บทที่ 14.การกอด... วิธีดูดซับไอหยินที่เบาบางที่สุด
บทที่ 14.การกอด... วิธีดูดซับไอหยินที่เบาบางที่สุด
ซูเฉินรู้ดีว่าเขาจะหนีไปตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด ขืนเขาหนีไป ความผิดทั้งหมดจะตกไปอยู่ที่หลินเสวี่ยโหรวแต่เพียงผู้เดียว และจุดจบของเธอคงน่าเวทนาเกินกว่าจะจินตนาการ
“ไม่ต้องพูดแล้วครับ ยังไงผมก็ไม่ไป พี่เคยบอกเองว่าพี่เป็นพี่สาวผม ผมก็มีหน้าที่ต้องปกป้องพี่”
คำพูดหนักแน่นของเด็กหนุ่มทำเอาหัวใจของหลินเสวี่ยโหรวอบอุ่นวาบ แม้เขาจะเป็นเพียงคนบ้านนอกคอกนา แต่เลือดลูกผู้ชายของเขามันช่างร้อนระอุ น่าเสียดายที่ลำพังความกล้าหาญคงไม่พอจะต่อกรกับเหอเฟิงได้
“นายไม่รู้อะไร... สามีของฉันมันเป็นพวกวิปริต ขนาดฉันเป็นเมียมันยังไม่ละเว้น แล้วนายคิดว่ามันจะปล่อยนายไปงั้นเหรอ?”
หลินเสวี่ยโหรวมองซูเฉินด้วยสายตาตัดพ้อระคนเป็นห่วง เธอแค่อยากให้เขารีบหนีไปให้พ้นภัย
“เพราะอย่างนั้นไงครับ ผมถึงต้องอยู่ข้างๆ คอยปกป้องพี่... ผมยืนยันคำเดิม ผมไม่ไป”
หลินเสวี่ยโหรวใจเต้นระรัว กัดริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างใช้ความคิด สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจได้
“ก็ได้... ในเมื่อนายดื้อด้านนัก งั้นช่วงนี้นายย้ายไปหลบที่บ้านพักของฉันก่อน คฤหาสน์หลังนั้นไม่มีใครรู้จัก”
“จะดีเหรอครับ... พี่ทำแบบนี้กะจะ ‘เก็บผมไว้ในบ้านทองคำ’ หรือเปล่าเนี่ย?”
ปากก็พูดหยอกเย้าไปอย่างนั้น แต่ในใจซูเฉินกลับตื่นเต้นเนื้อเต้น เมื่อครู่แค่เธอกอดเขา เขายังได้รับ ‘ไอหยิน’ มาเติมพลังตั้งขนาดนั้น
ถ้าได้ไปอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน ไม่แน่ว่าอาจจะมีโอกาสเก็บเกี่ยว ‘ไอหยิน’ ได้มากขึ้น ซึ่งจะช่วยให้เขาบำเพ็ญเพียร ‘เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์’ ได้รวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก
“เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก! ไปได้แล้ว ฉันจะล่วงหน้าไปรอที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน อีกห้านาทีค่อยตามลงไปเจอกัน”
หญิงสาวเอื้อมมือมาบีบไหล่ซูเฉินเบาๆ เป็นเชิงกำชับ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อห้องกลับมาเงียบสงบ ซูเฉินก็เริ่มวางแผนในใจ... เดี๋ยวพอไปถึงบ้านพักของหลินเสวี่ยโหรว เขาต้องหาทางกอบโกย ‘ไอหยิน’ จากตัวเธอให้ได้มากที่สุด
การโอบกอด... เป็นเพียงหนึ่งในวิธีดูดซับไอหยิน แต่มันเป็นวิธีที่ได้ผลลัพธ์ ‘เบาบาง’ ที่สุด
ถ้าอยากจะเติมพลังให้เต็มถัง... ทางที่ดีที่สุดคือต้อง ‘ขึ้นเตียง’
ผ่านไปห้านาที ซูเฉินก็กดลิฟต์ลงไปที่ชั้น B1 ซึ่งหลินเสวี่ยโหรวสตาร์ทรถรออยู่แล้ว
...
