บทที่ 1 - แชมป์มวยผู้โชคร้าย

"ขอแสดงความยินดีกับ ฉินซือเจิง ที่คว้าแชมป์การแข่งขันชกมวยรายการใหญ่ในครั้งนี้ครับ! นี่เป็นครั้งแรกที่ชาวจีนของเราคว้าแชมป์รายการนี้มาได้! แถมยังทำลายสถิติแชมป์ที่มีอายุน้อยที่สุดอีกด้วย! ขออวยพรให้ ..." เสียงพิธีกรดังลอดออกมาจากลำโพง น้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

เสียงแสดงความยินดีและเสียงปรบมือดังเกรียวกราวไม่ขาดสายออกมาจากโทรศัพท์ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเครื่องตื่นเต้นจนต้องกดเล่นซ้ำวนไปวนมาหลายรอบเพื่อระงับความดีใจ เขาตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบจะฉีกไปถึงรูหู

บนใบหน้าของ ฉินซือเจิง มีรอยแผลเป็นพาดผ่านจากคิ้วยาวลงมาถึงหางตา สิ่งนี้ช่วยเติมความดุดันและกลิ่นอายความป่าเถื่อนให้กับใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชาของเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี

ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ ชายหนุ่มข้างกายก็ชะโงกหน้าเข้ามา "เอ๊ะ คนนี้ชื่อเหมือนนายเลยนี่นา หรือว่าจะเป็นนิยายแฟนฟิกที่แฟนคลับแต่งให้นายกันนะ?"

ฉินซือเจิงยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายดู "ถ้าอย่างนั้นแฟนคลับคนนี้คงมีความแค้นกับผมชนิดไม่เผาผีกันแล้วล่ะครับ" ภาพบนหน้าจอปรากฏฉากที่ตัวละครชื่อเดียวกับเขาต้องรับข้าวกล่อง (ตาย) อย่างอนาถ ทั้งที่เรื่องดำเนินไปไม่ถึงสิบตอนด้วยซ้ำ

ตายไวเกินไปแล้ว เป็นตัวประกอบใช้แล้วทิ้งของจริงเลยนี่นา

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี การจราจรจึงติดขัดอย่างหนัก เขาเงยหน้ามองป่าคอนกรีตที่เรียงรายสลับซับซ้อน ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง

เสียงกรีดร้องดังทะลุกระจกรถเข้ามา ผู้คนจำนวนมากต่างพากันลงจากรถแล้ววิ่งหนีไปข้างหน้า ชายหนุ่มคนขับรถจึงลดกระจกลงเพื่อตะโกนถาม "เกิดอะไรขึ้นครับ!"

"ข้างหน้ามีอุบัติเหตุ! รถบรรทุกน้ำมันชนกับรถพ่วง แล้วก็มีรถเก๋งชนท้ายกันอีกหลายคัน เหมือนจะมีเด็กติดอยู่ในรถด้วย ไม่รู้ว่ามันจะระเบิดหรือเปล่า!"

ชายหนุ่มคนขับรถถึงกับหายใจสะดุด เขากำลังจะหันกลับไปมองเบาะหลังแต่กลับพบว่าประตูรถถูกเปิดออกไปแล้ว ลมหายใจยังไม่ทันทั่วท้อง ฉินซือเจิงก็พุ่งตัวออกไปเสียแล้ว "ซือเจิง! กลับมา!"

