นักรบพันธุ์ผสม บทที่ 493 - เจ้าสาระเลวน้อย!

เดวิดในตอนนี้สั่นเทิ้มไปทั้งตัว ใบหน้านั้นแดงกล่ำด้วยความโกรธ

มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตลอดระยะเวลาที่ใช้ชีวิตมาทั้ง 2 โลก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถูกปล้นครั้งใหญ่ และโดยไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ตอนไหน?

เดวิดโยนแหวนทั้งหมดกลับเข้าไปในโลกใบเล็กอย่างเกรี้ยวกราด หลังจากนั้นก็ตามเข้าไปข้างในอย่างไม่รีรอ

“มา! มาดูกันว่าแกจะซ่อนตัวอยู่ได้นานแค่ไหน?” หลังจากตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สรุปได้ว่าคนร้ายต้องซ่อนอยู่ในโลกใบเล็ก และอาจบางที!? มีความสามารถพิเศษทำให้หลบซ่อนอยู่ในแหวนได้ แต่โลกใบเล็กตอนนี้อยู่ในความควบคุมของเดวิดอย่างสมบูรณ์แบบ ถ้าตั้งใจที่จะหาจริง ๆ ไม่มีใครหลบรอดจากสายตาไปได้แน่ ๆ

คลื่นพลังพุ่งสูงขึ้นในพริบตาจนมิติเริ่มปั่นป่วน ร่างกายของเขากระพริบถี่เร็วแล้วค่อย ๆ จางลงจนหายตัวไป เมื่อคลื่นพลังสงบลงอีกครั้ง สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในถ้ำโพรงแห่งนี้คือวัตถุทรงกลมเหมือนลูกแก้วที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

หลังจากที่เข้ามาในโลกใบเล็กได้ เดวิดยืนนิ่งส่งจิตใต้สำนึกออกไปตรวจสอบทุกพื้นที่อย่างละเอียด เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครหลบซ่อนอยู่ เขาก็ควบคุมแหวนเก็บของทั้งหมดของตัวเองให้มากองรวมกัน

จำนวนของพวกมันนั้นมหาศาลกว่าที่จะมีใครคาดคิดได้ ทั้งแหวนที่เดวิดเก็บมาจากคนที่เขาลงมือฆ่าเอง และแหวนที่ตาแก่โอวหยางฟงรวบรวมเอาไว้ เมื่อนำทั้งหมดมากองรวมกันก็สูงไม่ใช่ย่อยเลยทีเดียว

หลังจากที่ค่อย ๆ หยิบแหวนออกมาตรวจสอบทีละวง สีหน้าของเดวิดก็มืดคล้ำลงเรื่อย ๆ จนน่ากลัว ไม่มีสมุนไพรระดับ 3 หรือระดับ 4 เหลืออยู่ในแหวนพวกนั้นเลย มีแต่สมุนไพรระดับต่ำเท่านั้น ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้! เจ้าของแหวนแต่ละวงคือลูกศิษย์ชั้นหัวกะทิของสำนักต่าง ๆ พวกเขาต้องเก็บสะสมสมุนไพรระดับสูงเอาไว้บ้างแน่ สภาพในตอนนี้เหมือนกับว่าเจ้าหัวขโมยสามารถเชื่อมต่อเข้าไปเลือกหยิบขโมยออกไปได้ตามใจชอบจนไม่เหลือเลยแม้แต่ต้นเดียว

วงที่ 84! ในที่สุดดวงตาของเดวิดก็หรี่เล็กและแข็งกร้าวขึ้นอย่างฉับพลัน ที่ซอกมุมหนึ่งของแหวนวงนี้ มีเงาร่างสีดำหมอบซุ่มอยู่อย่างเงียบกริบ ถ้ากองเสื้อผ้าที่อยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนขึ้นมาเล็กน้อย สายตาของเขาก็คงจะกวาดผ่านไปแล้วแน่นอน

‘หึ! เจอแกจนได้!’ เดวิดพึมพำในใจด้วยดวงตาที่เป็นประกาย แต่ก็ข่มใจแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วแกล้งเป็นตรวจสอบแหวนวงต่อไปเรื่อย ๆ ระหว่างนั้นก็เริ่มคิดหาวิธีที่จะจัดการกับเจ้าหัวขโมยตัวร้ายได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุด ในเมื่อยังไม่รู้ว่าความสามารถของอีกฝ่ายคืออะไร เขาใช้โอกาสนี้ในการรวบรวมพลังเตรียมพร้อมเอาไว้ให้ดีที่สุดก่อน

หลังจากที่ตรวจสอบแหวนผ่าน ๆ ไปอีกเกือบ 20 วง เดวิดก็ตัดสินใจลงมือ เขาควบคุมแรงกดดันในโลกใบเล็กให้เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเพื่อจำกัดความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเอาไว้ล่วงหน้า ก่อนที่จะส่งคลื่นสมองอันเข้มข้นไปควบคุมให้แหวนเก็บของที่เป็นเป้าหมายส่งทุกอย่างที่เก็บอยู่ด้านในออกมาทั้งหมด!