ในขณะเดียวกัน
หวังเทายังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล
ทันทีที่เขาเดินกุมแขนห้อยรุ่งริ่งออกมาจากห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรว เขาก็ชนเข้ากับเฉินผิงเย่าที่มุมตึก
การเจอกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะเฉินผิงเย่าแอบเอาหูแนบประตูห้องทำงานของหลินเสวี่ยโหรว ฟังความเคลื่อนไหวข้างในอยู่ตลอดเวลา
พอได้ยินเสียงฝีเท้าหวังเทาเดินออกมา เขาจึงรีบวิ่งมาดักรอที่หัวมุม
“อ้าว! คุณหวัง... เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย?”
เห็นหวังเทาหน้าซีดเซียว เอามือกุมแขนด้วยความเจ็บปวด เฉินผิงเย่าก็แสร้งทำเป็นตกอกตกใจ รีบเข้าไปประคองถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
“โดนไอ้หน้าอ่อนชู้รักของหลินเสวี่ยโหรวมันเล่นงานเอาน่ะสิ!”
“หา! บาดเจ็บหนักน่าดูเลยนะครับเนี่ย มาครับ... ไปที่ห้องทำงานผมก่อน เดี๋ยวผมดูให้ น่าจะแค่ไหล่หลุด”
เฉินผิงเย่ามองเห็นช่องทางกำจัดซูเฉินลอยมาตรงหน้า เขารีบกุลีกุจอประคองหวังเทาพาไปที่ห้องทำงานส่วนตัวทันที
เมื่อเข้ามาในห้องและล็อคประตูเรียบร้อย เขาจัดแจงให้หวังเทานั่งลงบนโซฟา
“คุณหวังครับ... ไอ้หน้าอ่อนที่คุณพูดถึงเนี่ย ใช่ซูเฉินหรือเปล่าครับ?”
เฉินผิงเย่าแกล้งทำไขสือถามเหมือนคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่
“น่าจะใช่มัน... สูงร้อยเจ็ดสิบห้า ตัวผอมๆ หน้าตาจืดๆ... ผมเห็นมันกับหลินเสวี่ยโหรวทำท่าลับๆ ล่อๆ แถมยังกอดกันกลมอีกต่างหาก”
หวังเทาเริ่มใส่สีตีไข่
“ความจริงสองคนนี้เขามีซัมติงกันมานานแล้วครับ เพียงแต่พวกเราที่เป็นลูกน้องไม่มีใครกล้าพูดเท่านั้นแหละ”
เฉินผิงเย่าจับแขนหวังเทาขึ้นมาดู พลางกระซิบยุยง
“ตาแก่เฉิน... แกทำเป็นแน่เหรอวะ? แขนฉันหักหรือแค่หลุดเนี่ย เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว!”
หวังเทาถามเสียงห้วนด้วยความหงุดหงิด
“ใจเย็นๆ ครับคุณหวัง... แค่ข้อต่อหลุดเฉยๆ กระดูกไม่หักครับ”
สำหรับแพทย์อาวุโสอย่างเฉินผิงเย่า การต่อกระดูกไหล่หลุดเป็นเรื่องพื้นฐานมาก
เขาจับข้อมือหวังเทาเขย่าเบาๆ แล้วฉวยโอกาสตอนเผลอ ดันกระดูกกลับเข้าที่ กึก! จากนั้นก็ตบเข้าที่หัวไหล่อีกที ปึก! แขนก็กลับมาใช้งานได้ดังเดิม
“เรียบร้อยครับ... หายแล้ว แต่ช่วงวันสองวันนี้อย่าเพิ่งขยับแรงนะครับ”
เฉินผิงเย่านวดไหล่ให้หวังเทาเบาๆ เป็นการเอาใจ
“ขอบใจมากหมอเฉิน... ถ้าไม่ได้แกช่วย ฉันคงทรมานแย่”
“โธ่ คุณหวังพูดอะไรอย่างนั้นครับ คุณเป็นถึงมือขวาของคุณท่านเหอ... ผมน่ะนับถือคุณกับคุณท่านเหอมานานแล้ว”
“พูดกันตามตรงนะครับ... เรื่องระหว่างผอ.หลินกับซูเฉินเนี่ย โทษผอ.หลินฝ่ายเดียวก็ไม่ได้หรอกครับ ต้องโทษไอ้เด็กซูเฉินนั่น มันใช้มารยาหลอกล่อให้ผอ.หลินหลงผิด”
เฉินผิงเย่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ เขาฉลาดพอที่จะไม่นินทาหลินเสวี่ยโหรวต่อหน้าหวังเทา จึงเลือกที่จะโยนความผิดทั้งหมดไปที่ซูเฉินแทน
“ไอ้ซูเฉินนี่มันเป็นใครมาจากไหนวะ? มีแบ็คดีหรือไง?”
