บทที่ 32 เงินก้อนโตสามแสนยูโร

บทที่ 32 เงินก้อนโตสามแสนยูโร

วันรุ่งขึ้น อเลสซานโดรส่งเทียบเชิญประชุมผู้ถือหุ้นออกไป

เนื่องจากผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่เป็นคนท้องถิ่นปาร์มา พวกเขาจึงมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว

ในจำนวนนี้ประกอบด้วยสมาชิกกลุ่มพันธมิตรนักธุรกิจนำโดย ‘กุยโด บาริลลา’ และตัวแทนจากสมาคมการลงทุนฟุตบอลปาร์มา (ตัวแทนแฟนบอล)

อเลสซานโดรกล่าวขอบคุณผู้ถือหุ้นเป็นอันดับแรก

“ทุกท่านครับ ในปีที่ผ่านมา ปาร์มาเลื่อนชั้นได้สำเร็จอีกครั้ง... ความสำเร็จทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากขาดการสนับสนุนจากทุกท่าน ผมขอขอบคุณทุกท่านจากใจจริงครับ”

พูดจบ เขาก็ก้มศีรษะคำนับผู้ถือหุ้นทุกคนอย่างนอบน้อม

แต่เขาไม่ทันสังเกตว่า สมาชิกกลุ่มพันธมิตรนักธุรกิจบางคนมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ

ทว่ากุยโด บาริลลา และตัวแทนจากสมาคมแฟนบอลนั้นมีความสุขมาก พวกเขาปรบมือให้อเลสซานโดรด้วยความจริงใจ

เพราะผลงานของทีมในปีนี้เป็นที่ประจักษ์ ไม่มีใครคาดคิดว่าทีมจะเลื่อนชั้นสองปีติด

อเลสซานโดรยืดตัวตรง ทักทายผู้ถือหุ้น แล้วกล่าวต่อ

“เหตุผลที่ผมเชิญทุกคนมาวันนี้ นอกจากจะรายงานผลการดำเนินงานในฤดูกาลที่ผ่านมาแล้ว... ผมยังมีข้อเสนอหนึ่งที่อยากหารือกับทุกคนครับ”

ทุกคนหูผึ่งขึ้นมาทันที ต่างรู้ดีว่านี่คือใจความสำคัญของการเรียกประชุม

อเลสซานโดรเข้าประเด็น

“เนื่องจากสถานะทางการเงินของสโมสรเราในปัจจุบันไม่สู้ดีนัก... ผมจึงอยากจะขอ ‘เพิ่มทุน’ ให้กับสโมสรครับ ไม่ทราบว่าทุกท่านจะเห็นชอบหรือไม่?”

ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ

เพิ่มทุน?

นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องควักกระเป๋าจ่ายเงินเพิ่มตามสัดส่วนการถือหุ้น ไม่งั้นหุ้นในมือจะถูกเจือจางมูลค่าลง

บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วอึดใจ

เรื่องเงินเรื่องทองไม่ใช่เรื่องล้อเล่น พวกเขาไม่อยากรับปากส่งเดช

สิ่งที่พวกเขากังวลไม่ใช่การเพิ่มทุนครั้งนี้ แต่กลัวว่าในอนาคตปาร์มาจะเรียกร้องเงินทุนเพิ่มเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น จนสโมสรกลายเป็นปลิงดูดเลือด... ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้

ทันใดนั้น นักธุรกิจชื่อ ‘เบียงกี’ ก็กระแอมไอขึ้นมา

“คุณลูคาเรลลี... ผมมีเรื่องจะพูดครับ”

อเลสซานโดรสังเกตเห็นท่าทีแปลก ๆ ของอีกฝ่าย หัวใจก็หล่นวูบ

แต่เขายังคงยิ้มสู้

“เชิญครับคุณเบียงกี”

เบียงกีกล่าวว่า

“ความจริงแล้ว... ก่อนที่ผมจะมาประชุม ผมได้รับข้อเสนอขอซื้อหุ้นปาร์มาในส่วนของผม ข้อเสนอนั้นงามมากจนผมหวั่นไหว”

อเลสซานโดรขมวดคิ้ว... กลุ่มทุนซวงลี่เจี้ยนไม่ได้ติดต่อแค่เขาคนเดียว แต่ยังไล่ซื้อหุ้นจากรายย่อยด้วย!

เขาเหลือบมองสมาชิกกลุ่มพันธมิตรนักธุรกิจคนอื่น ๆ พบว่านอกจากบาริลลาที่ดูปกติแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

และบาริลลาเองก็ไม่ดูแปลกใจ แสดงว่าเขาก็รู้เรื่องนี้

อเลสซานโดรถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว

ถ้าหุ้นพวกนี้ถูกขายออกไป ข้อเสนอเพิ่มทุนของเขามีสิทธิ์ล่ม

เพราะมติพิเศษอย่างการเพิ่มทุน ต้องได้รับความเห็นชอบจากผู้ถือหุ้น 2 ใน 3 (66.6%) แต่ตอนนี้เขาถืออยู่แค่ 60% ซึ่งยังไม่พอ

ถ้าตัวแทนสมาคมแฟนบอลไม่เห็นด้วยอีกฝ่าย... เขาจบเห่แน่

เบียงกีดูเกรงใจเล็กน้อย เขาพูดเหมือนพยายามแก้ต่างให้ตัวเอง

“ไม่ใช่ว่าผมไม่รักสโมสรนะ แต่ผมเชื่อว่าภารกิจของพวกเราเสร็จสิ้นแล้ว... เราส่งทีมถึงเซเรียบีแล้ว ตอนนี้เราควรให้เจ้าของที่รวยกว่ามารับช่วงต่อ... แบบนี้มันดีต่อทั้งสโมสรและพวกเราไม่ใช่เหรอครับ?”

