชายชุดดำเลยไม่ได้ริบไป

จังหวะที่สวีเฉินกับชายชุดดำร่วงลงบ่อเลือด เขาชักมีดสั้นออกมา แล้วแทงสวนเข้าไปที่หัวใจในจังหวะที่ชายชุดดำหลบไม่ทัน

ชายชุดดำถูกแทงทะลุหัวใจ บาดเจ็บถึงตาย แต่ยังไม่สิ้นใจทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาจะมาตายด้วยน้ำมือมดปลวกขอบเขตปราณก่อเกิดเนี่ยนะ

เขาไม่ยินยอม

และเสียใจภายหลัง

เสียใจที่ไม่ได้ฆ่าสวีเฉินทิ้งซะ

สวีเฉินมองดูชายชุดดำที่ลมหายใจรวยรินจากมุมสูง เอ่ยเสียงเย็นชา "จำข้าได้ไหม?"

"แค้นฆ่าพ่อล้างตระกูล คงยังไม่ลืมหรอกนะ?"

เขานั่งยองๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายชุดดำ กัดฟันพูด "ข้าชื่อสวีเฉิน นายน้อยตระกูลสวีแห่งเมืองสายลม ข้ามาที่นี่เพื่อฆ่าแกโดยเฉพาะ!"

ชายชุดดำเบิกตากว้าง

ความเสียใจแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ

ที่แท้ เขามีโอกาสฆ่าสวีเฉินตั้งสองครั้ง

สวีเฉินจับด้ามมีดที่ปักอกชายชุดดำ แล้วบิดอย่างแรง ชายชุดดำสิ้นใจตายสนิท

วินาทีที่ชายชุดดำตาย จ้าวอี้และคนอื่นๆ ที่ถูกหนอนอาคมควบคุมอยู่ริมบ่อเลือด ก็ร้องโหยหวนแล้วสลบเหมือดไป

พอมั่นใจว่าชายชุดดำตายแล้วจริงๆ สวีเฉินก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ความปิติยินดีที่ได้แก้แค้นถาโถมเข้ามาในใจ

หนี้เลือดชำระแล้ว!

ตอนนี้

ศัตรูของเขาเหลือแค่ฉินชิงโหรวคนเดียว

รีบไปดีกว่า

แต่ก่อนไป ขอเก็บดอกเบี้ยหน่อยเถอะ

สวีเฉินรีบก้มลงถอดแหวนมิติของชายชุดดำออกมา

พอเจ้าของตาย ตราประทับวิญญาณก็หายไปเอง สวีเฉินส่งจิตเข้าไปสำรวจ

"โอ้โห ของเยอะชะมัด"

ขนาดเตรียมใจไว้แล้ว สวีเฉินก็ยังตะลึงกับของในแหวน

กองทัพชาวยุทธ์นับหมื่นที่เข้ามาในตำหนักวารี ตายเกือบเกลี้ยง ทรัพย์สินของพวกนั้นเกือบทั้งหมดตกเป็นของชายชุดดำ

บวกกับสมบัติในตำหนักวารี

หินปราณ ศาสตราวิญญาณ สมุนไพรวิญญาณ ผลึกอัคคี...

ทรัพยากรมากมายจนน่าตกใจ

สวีเฉินดีใจจนเนื้อเต้น

เก็บแหวนมิติเสร็จ สวีเฉินยังไม่รีบไปเขามองไปรอบๆ บ่อเลือด แล้วเลียริมฝีปาก

"วูบ!"

แรงดูดมหาศาลระเบิดออกจากร่างกาย

น้ำเลือดกลั่นตัวเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ไหลทะลักเข้าสู่ร่างกายเขาอย่างต่อเนื่อง

...

ภายนอกตำหนักวารี

"ตูมๆๆ!!!"

เสียงระเบิดดังสนั่นไม่ขาดสาย

พลังปราณปะทะกันรุนแรง

แม่น้ำไหลย้อนกลับ

แผ่นดินแตกแยก

การต่อสู้ระหว่างผู้คุมกฎโลหิตกับหญิงชุดแดง เข้าสู่ช่วงเดือดดาลถึงขีดสุด

"บัดซบ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าเพิ่งตื่น อาการบาดเจ็บยังไม่หายดี พลังเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ ป่านนี้เจ้าตายไปนานแล้ว!"

ผู้คุมกฎโลหิตคำรามใส่หญิงชุดแดงด้วยความโกรธจัด

"เศษเดนลัทธิเทพโลหิต แปดสิบปีก่อนรอดมาได้แบบฟลุ๊คๆ ยังไม่สำนึก เพื่อฟื้นพลังถึงกับหลอกฆ่าชาวยุทธ์ตาดำๆ วันนี้แหละวันตายของเจ้า"

หญิงชุดแดงน้ำเสียงเย็นเยือก

ไม่เกรงกลัวผู้คุมกฎโลหิตแม้แต่น้อย

ผู้คุมกฎโลหิตตะคอกกลับ "นังหนู ตอนข้ายิ่งใหญ่ในอาณาจักรไท่ซาง พ่อแม่เจ้ายังไม่หย่านมเลยมั้ง คิดจะฆ่าข้า ไม่กลัวลมพัดลิ้นเปลี้ยหรือไง!"

