บทที่ 4 - สังหารข้ามขั้น

บทที่ 4 - สังหารข้ามขั้น

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าของฉินเว่ยแข็งค้างไปในทันที แทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบโต้ใดๆ มือของสวีเฉินที่กำข้อมือเขาไว้ก็ออกแรงบีบอย่างหนัก เพียงแค่ได้ยินเสียง กร๊อบ ข้อมือของฉินเว่ยก็ถูกบีบจนแหลกละเอียด

ความเจ็บปวดรวดร้าวถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์

"อ๊าก!"

ฉินเว่ยแหกปากร้องด้วยความเจ็บปวด

"หยุดนะ!"

"สวีเฉิน รีบหยุดเดี๋ยวนี้ อย่าหาเรื่องใส่ตัว"

"รีบไปช่วยท่านผู้นำเร็ว"

เหล่าองครักษ์ได้สติกลับมา ต่างพากันเป็นห่วงเจ้านาย ชักดาบพุ่งเข้ามาหมายจะสังหารสวีเฉิน

ทว่า

ทุกอย่างสายไปเสียแล้ว

ในจังหวะที่พวกมันชักดาบพุ่งเข้ามา สวีเฉินได้กระตุ้นเคล็ดวิชาจักรพรรดิกลืนสวรรค์ แรงดูดอันมหาศาลถ่ายทอดผ่านท่อนแขน สูบกลืนพลังปราณและเลือดลมของฉินเว่ยอย่างบ้าคลั่ง

ฉินเว่ยดิ้นรนสุดชีวิต แต่ภายใต้การกลืนกินอันทรงพลังของเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิ การดิ้นรนนั้นช่างไร้ค่าและสูญเปล่า

เพียงชั่วพริบตา

ร่างกายอันสูงใหญ่ของฉินเว่ยก็หดลีบลงไปถนัดตา

พวกองครักษ์ไม่เคยเห็นภาพสยดสยองพิลึกพิลั่นเช่นนี้มาก่อน

ต่างพากันหยุดชะงัก

ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ฟู่ว..."

สวีเฉินพ่นลมหายใจออกมาอย่างสดชื่น สะบัดมือวูบ ร่างของฉินเว่ยที่กลายเป็นซากศพแห้งกรังก็ถูกเหวี่ยงทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย

เหล่าองครักษ์พากันถอยกรูด

เขาเงยหน้ามองกลุ่มองครักษ์ที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัว น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาสุดขั้ว "พวกแกเดิมทีเป็นคนคุ้มกันตระกูลสวี ตอนที่พ่อลูกตระกูลฉินยึดอำนาจแย่งชิงสมบัติของตระกูลข้า ไม่เห็นพวกแกจะแสดงความจงรักภักดี ยอมตายถวายชีวิตสักคน ตอนนี้คนชั่วถูกกำจัดแล้ว พวกแกยังไม่สำนึก ยังกล้าหันคมดาบใส่ข้าอีก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าอยู่ให้รกโลกเลย"

"ไปลงนรกกันให้หมดซะ"

สิ้นเสียง

เหล่าองครักษ์ก็ต้องพบกับความสยองขวัญ เมื่อพลังปราณในกายเริ่มไหลออกไปอย่างควบคุมไม่ได้

พวกมันถอยหลังหนีด้วยความแตกตื่น

แต่ทว่า

พลังปราณก็ยังคงไหลออกไปไม่หยุด

มีคนหันหลังจะวิ่งหนี

แต่ทันทีที่หันหลัง ก็ถูกเศษหินพุ่งเข้าใส่จนตายคาที่

ไม่นานนัก

องครักษ์ทั้งหมดก็กลายเป็นศพแห้งเกลื่อนพื้น

"ทีนี้ ใครจะมาช่วยเจ้าได้อีก?"

สวีเฉินมองไปที่ฉินจิ้งซึ่งลงไปกองกับพื้นจนตัวอ่อนปวกเปียก เขาเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ

"สวีเฉิน เจ้าฆ่าพี่ชายกับพ่อข้าไปแล้ว เห็นแก่ความเป็นพี่น้องของน้องสาวข้า ไว้ชีวิตข้าเถอะนะ"

ฉินจิ้งสติแตกไปแล้ว นางเริ่มร้องขอชีวิตจากสวีเฉิน

ในดวงตาของสวีเฉินมีประกายอำมหิตวาบผ่าน "น้องสาวเจ้าเหรอ? ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าเกือบจะลืมนางไปแล้ว นางอยู่ไหนล่ะ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นหัวนางเลย"

"น้องสาวข้าเป็นศิษย์สำนักเมฆา..."