อึ้ง! เมื่อเห็นร่างสีดำขนาดเล็กหมอบซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมตัวหนึ่ง เดวิดก็ได้แต่ยืนอึ้ง

“ฟลินท์! เหรอ...?” เสียงที่พึมพำออกมาจากปากเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

ดูเหมือนว่าเจ้าตัวน้อยจะได้ยินอย่างชัดเจน หัวเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากเสื้อคลุมอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ และใช้ดวงตาสีแดงเข้มเหมือนเลือดจ้องมองขึ้นมาสบตา

“หือ? แกยังไม่ตาย!” เมื่อแน่ใจแล้วว่าเป็นเจ้าเสือดำตัวน้อย เดวิดก็พึมพำซ้ำออกมาด้วยความประหลาดใจ แน่นอนว่ามีความรู้สึกยินดีแฝงเต็มเปี่ยมอยู่ในน้ำเสียงเลยทีเดียว

“แสดงว่าเลือดแวมไพร์ใช้ได้ผลสินะเนี่ย!?” หลังจากที่มองพิจารณาร่างกายของฟลินท์อย่างละเอียด เขาก็สรุปได้อย่างไม่ยากเย็นนักว่าเจ้าตัวเล็กรอดอยู่ได้อย่างไร ลวดลายสีเลือดที่ผุดขึ้นตามตัวจนเห็นได้จาง ๆ นั้นเป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างชัดเจน เสือดำเกล็ดมังกรตัวนี้กลายเป็นผีดูดเลือดตัวหนึ่งไปแล้ว

เดวิดระบายลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ตอนที่ให้เลือดและใช้เขี้ยวแวมไพร์กัดฟลินท์ลงไป ด้วยความที่รู้ว่าตัวเองยังไม่ได้เป็นแวมไพร์อย่างสมบูรณ์แบบ ความหวังที่จะเปลี่ยนให้อีกฝ่ายกลายเป็นผีดูดเลือดและมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นต่ำมาก มันเป็นสาเหตุที่เดวิดตัดใจได้อย่างรวดเร็วหลังจากที่ลมหายใจของฟลินท์หมดลงไปเพียงระยะเวลาไม่นานนัก

“หือ? ทำไมแกถึงได้แข็งแกร่งแบบนี้!?” เมื่อหายตะลึง เขาก็พบปัญหาใหม่ กลิ่นอายของฟลินท์ในตอนนี้คือสัตว์อสูรระดับ 4 ที่พร้อมจะยกระดับตัวเองเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ได้ทุกเมื่อ เดวิดไม่เชื่อว่าเลือดของเขาจะมีสรรพคุณยอดเยี่ยมขนาดนั้นได้เลย

ดูเหมือนว่าเจ้าฟลินท์น้อยจะเข้าใจคำพูดของเขา มันขยับตัวถอยออกไปพร้อมกับก้มหน้าหลบสายตาอย่างเด็กที่โดนจับได้ว่าทำความผิด

แกรก!

รากอะไรบางอย่างหลุดออกมาจากเสื้อคลุมพร้อมกับตัวมัน เดวิดกระพริบตาถี่เมื่อสังเกตเจ้าสิ่งนั้นได้ชัด ประกายในดวงตาเริ่มทอแสงแห่งความหวังอันเรืองรอง บางที!? ใช่! มันยังเป็นไปได้!

เขาเดินเข้าไปหยิบเศษรากไม้นั่นขึ้นมาพิจารณาอย่างชัด ๆ ในขณะที่เจ้าฟลินท์น้อยก็ถอยหลังออกไปอย่างหวาดระแวง “ใช่จริง ๆ รากของไผ่สายฟ้า! ถ้ามีเจ้านี่อยู่ก็ยกระดับได้อย่างแน่นอน” เดวิดพึมพำออกมาอย่างตื่นเต้นอีกครั้ง ไผ่สายฟ้าเป็นสมุนไพรระดับ 5! ไม่มีอะไรเหมาะสมในการเป็นตัวช่วยเพิ่มความเข้มข้นของคลื่นสมองได้มากกว่าเจ้าสิ่งนี้อีกแล้ว

“มามะเด็กดี! บอกมาว่าแกซ่อนสมุนไพรดี ๆ เอาไว้ที่ไหน? แล้วฉันจะไม่ถือโทษโกรธอะไรเลย สมุนไพรที่เหลืออยู่ทั้งหมดก็จะเป็นของแกด้วย เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย?” ความสงสัยว่าทำไมฟลินท์ถึงแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวกระโดดหายไปทันที เขารีบกล่าวกล่อมมันด้วยน้ำเสียงทีอ่อนโยน ต่อให้เจ้านี่กินเก่งแค่ไหน มันคงต้องเหลืออยู่บ้างล่ะ!