เฉินผิงเย่าทำท่าครุ่นคิดสักพักก่อนตอบ “มันก็แค่เด็กบ้านนอกคนหนึ่งแหละครับ พอมีความรู้วิชาแพทย์ติดตัวนิดหน่อย แล้วก็อาศัยว่าผอ.หลินคอยให้ท้าย มันเลยกร่างไม่กลัวใคร”
“วันก่อนมันยังซ้อมลูกชายผมจนบาดเจ็บสาหัสเลยครับ”
พอได้ยินแบบนั้น หวังเทาก็กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด “แกบอกว่าซูเฉินกับหลินเสวี่ยโหรวได้เสียกันแล้ว... เรื่องจริงหรือมั่ว?”
“น่าจะเรื่องจริงครับ คนในโรงพยาบาลเขาลือกันให้แซ่ด... วันก่อนผมเอาเอกสารไปส่งที่ห้อง ผอ. พอเปิดประตูเข้าไป ยังเห็นสองคนนั้นกอดจูบกันนัวเนียอยู่เลย”
เพื่อจะกำจัดซูเฉิน เฉินผิงเย่าจึงแต่งเรื่องโกหกหน้าด้านๆ อย่างไม่มียางอาย
“หมอเฉิน... อยากรู้จักพี่ชายฉัน... คุณท่านเหอแห่งเหอกรุ๊ปไหม?”
เป้าหมายของหวังเทามีอย่างเดียว คือต้องกำจัดซูเฉินให้พ้นทาง
“คุณหวังครับ... ถ้าคุณช่วยแนะนำให้ผมได้รู้จักกับคุณท่านเหอ จะเป็นพระคุณอย่างสูงเลยครับ หมอตัวเล็กๆ อย่างผมจะมีวาสนาได้รู้จักคนใหญ่คนโตแบบนั้นได้ยังไง”
หวังเทายิ้มเหี้ยมเกรียม แผนการชั่วร้ายผุดขึ้นในสมอง
ไอ้ซูเฉินมันกล้าทำร้ายเขาจนเสียหน้า แถมเขายังระแคะระคายว่าซูเฉินกับหลินเสวี่ยโหรวน่าจะเป็นชู้กันจริงๆ
จัดการมันตอนนี้แหละ เหมาะที่สุด
“หมอเฉิน... อย่าถ่อมตัวไปเลยครับ พี่ชายผมน่ะชอบคบหาสมาคมกับปัญญาชนคนมีความรู้ หมอเก่งๆ อย่างแก พี่ชายผมต้องอยากรู้จักแน่”
“เอาอย่างนี้ เดี๋ยวแกติดรถฉันไปหาพี่ชายฉันที่บ้าน... แล้วแกก็เอาเรื่องที่แกเห็นกับหูที่ได้ยินกับตาไปเล่าให้พี่ชายฉันฟัง”
ทั้งคู่ต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือต้องการให้ซูเฉินพินาศ จึงตกลงปลงใจร่วมมือกันทันที
การยืมมือเหอเฟิงฆ่าซูเฉิน เป็นวิธีที่ง่ายและรวดเร็วที่สุด
“เรื่องซูเฉินล่อลวงผอ.หลิน เป็นความจริงที่ใครๆ ก็รู้ครับ มีแต่คุณท่านเหอคนเดียวที่ยังไม่ทราบเรื่อง” เฉินผิงเย่ายังคงตีหน้าซื่อเล่าความเท็จต่อไป
“ไปกันเถอะ... เดี๋ยวฉันพาแกไปหาพี่ชายฉัน ถ้าแกเอาเรื่องนี้ไปบอกเขา รับรองว่าเขาต้องตบรางวัลให้แกอย่างงามแน่ๆ”
“เพราะไม่มีผู้ชายหน้าไหน... ยอมโดนสวมเขาได้หรอก”
เมื่อตกลงกันได้ ทั้งสองคนก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลเหอ
เฉินผิงเย่านั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ แอบลอบยิ้มที่มุมปากด้วยความสะใจ หัวใจพองโตด้วยความปิติ
ซูเฉิน... ไอ้หมาจนตรอก คราวนี้แหละ ชะตาแกขาดสะบั้นแน่นอน!