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ มิน่าถึงไม่เห็นหัว นางคงอาศัยป้ายผ่านทางเข้าสำนักเมฆาของตระกูลสวีข้า ถึงได้เข้าไปเป็นศิษย์ที่นั่นสินะ"

สำนักเมฆา เป็นหนึ่งในห้าสำนักใหญ่แห่งอาณาจักรไท่ซาง

เพื่อดึงดูดอัจฉริยะจากขุมกำลังต่างๆ สำนักเมฆาจะแจกจ่ายป้ายผ่านทางจำนวนหนึ่งให้กับตระกูลน้อยใหญ่ในเมืองต่างๆ ทุกสามปี ใครมีป้ายนี้ก็สามารถเข้าสำนักได้

ตระกูลสวีเองก็มีป้ายผ่านทางอยู่หนึ่งอัน เดิมทีเตรียมไว้ให้สวีเฉิน คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะตกไปอยู่ในมือของฉินชิงโหรว

"สวีเฉิน ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะอย่าฆ่าข้าเลย... ขอแค่เจ้าไม่ฆ่าข้า จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ เจ้าชอบน้องสาวข้าไม่ใช่เหรอ? หน้าตาข้าก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าน้องสาวเลยนะ ขอแค่เจ้าต้องการ ข้ายอมเป็นผู้หญิงของเจ้า..."

ฉินจิ้งคลานเข้าไปหาสวีเฉินราวกับสุนัขตัวหนึ่ง

เพื่อจะมีชีวิตรอด นางยอมพลีกายแลกชีวิต

มองดูใบหน้าที่น่าสงสารของฉินจิ้ง สวีเฉินกลับไม่มีความรู้สึกใดๆ จิตสังหารในแววตาพาดผ่าน เขายกมือขึ้นหมายจะสังหารนางทิ้งเสีย

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงฝ่าอากาศก็ดังขึ้น

ร่างของคนผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

พอเห็นคนที่มา ฉินจิ้งก็แสดงสีหน้าดีใจสุดขีด รีบตะโกนขอความช่วยเหลือ "ศิษย์พี่ ช่วยข้าด้วย!"

ผู้มาใหม่คือศิษย์พี่ใหญ่ของฉินจิ้ง

และเป็นหนึ่งในตัวการที่ร่วมฆ่าล้างตระกูลสวีในวันนั้น

ระหว่างร้องขอความช่วยเหลือ นางก็ตะเกียกตะกายวิ่งไปหาอีกฝ่าย

"ต่อให้เทวดาหน้าไหนมาก็ช่วยเจ้าไม่ได้!"

สวีเฉินกำมือวูบ กระบี่ยาวเล่มหนึ่งถูกดูดเข้ามาในมือ จากนั้นเขาสะบัดข้อมือ กระบี่พุ่งแหวกอากาศออกไปพร้อมเสียงหวีดหวิว

กระบี่รวดเร็วปานสายฟ้า

"ฉึก!"

กระบี่แทงทะลุจากด้านหลังทะลุออกหน้าอกฉินจิ้ง

กระบี่เดียวทะลวงหัวใจ

ร่างของฉินจิ้งแข็งทื่อ นางก้มลงมองกระบี่ที่แทงทะลุอกตัวเอง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ล้มลงจมกองเลือดด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ

ชายชุดเทาเห็นฉินจิ้งตายอย่างอนาถ สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที

"นอกจากจะไม่ตาย ยังหนีออกมาจากคุกใต้ดินได้ แถมฝีมือยังพัฒนาขึ้น ดูท่าเจ้าจะมีดีอยู่เหมือนกันนี่"

"แต่เจ้าโง่เกินไป"

"ตายซะ!"

ชายชุดเทาไม่อยากพูดมาก สะบัดมือวูบ แสงสีดำสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่สวีเฉินรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หมายจะเอาชีวิต

"หึ!"

สวีเฉินแค่นเสียงอย่างดูแคลน

เขาดีดนิ้ว ปราณสายหนึ่งพุ่งออกไปปะทะกับแสงสีดำอย่างแม่นยำ ได้ยินเสียงดังผลุบ แสงสีดำระเบิดออก ของเหลวสีเขียวคล้ำสาดกระจายเต็มพื้น

ที่แท้แสงสีดำนั้นก็คือหนอนอาคมตัวหนึ่ง

ชายชุดเทาเห็นดังนั้น รูม่านตาก็หดเกร็ง

เกิดอะไรขึ้นกับสวีเฉินกันแน่?

