บทที่ 13.ต้องมีซัมติงกันแน่ๆ
บทที่ 13.ต้องมีซัมติงกันแน่ๆ
พูดจบ หวังเทาก็ยื่นมือสกปรกหมายจะสัมผัสใบหน้าสวยหวานของหลินเสวี่ยโหรว
“กรี๊ดดด!” หลินเสวี่ยโหรวกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอกระถดตัวหนีจนเสียหลักเกือบจะล้มหัวฟาดพื้น
เคราะห์ดีที่ซูเฉินยืนอยู่ใกล้ๆ เขาจึงพุ่งเข้าไปรับร่างเธอไว้ได้ทัน มือแกร่งโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น
“นั่นไง! ฉันว่าแล้วว่าพวกแกต้องเป็นชู้กัน! ปากแข็งปฏิเสธ แต่เสือกมากอดกันกลมต่อหน้าฉันเลยนะ... ไอ้เวรตะไล รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันฆ่าแกแน่!”
หวังเทาที่ชินกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่ ยิ่งเห็นภาพบาดตาบาดใจ ก็ยิ่งอยากจะเขี่ยซูเฉินทิ้งไปให้พ้นทาง เพื่อจะได้จัดการรวบหัวรวบหางหลินเสวี่ยโหรวได้สะดวก
ซูเฉินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาประคองหลินเสวี่ยโหรวไปยืนด้านข้าง แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหวังเทา
หวังเทาง้างหมัดซัดเข้าใส่หน้าซูเฉินทันที
ซูเฉินพยายามจะสวนกลับ
แต่ทว่า... มือของเขายังไม่ทันจะแตะถูกตัวหวังเทา แก้มของเขาก็ถูกหมัดหนักๆ กระแทกเข้าอย่างจัง
ผลัวะ!
หมัดนี้รุนแรงจนซูเฉินเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น ตุบ!
เมื่อวานนี้ 'พลังหยิน' ที่เขาได้รับจากหลินเสวี่ยโหรว ถูกใช้ไปกับการรักษาเจี่ยเฉียนเฉียนจนเกลี้ยง
ตอนนี้ในร่างกายเขาแห้งเหือดไร้พลังสำรอง ทำให้เขาไม่สามารถใช้อานุภาพของ 'เคล็ดวิชาเก้าอเวจีสวรรค์' ได้เลย
เขากำลังจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่หวังเทาก็ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ มันเตะเสยเข้าที่หน้าผากของเขาอีกครั้ง ปึก!
ตูม!
สมองของซูเฉินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เขามึนงงจนเกือบจะหมดสติ
หลินเสวี่ยโหรวกรีดร้องด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปเอาตัวขวางซูเฉินไว้ ใช้แผ่นหลังบอบบางของเธอปกป้องเขาจากหวังเทา
เธอจ้องมองหวังเทาด้วยแววตาเกลียดชัง
“พอได้แล้ว! ฉันบอกแกแล้วไงว่าเขาเป็นแค่ลูกน้องฉัน เราสองคนไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิด!”
หวังเทาแสยะยิ้มชั่วร้าย “พี่สะใภ้... พี่ชายผมมันพิการ ทำหน้าที่ผัวไม่ได้ ผมเลยอาสามาช่วย 'เติมเต็ม' ให้พี่ไง... ถ้าวันนี้พี่ยอมตกลงเป็นของผม ผมจะยอมปล่อยไอ้หน้าอ่อนนี่ไป”
“แต่ถ้าไม่... นอกจากผมจะกระทืบมันให้ปางตายแล้ว ผมจะไปฟ้องพี่ชายว่าพวกพี่แอบกินกันลับหลัง!”
“ไอ้คนสารเลว! แกทำแบบนี้ แกไม่ละอายใจต่อพี่ชายแกบ้างหรือไง?”
หวังเทาหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ คิดเหรอว่าพี่ชายผมเขารักพี่จริง? สำหรับเขา พี่ก็เป็นแค่แจกันสวยๆ ประดับบารมีเท่านั้นแหละ... ถ้ารักจริง เขาจะวางยาเมียตัวเองส่งให้คนอื่นเชยชมเหรอ?”
