บทที่ 7 - งูหลามเกล็ดทมิฬ

บทที่ 7 - งูหลามเกล็ดทมิฬ

เมืองแม่น้ำทราย

โรงเตี๊ยม

ประตูหน้าต่างปิดสนิท สวีเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เบื้องหน้าเขามีแหวนมิติวางเรียงรายอยู่สิบวง

หกวงมาจากศิษย์สำนักเมฆา หนึ่งวงจากเพชฌฆาตหัตถ์โลหิต อีกหนึ่งวงจากศิษย์หมู่ตึกกระบี่สวรรค์ ส่วนอีกสองวงที่เหลือมาจากศิษย์พี่ของฉินไท่และฉินจิ้ง

เขาตรวจสอบของข้างในหมดแล้ว

ถึงทรัพยากรในแหวนแต่ละวงจะมีไม่มาก แต่พอเอามารวมกันก็นับว่ามหาศาลทีเดียว

"หินปราณ 12304 ก้อน โอสถปราณระดับเหลืองขั้นต่ำ 17 เม็ด สมุนไพรวิญญาณระดับเหลืองขั้นต่ำ 7 ต้น สมุนไพรวิญญาณระดับเหลืองขั้นกลาง 1 ต้น..."

ลมหายใจของสวีเฉินถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย

"ตอนนี้ข้าอยู่แค่ขอบเขตปราณก่อเกิดขั้นเก้าสูงสุด อาศัยอานุภาพของเคล็ดวิชาจักรพรรดิกลืนสวรรค์ พอจะสู้กับขอบเขตปราณผสานขั้นหนึ่งหรือสองได้ แต่ถ้าเจอขั้นสามขึ้นไป ข้าสู้ไม่ได้แน่นอน"

"ตำหนักวารีเปิดออก ชาวยุทธ์แห่กันมามืดฟ้ามัวดิน ฝีมือแค่หางอึ่งอย่างข้าคงลำบากแน่"

สวีเฉินมองกองภูเขาหินปราณ โอสถ และสมุนไพรตรงหน้า

ตั้งจิตมั่น

เคล็ดวิชาจักรพรรดิกลืนสวรรค์เริ่มทำงานเงียบๆ

...

เมืองแม่น้ำทราย

ทิศตะวันตก

ห่างออกไปสามสิบลี้

แม่น้ำเกิดความเปลี่ยนแปลง

ผู้คนมากมายมารวมตัวกันริมฝั่ง

ทันใดนั้น

แผ่นดินไหวสะเทือนเลื่อนลั่น

ก้นแม่น้ำแยกออกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่น่ากลัว

น้ำในแม่น้ำไหลย้อนกลับ

ระดับน้ำลดลงอย่างรวดเร็ว

ตำหนักวารีค่อยๆ ปรากฏขึ้นสู่สายตาของทุกคน

สายตาเร่าร้อนนับไม่ถ้วนจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่กระพริบ

"ตำหนักวารีปรากฏแล้ว!"

ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นในฝูงชน

"ลุย!"

"ฮ่าๆ ข้าขอล่วงหน้าไปก่อนละนะ"

ชั่วพริบตา เงาร่างนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานออกไป มุ่งหน้าสู่ตำหนักวารีอย่างบ้าคลั่ง

"ตูม!"

ผิวน้ำระเบิดออก

งูยักษ์ตัวมหึมาพุ่งขึ้นจากน้ำพร้อมกลิ่นอายอสูรที่ปกคลุมท้องฟ้า

"ฟ่อ..."

งูยักษ์อ้าปากกว้าง ชาวยุทธ์ที่วิ่งนำหน้าสุดหลบไม่ทัน ถูกกลืนลงท้องไปทั้งตัว

หางงูตวัดวูบ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ เสียงปังๆ ดังสนั่น ร่างคนหลายร่างถูกฟาดกระเด็น แล้วระเบิดเป็นหมอกเลือดกลางอากาศ

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้คนที่ตามหลังมาต้องเบรกตัวโก่ง

พวกเขาแหงนหน้ามองงูยักษ์ที่มีลำตัวยาวสิบวา หัวใหญ่เท่าโม่หิน ความหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่าง

แค่ขยับตัวนิดเดียวก็ฆ่าคนได้เป็นเบือ สัตว์อสูรตัวนี้ไม่ธรรมดา

"สัตว์อสูรระดับสองขั้นปลาย งูหลามเกล็ดทมิฬ!"

ในกลุ่มคนมีผู้รอบรู้ มองปราดเดียวก็จำสายพันธุ์ของงูยักษ์ได้

มันคือสัตว์อสูรระดับสองขั้นปลาย งูหลามเกล็ดทมิฬ!