ดูเหมือนว่าเจ้าฟลินท์น้อยจะเข้าใจคำพูดทั้งหมดได้เป็นอย่างดี มันเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับส่ายหางเล็กน้อย

ครอก!

ก่อนจะพ่นคายรากไผ่สายฟ้าท่อนยาวกว่าเดิมที่ถูกเคี้ยวจนแหลกละเอียดออกมา แววตานั้นใสซื่อเหมือนกับเดวิดไม่ผิดเพี้ยน

“ฟลินท์!! เจ้าสาระเลวน้อย!!!” หลังจากที่อึ้งกับสิ่งที่เห็นอยู่ครู่หนึ่ง เดวิดก็ตวาดเสียงดังออกมาอย่างเหลืออด มือของเขายืดออกไปหมายจะคว้าจับเจ้าตัวเล็กเอาไว้

วูซซซ!!!

พลาดเป้า! แม้ว่าดวงตาจะยังใสซื่ออยู่ แต่ร่างของฟลินท์ก็กระโจนหลบเลี่ยงจากการคว้าจับไปได้อย่างง่ายดาย

“หือ! แกกล้าหนีอย่างนั้นหรือ!?” เสียงคำรามดังออกมาอย่างต่อเนื่อง ร่างของเดวิดเปลี่ยนไปอยู่ในร่างแวมไพร์ ก่อนที่จะกระพริบหายไปจากจุดที่ยืนอยู่

ไร้ประโยชน์! อย่างแรก แรงกดดันของโลกใบเล็กไม่มีผลต่อการเคลื่อนไหวของฟลินท์เลย อย่างที่ 2! แม้ว่าเดวิดจะเร็วกว่าเจ้าเสือดำตัวน้อย แต่! มันก็อาศัยรูปร่างที่เล็กจ้อยหลุดรอดจากเงื้อมมือของเขาไปได้อย่างเฉียดฉิวทุกครั้ง อันที่จริง! มันแทบจะกลายเป็นการไล่คว้าจับโดยการหมุนไปรอบตัวของเดวิดเองเสียด้วยซ้ำ

“ฉันสั่งให้แกหยุดอยู่นิ่ง ๆ!” เดวิดตวาดออกมาอย่างเหลืออดอีกครั้ง ในใจรู้สึกทึ่งกับการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของฟลินท์อยู่ไม่น้อย มันมีร่องรอยของสายฟ้าปรากฎขึ้นลาง ๆ ที่อุ้งเท้าทั้ง 4 ข้างตลอดการไล่จับครั้งนี้

เขาแน่ใจเกือบ 100 เปอร์เซ็นต์แล้วว่าผู้ร้ายที่อยู่เบื้องหลังการหายไปของสมุนไพรทั้งหมดคือเจ้าสาระเลวน้อยตัวนี้ กลิ่นอายที่เปล่งออกมาจากตัวของมันเป็นกลิ่นอายเดียวกันกับของตนเอง ด้วยคลื่นสมองที่เหมือนกันแบบนี้ เจ้าตัวเล็กสามารถเข้าออกแหวนที่เดวิดเชื่อมโยงเอาไว้ได้อย่างอิสระ แล้วเวลาที่มันถูกทิ้งเอาไว้ในโลกใบเล็กก็เนิ่นนานไม่น้อย เจ้าตะกละตัวนี้ไม่ยอมเหลืออะไรเอาไว้แน่!

สมุนไพรระดับสูงที่สามารถทำให้โลกภายนอกโกลาหลถ้าปรากฏตัวขึ้นไม่เหลืออยู่อีกแล้ว เดวิดไล่จับเจ้าฟลินท์น้อยอยู่อีกสักพักก็หยุดและทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดอาลัยตายอยาก ใช้ความพยายามอย่างสูงสุดกล่อมตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นคุ้มค่า เจ้าฟลินท์แข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล และมันก็ยังเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาอยู่ การมีสัตว์เลี้ยงที่แข็งแกร่งถือว่าเป็นเรื่องดีเช่นกันไม่ใช่หรือ!?

“เอาเถอะ! ถือว่าหายกันไปกับการที่ฉันเป็นคนฆ่าแม่แกก็แล้วกัน!” เดวิดพึมพำงึมงำออกมาอย่างขมขื่น...