บทที่ 2 สัตว์เดรัจฉานประเภทไหนกัน

บทที่ 2 สัตว์เดรัจฉานประเภทไหนกัน

เจียงหนิงเองก็ไม่อยากจะอุ้มเสิ่นจินฮวนหรอกนะ!

แต่เสิ่นจินฮวนอายุสิบสองปีแล้ว ถ้าเทียบกับโลกปัจจุบันก็อยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่ง

เด็กผู้หญิงบางคนโตเร็ว ป่านนี้คงจะมีประจำเดือนและหน้าอกเริ่มขยายแล้ว

ชายหญิงมีความแตกต่าง แม้เขาจะเป็นอาจารย์ แต่อย่างไรก็ต้องไว้หน้าเด็กสาวบ้าง จะให้เข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเสิ่นจินฮวนสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรกัน?

เขาก้มมองเด็กสาวตัวน้อย

ว่าที่นางมารในอนาคตช่างงดงามไม่หยอก

ใบหน้ารูปไข่จิ้มลิ้ม ดวงตาเรียวรีดุจเมล็ดอัลมอนด์ทอประกายหยาดเยิ้มโดยธรรมชาติ มองปราดเดียวก็รู้ว่าโตขึ้นต้องเป็นหญิงงามล่มเมืองแน่

เพียงแต่เจ้าของร่างเดิมปฏิบัติต่อเด็กสาวอย่างโหดร้ายทารุณ ทำให้นางขาดสารอาหาร มองดูรูปร่างผอมแห้งราวกับไม้ไผ่ของนางแล้ว เรื่องการเจริญเติบโตคงไม่ต้องพูดถึง

นางยังตัวเตี้ยอีกด้วย เตี้ยกว่าอวิ๋นชิงเหยา นางเอกที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกันเกือบครึ่งศีรษะ

เมื่อเห็นแววตาหวาดระแวงของเด็กสาวที่มองมา

เจียงหนิงก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา

สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมทำไว้ช่างไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

เหตุผลที่เจ้าของร่างเดิมรับเสิ่นจินฮวนเป็นศิษย์ ก็เพราะเสิ่นจินฮวนและนางเอกอย่างอวิ๋นชิงเหยามาจากอาณาจักรมนุษย์เดียวกัน

เขาคิดว่าในเมื่อศิษย์พี่เจ้าสำนักรับอวิ๋นชิงเหยาเป็นศิษย์ หากเขารับเสิ่นจินฮวนบ้าง ก็จะมีข้ออ้างพาเสิ่นจินฮวนไปหาศิษย์พี่เจ้าสำนักในอนาคตได้

ใช่แล้ว เจ้าของร่างเดิมหลงรักศิษย์พี่เจ้าสำนัก... แต่เขาคาดไม่ถึงว่าความสัมพันธ์ระหว่างเสิ่นจินฮวนและอวิ๋นชิงเหยานั้นไม่ดีเอาเสียเลย

นอกจากจะไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดศิษย์พี่เจ้าสำนักเพราะเสิ่นจินฮวนแล้ว เขายังทำให้ศิษย์พี่เจ้าสำนักรังเกียจอีกด้วย

ไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็เพราะเสิ่นจินฮวนมักจะก่อเรื่องวุ่นวาย... อันที่จริงก็ไม่ได้ก่อเรื่องอะไรหรอก ท้ายที่สุดนี่ก็นิยายเอาใจนักอ่านหญิง นางเอกย่อมเป็นที่รักของทุกคน เพื่อเน้นความสะใจ จึงต้องเพิ่มตัวละครหญิงสมทบเข้ามาให้โดนนางเอกตบหน้าสักฉาด

เสิ่นจินฮวนก็คือตัวละครหญิงสมทบผู้นั้น

ดังนั้น ในฐานะอาจารย์ของเสิ่นจินฮวน เพื่อเอาใจอวิ๋นชิงเหยา เจ้าของร่างเดิมจึงเข้าร่วมมหกรรมรุมเกลียดเสิ่นจินฮวนไปพร้อมกับคนทั้งสำนัก

เจ้าของร่างเดิมเอาทรัพยากรของเสิ่นจินฮวนไปประเคนให้อวิ๋นชิงเหยา

เพียงแค่อวิ๋นชิงเหยาขมวดคิ้ว เจ้าของร่างเดิมก็จะรู้สึกว่าเสิ่นจินฮวนขัดหูขัดตานางเอก จึงลงมือดุด่าและทารุณกรรมเสิ่นจินฮวน

นางมารผู้น่าสงสารอยู่ในสำนักมาเกือบปีแล้ว

นางเอกอย่างอวิ๋นชิงเหยากำลังจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณ แต่นางยังคงวนเวียนอยู่ที่ขอบเขตหลอมกายาขั้นต้นเท่านั้น

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อไม่มีทรัพยากร แล้วจะบำเพ็ญเพียรได้อย่างไร?