คนที่สมควรตายไปแล้ว นอกจากจะหนีออกมาได้ ฝีมือยังก้าวกระโดดขึ้นขนาดนี้

"ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า วันนี้เจ้าต้องตายสถานเดียว!"

เขามั่นใจในตัวเองมาก คิดว่าต่อให้สวีเฉินเก่งขึ้นแค่ไหน ก็ไม่มีทางใช่คู่ต่อสู้ของเขา

แค่ตั้งจิต เสียงหึ่งๆ ก็ดังออกมาจากแขนเสื้อ ทันใดนั้น ฝูงหนอนอาคมก็พุ่งทะยานออกมา บดบังฟ้าดิน พุ่งเข้าใส่สวีเฉิน

"วิชาคุณไสยปาหี่ กระจอกงอกง่อย ไม่คู่ควรจะเอามาโชว์"

สวีเฉินแสดงความดูถูกวิชาหนอนอาคมอย่างชัดเจน เขายกมือขวาขึ้น แล้วตบออกไปเบาๆ

"ตูม!"

พลังปราณอันมหาศาลพุ่งออกมา ก่อตัวเป็นฝ่ามือปราณขนาดใหญ่กลางอากาศ แล้วกดทับลงมาอย่างรุนแรง

"แครกๆๆ!!!"

ฝ่ามือปราณยังไม่ทันถึงพื้น พื้นดินก็ถูกแรงกดดันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

"ตูม!"

พื้นดินยุบตัว เศษหินปลิวว่อน

"ผละๆๆๆ!!!!"

ฝูงหนอนอาคมที่มากันมืดฟ้ามัวดิน ภายใต้การโจมตีของฝ่ามือปราณ ต่างแหลกละเอียดเป็นจุณ ไม่เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว

"เป็นไปไม่ได้!"

ชายชุดเทาทั้งตกใจทั้งโกรธ

สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

เขาเป็นยอดฝีมือขอบเขตปราณผสาน หนอนที่เลี้ยงไว้อย่างต่ำก็เป็นระดับหนึ่งขั้นปลาย หนอนนับร้อยตัวรุมโจมตี อย่าว่าแต่สวีเฉินที่อยู่ขอบเขตปราณก่อเกิดเลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตปราณผสานเหมือนกันยังต้องถอยหนี

แต่สวีเฉินกลับ...

"จะ... เจ้า..."

"เจ้าอะไรของเจ้า?"

สวีเฉินขี้เกียจพูดมาก ตบฝ่ามือออกไปอีกครั้ง

ฝ่ามือปราณปรากฏขึ้นอีกครา

คราวนี้เป้าหมายของฝ่ามือปราณคือชายชุดเทา

ชายชุดเทาหน้าเปลี่ยนสี

ตามมาด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

"ตูม!"

เสียงระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง

บนพื้นเกิดหลุมยักษ์ขึ้นอีกหลุม

ก้นหลุม

ชายชุดเทานอนจมกองเลือด ลมหายใจรวยริน บาดเจ็บสาหัสปางตาย

"อาจารย์ของเจ้าอยู่ที่ไหน?"

สวีเฉินเดินไปข้างชายชุดเทา มองลงมาจากมุมสูงแล้วเอ่ยถาม

ตอนที่ช่วยพ่อลูกตระกูลฉินฆ่าล้างตระกูลสวี มีคนนอกสองคน หนึ่งคือชายชุดเทาที่นอนพะงาบๆ อยู่ตรงหน้า อีกคนก็คือคนที่พวกมันเรียกว่าอาจารย์

"แค่ก แค่กๆ... ไอ้หนู อยากรู้ที่อยู่ของอาจารย์ข้า ข้าบอกให้ก็ได้ อาจารย์ข้าไปที่เมืองแม่น้ำทราย ซึ่งอยู่ห่างออกไปสามร้อยลี้..."

ชายชุดเทาไม่รู้คิดอะไรอยู่ จู่ๆ ก็ยอมบอกที่อยู่ของอาจารย์ออกมาง่ายๆ

พอพูดจบคำสุดท้าย ชายชุดเทาก็สิ้นใจตาย

"เมืองแม่น้ำทราย? ทำไมต้องไปที่นั่น? ที่นั่นมีอะไรเกิดขึ้น?"

...

[จบแล้ว]