หญิงชุดแดงได้ยินผู้คุมกฎโลหิตเรียกตัวเองว่า 'นังหนู' ใบหน้างามก็ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ตวาดก้อง แล้วพุ่งเข้าใส่กันอีกครั้ง

เวลาผ่านไปทีละน้อย

การต่อสู้ของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไป

ทันใดนั้น ที่ทางเข้าตำหนักวารี ก็มีหัวคนโผล่ออกมา

คือสวีเฉิน

เขามองดูสองยอดฝีมือสู้กันอยู่ไกลๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นศพงูหลามเกล็ดทมิฬที่นอนตายอยู่หน้าทางเข้า

งูหลามเกล็ดทมิฬถูกหญิงชุดแดงฆ่าตาย ศพถูกทิ้งไว้ไม่มีใครเก็บ เสร็จสวีเฉินสิครับ

โบกมือวูบเดียว เก็บศพงูหลามเกล็ดทมิฬไปเรียบร้อย สวีเฉินยิ้มอย่างพอใจ แล้วไหวตัววูบ พุ่งหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

อยู่ที่นี่นานไม่ได้

การต่อสู้ของหญิงชุดแดงกับผู้คุมกฎโลหิตน่ากลัวเกินไป ไม่ใช่เรื่องที่มดปลวกขอบเขตปราณผสานขั้นสี่อย่างเขาจะเข้าไปยุ่งได้

ใช่แล้ว

เขาทะลวงระดับอีกแล้ว

อาศัยพลังงานจากบ่อเลือด ทะลวงขึ้นมาถึงขอบเขตปราณผสานขั้นสี่

ผู้คุมกฎโลหิตที่กำลังสู้อยู่ สังเกตเห็นสวีเฉินเดินออกมาจากตำหนักวารี ที่ทำให้มันโกรธจัดคือ สวีเฉินบังอาจฉวยโอกาสตอนมันติดพันการต่อสู้ ขโมยศพงูหลามเกล็ดทมิฬแล้วหนีไปดื้อๆ

เกิดมาจนป่านนี้ มีแต่เขาเอาเปรียบคนอื่น นี่เป็นครั้งแรกที่โดนคนอื่นเอาเปรียบ

มันโกรธจนควันออกหู

อยากจะทุบหัวสวีเฉินให้แบะ

แต่ตอนนี้มันกำลังพันตูอยู่กับหญิงชุดแดง จะปลีกตัวไปฆ่าสวีเฉินก็ทำไม่ได้

...

สวีเฉินวิ่งหนีสุดชีวิตไม่หันกลับมามอง

เขาไม่กล้าหยุด กลัวว่าถ้าผู้คุมกฎโลหิตชนะหญิงชุดแดง แล้วกลับไปที่ตำหนักวารี พบว่าเขาฆ่าชายชุดดำ ขโมยสมบัติ แถมยังทำลายบ่อเลือด มันคงโกรธเลือดขึ้นหน้าแล้วไล่ล่าเขาแบบไม่คิดชีวิตแน่

วิ่งรวดเดียวหลายสิบลี้ จนฟ้าเริ่มมืด สวีเฉินเหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว ถึงได้ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ หอบหายใจแฮกๆ

"ฮ่าๆๆ สะใจ มันส์พะยะค่ะ!"

สวีเฉินนอนแผ่หรา มองพระจันทร์ นึกถึงเหตุการณ์ในตำหนักวารี แล้วหัวเราะร่า

การเดินทางเข้าตำหนักวารี แม้จะอันตราย แต่สุดท้ายก็รอดมาได้แบบหวุดหวิด

แถมเขายังเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

ไม่เพียงฆ่าชายชุดดำ ล้างแค้นให้พ่อได้สำเร็จ ยังได้สมบัติมหาศาล

"จะว่าไป ครั้งนี้อันตรายจริงๆ ถ้าไม่ได้หญิงชุดแดงคนนั้น ป่านนี้คงดูไม่จืด"

"ไม่รู้ป่านนี้หญิงชุดแดงเป็นไงบ้าง สู้กับผู้คุมกฎโลหิต ใครแพ้ใครชนะ?"

หญิงชุดแดงถือว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตสวีเฉิน พอนึกถึงภาพการต่อสู้ก่อนหนีออกมา เขาก็อดเป็นห่วงนางไม่ได้

ถ้าหญิงชุดแดงชนะ ธรรมะชนะอธรรม ก็ดีไป

แต่ถ้าแพ้ล่ะ?

สวีเฉินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องไปห่วงนาง

"นางเป็นผู้มีพระคุณของข้านี่นา"

"ถ้าไม่มีนาง ข้าคงยังโดนชายชุดดำเชิดหุ่นอยู่"

สวีเฉินหาเหตุผลให้ตัวเอง

พักจนหายเหนื่อย สวีเฉินก็ลุกขึ้น อาศัยแสงจันทร์เดินทางต่อ

เขายังไม่พ้นขีดอันตราย

ต้องไปต่อ

แต่เดินไปได้สักพัก

จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า

[จบแล้ว]