“ไล่ไอ้เด็กนี่ไปซะ แล้วเข้าไปหาความสุขกับผมในห้องพักผ่อน... รับรองว่าผมจะช่วยปิดเรื่องนี้ให้เงียบกริบ แต่ถ้าพี่ปฏิเสธ... พี่ชายผมเอาพี่ตายแน่ เตรียมตัวโดนเขี่ยทิ้งแบบไม่เหลืออะไรติดตัวได้เลย”
ไอ้เดรัจฉานย่อตัวลง จ้องมองหลินเสวี่ยโหรวด้วยสายตาหื่นกระหาย แล้วยื่นมือจะไปลูบแก้มเธออีกครั้ง
ซูเฉินนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น โดยมีหลินเสวี่ยโหรวโอบกอดปกป้องเขาไว้ในอ้อมอก
ในวินาทีนั้นเอง... เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังบางอย่างที่ไหลรินเข้าสู่ร่างกายราวกับสายน้ำ
จากที่มึนงงแทบสิ้นสติ จู่ๆ ร่างกายก็กลับมากระปรี้กระเปร่า พลังวังชาฟื้นคืนเต็มเปี่ยมดั่งปาฏิหาริย์!
จังหวะที่มือของหวังเทาอยู่ห่างจากใบหน้าของหลินเสวี่ยโหรวเพียงคืบ
ซูเฉินดีดตัวขึ้นมาคว้าข้อมือมันไว้แน่น แล้วบิดอย่างแรง!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น แขนของไอ้สารเลวหลุดออกจากเบ้าไหล่ในพริบตา
จากนั้นซูเฉินก็ใช้ท่า 'มังกรผงาด' ดีดตัวลุกขึ้นยืน แล้วถีบเข้ากลางอกหวังเทาเต็มแรง
โครม!
หวังเทายังไม่ทันตั้งตัว ก็กระเด็นหงายหลังล้มตึง ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากปาก
“ฉันอุตส่าห์จะปล่อยแกไปดีๆ แต่แกเสือกมายุ่งกับ ผอ. ของฉัน... ว่ามา! อยากตายท่าไหน?”
ภาพที่มันข่มขู่คุกคามหลินเสวี่ยโหรวยังติดตา ซูเฉินไม่ปรานีอีกต่อไป เขาเหยียบเท้าลงบนหัวของหวังเทา บดขยี้จนหน้ามันแนบไปกับพื้น
หลินเสวี่ยโหรวตะลึงงันจนตาค้าง... ไอ้เด็กนี่ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน? เมื่อกี้ยังโดนซ้อมจนหมอบกระแตอยู่เลย ผ่านไปแค่ไม่กี่วิ จู่ๆ ก็เก่งเทพขึ้นมาเฉย!
เธอหารู้ไม่ว่า... วินาทีที่เธอกอดปกป้องเขา 'พลังหยินบริสุทธิ์' ในตัวเธอก็ถ่ายทอดสู่ตัวเขา จนปลุกพลังแฝงให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
“ไอ้สวะ! ถ้าแน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิวะ!”
หวังเทาที่เคยแต่อวดเบ่ง ไม่เคยโดนใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรีขนาดนี้ ตะโกนท้าทายด้วยความคับแค้น
“ได้... อยากตายนักใช่ไหม งั้นฉันจะสั่งสอนแกให้จำไปจนวันตาย! วันนี้ขอหักนิ้วแกสักห้านิ้ว ดูซิว่าคราวหน้าจะยังกล้าซ่าอีกไหม!”
ซูเฉินเงื้อเท้าขึ้นเตรียมจะกระทืบมือมันให้แหลก
แต่ทันใดนั้น หลินเสวี่ยโหรวก็พุ่งเข้ามาคว้าขาเขาไว้
“อย่านะ! อย่าทำเขา!”
หลินเสวี่ยโหรวรู้ซึ้งถึงความอำมหิตของสามี และความป่าเถื่อนของลูกน้องพวกนี้ดี
ถ้าซูเฉินทำร้ายหวังเทาจนพิการ พวกมันไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่ ต่อให้หนีไปสุดขอบโลก พวกมันก็จะตามไปฆ่า
เธอมองหวังเทาด้วยสายตารังเกียจ
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”
หวังเทาได้โอกาสรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ประคองแขนที่ห้อยรุ่งริ่งของตัวเอง แล้วจ้องมองทั้งคู่ด้วยความอาฆาต
“หญิงร้ายชายเลว! ฝากไว้ก่อนเถอะแก!”