รถติดกันเป็นแพ ฉินซือเจิงใช้มือยันตัวรถคันอื่นแล้วกระโดดข้ามไป รถบรรทุกน้ำมันคันนั้นมีน้ำมันรั่วไหลลงมาไม่หยุด กลิ่นฉุนกึกเตะจมูก เสียง "ติ๋ง ติ๋ง" ที่หยดลงพื้นราวกับเป็นนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย

ฝูงชนมุงดูอยู่โดยรอบแต่ไม่มีใครกล้าเข้าไป เด็กน้อยร้องไห้จ้าอยู่ใต้ท้องรถ ฉินซือเจิงแหวกฝูงคนพุ่งเข้าไป เนื่องจากไม่มีอุปกรณ์ช่วยเขาจึงใช้มือเปล่าต่อยกระจกรถจนแตกละเอียด ในวินาทีที่เขาลากตัวเด็กออกมาได้สำเร็จ หูของเขาก็ได้ยินเสียงประกายไฟดัง "เปรี๊ยะ" เบา ๆ

สัญชาตญาณสั่งให้เขาโยนเด็กออกไปทันที "รับไป!"

"ซือเจิง!" เสียงกรีดร้องแทบขาดใจดังขึ้น พร้อมกับแรงระเบิดมหาศาลและเปลวเพลิงอันร้อนระอุที่โหมกระหน่ำเข้ามาโอบล้อมตัวเขา ฉินซือเจิงเจ็บปวดเจียนตายแต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว แล้วเขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา

เขายกมือขึ้นนวดศีรษะที่ปวดร้าวราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็กระชากเขากลับสู่ความเป็นจริง เขาสะบัดหัวไล่ความมึนงงก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล"

"ฮัลโหลอะไรกัน! ยังรู้จักรับโทรศัพท์ด้วยเหรอ! ฉันแค่ไม่ได้เฝ้านายแค่สามวัน นายก็ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ! ขั้นต่อไปกะจะไปลงหน้าหนึ่งข่าวอาชญากรรมเลยหรือไง!"

ฉินซือเจิงฟังเสียงแปลกหูจากปลายสายแล้วขมวดคิ้ว "คุณเป็นใคร?"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง คาดว่าคงกำลังเช็กดูว่าโทรผิดเบอร์หรือเปล่า ผ่านไปไม่กี่วินาทีเสียงตะคอกก็ดังกลับมา "ไม่ต้องมาแกล้งความจำเสื่อม! นายกับ ลู่เซี่ยนชิง มีความแค้นอะไรกันนักหนาถึงต้องหาเรื่องใส่ตัวขนาดนี้!"

ลู่เซี่ยนชิง?

ฉินซือเจิงสังหรณ์ใจไม่ดีแปลก ๆ

ชื่อลู่เซี่ยนชิงฟังดูคุ้นหูมาก เหมือนจะเป็นชื่อตัวละครในนิยายวายที่เขาเพิ่งอ่านไปเมื่อไม่นานมานี้ พระเอกฝ่ายรุกที่ทั้งเบื่อโลก มืดมน และบ้าอำนาจจนต้องเข้ารับการบำบัดทางจิตเพื่อให้ใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ ก็ชื่อว่า "ลู่เซี่ยนชิง"

เดี๋ยวนะ แล้วเขาไปมีความแค้นอะไรกับลู่เซี่ยนชิง

นี่หมายความว่า... เขาหลุดเข้ามาในนิยายเหรอ?

เจ้าของร่างเดิมชื่อ ฉินซือเจิง หน้าตางดงามราวกับเทพสร้าง ในวงการบันเทิงมีฉายาว่า "นักฆ่าภาพร่วมเฟรม"

ถ้าเผลอไปถ่ายรูปคู่ใครเข้า อีกฝ่ายจะดูบ้านนอกและขี้เหร่ขึ้นมาทันที ข่าวประชาสัมพันธ์ส่วนใหญ่ก็มักจะมาในแนว "สวยข่มเพื่อน" จนทำให้ผิดใจกับดาราคนอื่นไปทั่ว

นอกจากนี้ยังมีวีรกรรมสุดแสบอีกเพียบ ทั้งปาของขวัญแฟนคลับทิ้ง ด่ากราดกลุ่มแฟนคลับ และเรื่องแย่ ๆ อีกสารพัดที่บรรยายยังไงก็ไม่หมด