พอสิ้นเสียงประกาศ สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไป ต่างพากันถอยหลังกรูด

สัตว์อสูรระดับสองขั้นปลาย มีพลังต่อสู้เทียบเท่ามนุษย์ขอบเขตปราณผสานขั้นเจ็ดหรือแปด

คนในที่นี้ส่วนใหญ่เป็นแค่ขอบเขตปราณก่อเกิด ขอบเขตปราณผสานมีแค่นับนิ้วได้ ส่วนคนที่มีปัญญาฆ่างูหลามเกล็ดทมิฬได้ ไม่มีเลยสักคน

โชคดีที่งูหลามเกล็ดทมิฬไม่ได้เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน ราวกับมันแค่ทำหน้าที่เฝ้าตำหนักวารีเท่านั้น

คนบนฝั่งถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่ปัญหาก็ตามมา

เงื่อนไขในการเข้าตำหนักวารีคือต้องฆ่างูหลามเกล็ดทมิฬ

ต่อให้ทุกคนร่วมมือกัน ฆ่ามันได้จริง ฝ่ายมนุษย์ก็ต้องล้มตายกันเกลื่อนกลาดแน่นอน

พอตระหนักได้ถึงข้อนี้ จึงไม่มีใครกล้าผลีผลาม

พวกเขากำลังรอ

รอให้มียอดฝีมือมามากกว่านี้

แล้วค่อยรุมฆ่างู!

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

ข่าวตำหนักวารีปรากฏตัวแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

...

ในโรงเตี๊ยม

สวีเฉินยุติการฝึกตน

มองดูทรัพยากรที่ถูกใช้ไปจนเกลี้ยง คิ้วเขาก็ขมวดเข้าหากัน "หินปราณ 12304 ก้อน โอสถปราณ 17 เม็ด สมุนไพรวิญญาณ 8 ต้น... ทรัพยากรขนาดนี้มากพอจะทำให้คนขอบเขตปราณก่อเกิดขั้นเก้าทะลวงไปถึงปราณผสานขั้นกลางได้สบายๆ แต่กลับทำให้ข้าเลื่อนระดับมาได้แค่ปราณผสานขั้นหนึ่งเนี่ยนะ..."

"เคล็ดวิชาจักรพรรดิกลืนสวรรค์ทรงพลังก็จริง พลังปราณที่ฝึกได้ก็ร้ายกาจมาก แต่ทุกครั้งที่เลื่อนระดับ ปริมาณหินปราณที่ต้องใช้มันมหาศาลจนน่าตกใจ มากกว่าคนอื่นเป็นสิบเท่า หรือหลายสิบเท่าเลยทีเดียว!"

สวีเฉินลุกจากเตียง

ล้างหน้าล้างตาเสร็จ พอเดินออกมานอกห้อง ก็พบว่าถนนหนทางแทบจะร้างผู้คน

เขารั้งตัวคนที่เดินผ่านมาคนหนึ่ง พอถามไถ่ถึงได้รู้ว่าตำหนักวารีปรากฏขึ้นแล้ว

"ตำหนักวารีปรากฏ อาจารย์ของฉินจิ้งคงไปที่นั่นแล้วแน่ๆ"

สวีเฉินออกเดินทางทันที

...

"คนเยอะชะมัด!"

มองดูฝูงชนมืดฟ้ามัวดินที่เบียดเสียดกันอยู่ริมแม่น้ำ สวีเฉินถึงกับเดาะลิ้น

คนเยอะเกินไปแล้ว

กะด้วยสายตาคร่าวๆ อย่างน้อยก็น่าจะเป็นหมื่นคน

การจะหาเป้าหมายท่ามกลางคนเป็นหมื่น ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก

"ตำหนักวารีปรากฏแล้ว แต่ยังไม่มีใครเข้าไปได้ สาเหตุหลักคงเป็นเพราะเจ้านั่นสินะ?"

สายตาของสวีเฉินจับจ้องไปที่งูหลามเกล็ดทมิฬยาวสิบวาตัวนั้น

ตอนนี้เขาอยู่ขอบเขตปราณผสานขั้นหนึ่ง ต่อหน้างูหลามเกล็ดทมิฬที่เทียบเท่าขอบเขตปราณผสานขั้นปลาย เขาก็ยังเป็นแค่มดปลวก

"ตำหนักวารีมีงูหลามเกล็ดทมิฬเฝ้าอยู่ จะเข้าไปคงไม่ง่าย ถ้าจะฆ่ามัน อย่างน้อยต้องมียอดฝีมือขอบเขตปราณผสานขั้นปลายลงมือ ไม่อย่างนั้นถ้าพึ่งแต่พวกขอบเขตปราณก่อเกิด เข้าไปกี่คนก็ตายเรียบ"

สิ้นเสียงพึมพำ

ฝูงชนทางทิศตะวันออกก็เกิดความโกลาหล

เห็นกลุ่มศิษย์หมู่ตึกกระบี่สวรรค์ ห้อมล้อมชายหนุ่มชุดม่วงคนหนึ่ง เดินตรงไปยังตำหนักวารี

ในขณะเดียวกัน

อีกสามทิศก็มีความเคลื่อนไหวเช่นกัน

"นึกไม่ถึงเลยว่าตำหนักวารีปรากฏ จะดึงดูดศิษย์สายในของหมู่ตึกกระบี่สวรรค์อย่าง เซียวเถิง มาด้วย!"

"เซียวเถิงเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตปราณผสานขั้นแปดเมื่อไม่นานมานี้ ติดอันดับท็อป 30 ของศิษย์สายในหมู่ตึกกระบี่สวรรค์ ถ้าเขาลงมือ งูหลามเกล็ดทมิฬก็ไม่น่ากลัวแล้ว"

"ดูทางนั้นสิ จ้าวอี้ ศิษย์สายในสำนักเมฆา เขาก็มาด้วย"

"คนข้างๆ จ้าวอี้ หน้าซีดเหมือนเพิ่งหายป่วย ข้ารู้จักมัน เมื่อวานมันเกือบตายด้วยน้ำมือเพชฌฆาตหัตถ์โลหิต ถ้าไม่ใช่เพราะมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาช่วยฆ่าเพชฌฆาตหัตถ์โลหิต ป่านนี้มันคงเป็นผีไปแล้ว"

"ตู้เส้าชิว จากตระกูลตู้ หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่ก็มา"

"ยังมี ถังเสี่ยวเทียน จากตระกูลถังอีกคน"

"เซียวเถิง จ้าวอี้ ตู้เส้าชิว ถังเสี่ยวเทียน จุ๊ๆ นึกไม่ถึงจริงๆ ตำหนักวารีจะดึงดูดสี่คนนี้มาได้!"

"ดูจากขนาดของตำหนักวารี เจ้าของเดิมอย่างต่ำต้องอยู่ขอบเขตปราณแท้จริง ชาวยุทธ์ขอบเขตปราณแท้จริงถูกยกย่องว่าเป็นยอดคน ต่อให้เป็นจอมยุทธ์พเนจร ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาทั้งชีวิตก็น่าทึ่งมากแล้ว ยิ่งดูจากขนาดตำหนัก เจ้าของคงไม่ใช่ยอดคนธรรมดาๆ สมบัติที่ทิ้งไว้ดึงดูดพวกเซียวเถิงมาได้ก็ไม่แปลกหรอก"

"มีสี่คนนี้อยู่ สมบัติล้ำค่าในตำหนักคงหมดสิทธิ์หวังแล้ว พวกเราคงได้แค่ตามไปกินน้ำแกงเหลือๆ"

"เฮอะ สมบัติเลือกนาย คนเก่งใช่ว่าจะได้สมบัติเสมอไป"

ผู้คนจับกลุ่มคุยกันเสียงเซ็งแซ่

สายตาของสวีเฉินหยุดอยู่ที่สี่คนนั้นครู่หนึ่ง

สี่คนนี้แข็งแกร่งมาก แต่ถ้าสู้ตัวต่อตัวยังไม่ใชคู่มืองูหลามเกล็ดทมิฬ แต่ถ้าร่วมมือกันสี่คน งูหลามเกล็ดทมิฬก็มีแต่ตายกับตาย

ทั้งสี่คนเดินมาจากคนละทิศ มาเจอกันที่ริมฝั่ง

"ทุกคนคงรอกันจนเบื่อแล้ว เพื่อไม่ให้เสียเวลา ลงมือพร้อมกันเลยดีกว่า!" เซียวเถิงเปิดประเด็นก่อน

"เอาสิ"

อีกสามคนไม่มีปัญหา พยักหน้าตกลง

เมื่อตกลงกันได้ สายตาคมกริบทั้งสี่คู่ก็จับจ้องไปที่งูหลามเกล็ดทมิฬหน้าตำหนักวารีพร้อมกัน

"ลุย!"

สิ้นเสียงตะโกน จ้าวอี้จากสำนักเมฆาก็ถีบตัวพุ่งออกไป พื้นดินใต้เท้าระเบิดกระจาย ร่างพุ่งเข้าใส่งูหลามเกล็ดทมิฬดุจดาวตก

อีกสามคนก็ไม่น้อยหน้า พุ่งออกไปแทบจะพร้อมๆ กับจ้าวอี้ ทั้งสี่คนห่อหุ้มด้วยพลังปราณอันมหาศาล พุ่งเข้าฆ่าฟันงูหลามเกล็ดทมิฬราวกับหอกดาบ

[จบแล้ว]