พูดจบ มันก็กัดฟันวิ่งหนีหางจุกตูดออกไป
ซูเฉินรีบประคองหลินเสวี่ยโหรวให้ลุกขึ้น
“พี่เจ็บตรงไหนไหม?”
“ฉันไม่เป็นไร... แต่นายน่ะ ก่อเรื่องใหญ่แล้วรู้ตัวไหม”
เธอรีบเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมา แล้วยัดใส่มือซูเฉิน
“ในนี้มีเงินส่วนตัวฉันอยู่สองล้านกว่า รหัสไม่ต้องใช้... นายเอาไป แล้วหนีไปจากเจียงโจวซะ หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้”
ความห่วงใยที่หญิงสาวมีให้ ทำให้หัวใจของซูเฉินอบอุ่นวาบ
แม้จะรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้ว แต่เขาก็มั่นใจว่าชาตินี้เขาคงขาดผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เสียแล้ว
ในคัมภีร์ 'เก้าอเวจีสวรรค์' ระบุไว้ว่า ทุกครั้งที่ร่วมหลับนอนกับสตรี พลังตบะจะเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน
เมื่อวานนี้เขาได้มีความสัมพันธ์กับหลินเสวี่ยโหรว จนเปิดผนึกวิชาได้สำเร็จ ทำให้ทักษะการแพทย์และวรยุทธ์ก้าวกระโดด
แต่การรักษาเจี่ยเฉียนเฉียนเมื่อคืนผลาญพลังไปมาก จนเขาเกือบเสียท่าให้หวังเทา
และเมื่อครู่นี้ เพียงแค่เธอสัมผัสตัวเขา พลังก็ฟื้นคืนมาเต็มเปี่ยม... ซึ่งต่างจากเมื่อเช้าที่เซี่ยนาแก้ผ้ากอดเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงพลังงานใดๆ เลย
นั่นหมายความว่า... ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะเป็นแหล่งพลังงานให้เขาได้
หลินเสวี่ยโหรวคือคนพิเศษ... เขาต้องรักษาเธอไว้ให้ดีที่สุด
“มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบหนีไปสิ! เดี๋ยวไอ้หวังเทามันไปฟ้องสามีฉัน พวกนั้นแห่กันมา นายไม่รอดแน่!”
หลินเสวี่ยโหรวร้อนรนจนน้ำตาคลอ เขย่าแขนเขาเร่งยิกๆ
“แล้วถ้าผมไป... พี่จะทำยังไง?”
คำถามสั้นๆ ของซูเฉิน กระแทกใจหลินเสวี่ยโหรวอย่างจัง
ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากพ่อแม่แล้ว ไม่เคยมีใครห่วงใยเธอจริงๆ เลยสักคน แม้แต่สามีอย่างเหอเฟิงก็เห็นเธอเป็นแค่หมากในกระดานธุรกิจ
แต่เด็กหนุ่มตรงหน้า... ทั้งที่รู้จักกันแค่ข้ามคืน และเกิดขึ้นจากความผิดพลาด แต่เขากลับห่วงใยเธอด้วยใจจริง
“เรื่องของฉันนายไม่ต้องห่วง... นายรีบไปซะ ไปให้ไกลที่สุด”
“ผอ.หลิน... ผมรู้ว่าเรื่องคืนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ได้เกิดจากความรัก... แต่นั่นมันเป็นครั้งแรกของพี่ และก็เป็นครั้งแรกของผมเหมือนกัน”
“ผมอาจจะจน ไม่มีปัญญาดูแลพี่ให้สุขสบายเหมือนเศรษฐี... แต่ผมจะปกป้องพี่เอง ไม่ว่าหน้าไหนก็ห้ามมาแตะต้องพี่เด็ดขาด”
หลินเสวี่ยโหรวตื้นตันจนน้ำตาไหลพราก แต่เธอก็ยังพยายามผลักไสเขา
“ซูเฉิน... นายมันก็แค่หมอฝึกหัดต๊อกต๋อย ฉันรู้ว่านายเป็นคนดีมีน้ำใจ... แต่นายไม่มีทางสู้กับอิทธิพลมืดพวกนั้นได้หรอก เชื่อฉันสิ... หนีไปเถอะนะ”