หากไม่ใช่เพราะความฉลาดเฉลียวของนางมาร ที่สามารถหาพืชวิญญาณตามป่าเขาที่คนอื่นมองข้าม นางคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมกายาขั้นต้นด้วยซ้ำ

ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!

ภาพความทรงจำที่เจ้าของร่างเดิมทารุณเสิ่นจินฮวนแล่นเข้ามาในหัว เจียงหนิงลอบด่าในใจ

ถ้าเป็นเขา คงกลายเป็นจอมมารไปนานแล้ว

เจียงหนิงเห็นเด็กสาวตัวน้อยยังคงจ้องมองเขาโดยไม่พูดอะไร

เขายิ้ม

"ถ้าเจ้าไม่บอก ข้าจะดูเอง"

พูดจบ เจียงหนิงก็ทำท่าจะนั่งยองลง ตั้งใจจะเลิกขากางเกงภายใต้กระโปรงของเสิ่นจินฮวนขึ้น เพื่อดูว่าขาของเด็กสาวได้รับบาดเจ็บตรงไหน

เสิ่นจินฮวนตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว

ใบหน้าแดงก่ำ นางเอ่ยอย่างไม่เต็มใจว่า "ข้าแค่บังเอิญโดนหญ้าดาบคมบาดในเขตหวงห้ามเจ้าค่ะ"

หญ้าดาบคม!?

รูม่านตาของเจียงหนิงหดเล็กลง

นี่คือพืชวิญญาณระดับหนึ่ง สีเขียวมรกต ขอบใบมีรอยหยักคล้ายฟันเลื่อย สามารถนำมาปรุงยาเพื่อเสริมสร้างร่างกายได้

แม้แต่ศิษย์ระดับหลอมกายาขั้นปลาย หากไม่ระวังก็อาจถูกสมุนไพรชนิดนี้บาดจนได้เลือด แล้วเด็กสาวตัวน้อยที่อยู่เพียงระดับหลอมกายาขั้นต้นเล่า

"รีบให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!"

เจียงหนิงไม่สนใจความแตกต่างระหว่างชายหญิงอีกต่อไป

เขานั่งยองลงทันทีและคว้าข้อเท้าของเสิ่นจินฮวนไว้

เมื่อสัมผัสโดน กระโปรงและขากางเกงที่ชุ่มโชไปด้วยเลือดก็ให้ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ

เจียงหนิงก้มมองมือของตน พบรอยเลือดเปรอะเปื้อนเต็มฝ่ามือ

ซี๊ด... นี่นางทนเจ็บขนาดนี้ตอนคุกเข่าในหอคุมกฎ แล้วยังวิ่งตามเขามาอีกงั้นหรือ?

เจียงหนิงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

ในฐานะชาวโลกคนหนึ่ง จะไม่ให้เขาโมโหได้อย่างไรที่เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ถูกทารุณเช่นนี้!

เสิ่นจินฮวนรู้สึกอึดอัด

นางพยายามสะบัดข้อเท้าให้หลุดจากการเกาะกุมของเจียงหนิง

โชคร้ายที่การยืนขาเดียวทำให้นางทรงตัวลำบาก นางเซถลาไปมาจนต้องคว้าไหล่ของเจียงหนิงไว้เพื่อกันล้ม

เสิ่นจินฮวนทั้งอายทั้งโกรธ

"ไม่จำเป็นต้อง..."

"อยู่นิ่งๆ!"

น้ำเสียงของเจียงหนิงเข้มขึ้น ทำเอาเด็กสาวตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ไม่กล้าขยับเขยื้อนจริงๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของเสิ่นจินฮวน

เจียงหนิงรู้สึกปวดใจ แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นสบสายตาที่ดื้อรั้นของเสิ่นจินฮวน

"อยู่นิ่งๆ ข้าจะดูแผลให้"

สิ้นคำ ขากางเกงก็ถูกเลิกขึ้นพร้อมกับกระโปรง

ขาเล็กๆ ผอมแห้งของเสิ่นจินฮวนปรากฏแก่สายตา

บนน่องเรียวบางไร้เนื้อหนังนั้นอาบไปด้วยเลือด บริเวณด้านนอกของน่องมีรอยบาดเป็นทางยาวสิบเซนติเมตรปกคลุมด้วยก้อนเลือดที่แข็งตัว

บาดแผลยังไม่หายสนิท เลือดสดยังคงซึมออกมาจากเนื้อ

เจียงหนิงตะลึงงัน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นบาดแผลเหวอะหวะน่ากลัวเช่นนี้กับตาตัวเอง

เสิ่นจินฮวนขยับขาด้วยความอึดอัด

"อย่าขยับ!"