สิ้นเสียงเขา นักธุรกิจรอบข้างต่างพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนพวกเขาส่วนใหญ่จะเห็นด้วยกับเบียงกี

อเลสซานโดรถอนหายใจในใจ... เขารู้ว่าคนพวกนี้อยากขายหุ้นเต็มแก่

แต่เขาก็เข้าใจ เพราะก่อนหน้านี้เขาเองก็เคยมีความคิดแบบนั้น

ตอนนี้ความหวังเดียวคือสมาคมแฟนบอล

ขอแค่พวกเขาไม่ขายหุ้น มติก็อาจจะผ่าน!

แต่จู่ ๆ บาริลลาก็พูดแทรกขึ้นมา

“คุณลูคาเรลลี... ผมปฏิเสธข้อเสนอซื้อหุ้นจากเจ้านั้นไปแล้ว”

อเลสซานโดรดีใจจนเนื้อเต้น... บาริลลาคือหัวหน้ากลุ่มพันธมิตรนักธุรกิจ และถือหุ้นส่วนตัวอยู่ 10%!

ขอแค่ได้แรงหนุนจากเขา มติก็ผ่านฉลุย!

บาริลลาหันไปพูดกับคนอื่น

“เบียงกี... สโมสรเพิ่งจะตั้งหลักได้ อย่าเพิ่งรีบขายหุ้นเลย คุณรับประกันได้ไหมว่าคนซื้อใหม่จะไม่ใช่ ‘ตัคคี’ หรือ ‘มาเนนตี’ (อดีตเจ้าของที่ทำทีมเจ๊ง) คนต่อไป?”

เบียงกีพูดไม่ออก จุกจนเถียงไม่ได้

ความเลวร้ายจากการบริหารงานของเจ้าของเก่าเพิ่งผ่านไปแค่สองปีกว่า ในฐานะคนรักปาร์มา พวกเขาไม่อยากเห็นภาพนั้นซ้ำรอย

สุดท้ายเขาจึงจำใจพูดว่า

“ก็ได้... ผมจะสนับสนุนคุณลูคาเรลลี และจะไม่ขายหุ้นปาร์มาตอนนี้!”

ตัวแทนสมาคมแฟนบอลรีบขานรับทันที

“พวกเราเองก็สนับสนุนข้อเสนอของอเลสซานโดร!”

เมื่อได้เสียงสนับสนุนครบ มติเพิ่มทุนจึงผ่านอย่างราบรื่น

บาริลลาเอ่ยถามยอดเงิน

“อเลสซานโดร คุณวางแผนจะเพิ่มทุนเท่าไหร่?”

เขารู้ดีว่าอเลสซานโดรไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง จึงค่อนข้างอยากรู้

อเลสซานโดรตอบเสียงดังฟังชัด

“ผมจะเพิ่มทุนหนึ่งล้านยูโรครับ!”

บาริลลาพยักหน้าด้วยความนนับถือ

เขารู้ว่ารายได้ของอเลสซานโดรไม่ได้สูงมาก เงินหนึ่งล้านยูโรคือเงินก้อนโตสำหรับอีกฝ่าย

นี่พิสูจน์ให้เห็นถึงความรักที่เขามีต่อปาร์มา

บาริลลาไม่ลังเลอีกต่อไป

“ดี! ผมก็จะเพิ่มทุนตามสัดส่วนด้วย!”

เมื่อหัวเรือใหญ่นำทีม สมาชิกคนอื่น ๆ ก็ตบเท้าเข้าร่วม...

บทสรุปสุดท้าย พวกเขาระดมทุนได้กว่า 1.6 ล้านยูโร

หลังเลิกประชุม อเลสซานโดรเดินเข้าไปหาเบียงกีเป็นการส่วนตัว

“คุณเบียงกี ไม่ต้องกังวลนะครับ การเพิ่มทุนครั้งนี้เป็นแค่เหตุจำเป็นเฉพาะหน้า เราจะไม่เรียกร้องให้เพิ่มทุนบ่อย ๆ แน่นอน... และถ้ามีครั้งหน้าจริง ๆ คุณขายหุ้นให้ผมโดยตรงได้เลย ผมจะให้ราคาที่คุณพอใจเอง!”

เบียงกีอึ้ง... เขารู้สถานะการเงินของอเลสซานโดรดี แค่หาเงินล้านมาเพิ่มทุนได้ก็เซอร์ไพรส์แล้ว นี่ถึงขั้นบอกว่าอนาคตจะมีเงินมาไล่ซื้อหุ้นเขาอีกเหรอ?

หมอนี่ไปแอบรวยมาจากไหน?

ที่อเลสซานโดรกล้าพูดแบบนั้น ก็เพราะได้แรงยุจากลูกเมียนั่นแหละ

พอรู้ว่าที่บ้านฟันกำไรจากหุ้นมาอื้อซ่า เขาก็รู้สึกป๋าขึ้นมาทันที

ความมั่นใจเลยพุ่งปรี๊ด

ไม่ว่ายังไงก็ตาม... ปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว

ปาร์มามีเงินไปใช้หนี้ธนาคาร และยังเหลือ ‘เงินก้อนโต’ อีกสามแสนยูโร ไว้สำหรับไล่ล่าของฟรีในตลาดซื้อขาย!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═