พูดจบ เจียงหนิงก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมาจากถุงมิติ ตามข้อมูลในความทรงจำ แล้วเทยาสีเข้มออกมา

นี่คือยาประสานกระดูกสร้างเนื้อ มีสรรพคุณในการห้ามเลือดและสมานเนื้อเยื่อ

ด้วยความกลัวว่าเด็กสาวจะเจ็บ เจียงหนิงจึงทายาให้อย่างระมัดระวังเป็นพิเศษ

เสิ่นจินฮวนมองดูอาจารย์ของนางที่กำลัง "ปรนนิบัติอย่างอ่อนโยน" ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

เขาไปใจดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่... จริงสิ ถ้านางกลายเป็นคนพิการ ใครจะรู้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงป่นปี้แค่ไหนในสำนัก

เขายังต้องรักษาภาพลักษณ์ "สุภาพบุรุษผู้อ่อนโยน" ต่อหน้าศิษย์พี่เจ้าสำนักอยู่นี่นา

ความสงสัยในดวงตาของเสิ่นจินฮวนเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชา

แต่ไม่ว่าเจียงหนิงจะทายาเบามือเพียงใด การสัมผัสถูกบาดแผลก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี

"อื้ม..."

เสิ่นจินฮวนกัดริมฝีปากและส่งเสียงครางแผ่วเบา

ยาประสานกระดูกสร้างเนื้อให้ความรู้สึกเย็นวาบและคันยิบๆ เมื่อทาลงบนแผล ผสมปนเปกับความเจ็บปวด กลายเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด

ผ่านไปกว่าสิบอึดใจ

เจียงหนิงค่อยๆ ปล่อยขากางเกงลงและจัดกระโปรงของเด็กสาวให้เรียบร้อย

เมื่อเห็นรองเท้าปักลายที่เสิ่นจินฮวนสวมอยู่มีรอยปะชุน เขาจึงจดจำไว้ในใจว่าพอกลับไปถึงจะต้องสั่งให้ศิษย์รับใช้นำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เด็กสาวสักสองสามชุด

"รับไป"

เจียงหนิงยัดขวดกระเบื้องใส่อ้อมอกของเสิ่นจินฮวน

และกล่าวเสียงนุ่มว่า "ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่พร้อม พอกลับไปแล้ว ให้ล้างแผลด้วยน้ำสะอาดก่อน แล้วค่อยทายาประสานกระดูกสร้างเนื้อเอง จากนั้นพันด้วยผ้าพันแผลเสีย"

เสิ่นจินฮวนรู้สึกอยากจะร้องไห้เมื่อได้ยินเช่นนั้น

แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่คนผู้นี้พูดเป็นเพียง "คำลวงโลก"

แต่ตลอดหนึ่งปีในสำนัก นางถูกรังเกียจและถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมมาโดยตลอด

การได้รับความห่วงใยบ้างเป็นครั้งคราว ก็ยังทำให้นางขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เสิ่นจินฮวนสูดจมูกและหันหน้าหนีไปทางอื่น

นางส่งเสียงตอบรับในลำคอเบาๆ

เจียงหนิงไม่ได้บังคับให้นางพูดอะไรดีๆ หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมทำลายความรู้สึกนางไปขนาดนั้น คงน่าขนลุกพิลึกถ้าเสิ่นจินฮวนจะยิ้มร่าแล้วพูดว่า "ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์" กับเขาในตอนนี้

ทว่า เด็กสาวตัวน้อยช่างหยิ่งทระนงนัก นางซาบซึ้งใจ แต่ก็ต้องแสร้งทำเป็นไม่แยแส

"กลับยอดเขากัน!"

เจียงหนิงหยิบเรือลำเล็กออกมาจากถุงมิติและลองขึ้นไปยืน เมื่อเห็นว่าเสิ่นจินฮวนยังยืนนิ่งไม่ขยับ

เขาเลิกคิ้วขึ้น

"ทำไมยังไม่ขึ้นมาอีก?"

เสิ่นจินฮวนมองดูเจียงหนิง

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"จินฮวนมิบังอาจ ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้ว่า หากจินฮวนต้องการไปที่ใด ต้องเดินด้วยสองขาของตนเอง หากเดินไม่ไหว ก็จงตายอยู่ข้างนอกเสียเถิด"

นางยังจำเหตุการณ์ตอนที่เจียงหนิงรู้ว่าความสัมพันธ์ของนางกับอวิ๋นชิงเหยาไม่ดี ขณะกำลังเดินทางกลับยอดเขาที่หกจากยอดเขาเจ้าสำนักได้แม่นยำ

นางก้าวขึ้นเรือวิญญาณตามปกติ แต่กลับถูกเขาถีบลงมา

ครั้งนั้น นางต้องทนเจ็บที่หน้าท้องและเดินลงจากยอดเขาเจ้าสำนัก ใช้เวลาถึงสิบวันกว่าจะปีนกลับขึ้นยอดเขาที่หกได้สำเร็จ

ระหว่างทาง นางต้องทนรับสายตาดูถูกเหยียดหยามจากศิษย์ฝ่ายในและศิษย์ฝ่ายนอก

มีคนแกล้งวางกับดักไว้ในป่า นางเกือบเอาชีวิตไม่รอดระหว่างทาง!